tag:blogger.com,1999:blog-31516896596698922872012-01-21T05:05:07.550-11:00ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.comBlogger1441100tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-16001956966842948322010-12-25T04:33:00.005-11:002010-12-25T08:43:39.618-11:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TRYPLGG5AzI/AAAAAAAAA8s/1AyldRLd26Y/s1600/TIF.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554643873700578098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TRYPLGG5AzI/AAAAAAAAA8s/1AyldRLd26Y/s320/TIF.jpg" border="0" /></a>ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးကသူ႕ဦးေလးဆီမွာ စာရင္းကုိင္သြားလုပ္တယ္ဆိုတဲ့ မိုးမိုး ရြာကုိခဏ အလည္ျပန္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆုပ္ကိုင္ရင္း စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႕ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေရာင္ေလးေတြ ေတာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ “ၾကယ္ျဖဴေလးေတြလွလိုက္တာ ႏွင္းႏြယ္ရယ္။ ၾကယ္ေတြကုိ ေရာင္စံုျမင္ရတာမ်ားလာေတာ့ ငါၾကယ္ျဖဴေလးေတြပဲ ခ်စ္တတ္ခ်င္ေတာ့တယ္။” လို႔ မိုးမိုးကဆိုလာတယ္။<br />ၾကယ္ဆိုတာ အျဖဴေရာင္ပဲရိွတာပါလုိ႕ ႏွင္းႏြယ္ ျပန္ေျပာခဲ့ေတာ့...“ၾကယ္ေတြေရာင္စံုရိွတာ နင္တစ္ေန႔ေတာ့သိလာမွာ ။ နင္က ၾကယ္ဆုိရင္ အျဖဴေရာင္ပဲျမင္ခဲ့ဖူးတာကုိး။ ၾကယ္ေရာင္စံု အျပံဳလိုက္ေတြ႕တဲ့ တစ္ေန႔ေရာက္ေတာ့မွ မိုးမိုးေျပာတာ မွန္လိုက္တာလုိ႕ အေမာတေကာ လာမေျပာနဲ႕ေနာ္။ ငါလဲနင့္ကို ၾကယ္ျဖဴေတြပဲ ျမင္ခဲ့ေစခ်င္ပါတယ္။ ”လို႕ မိုးမိုးကဆိုခဲ့ေတာ့ ျမင္ခ်င္လိုက္တဲ့ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြေလ။ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့။ ၾကယ္ေတြေပၚတဲ့ ညဖက္ေတြဆို အိပ္ခါနီးတိုင္း ေရကျပင္ေလးမွာ ထြက္ထုိင္ ေကာင္းကင္ေပၚေငးၾကည့္မိျပီးမွ အိပ္ရာ၀င္တတ္တဲ့အထိ။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းႏြယ္ျမင္ခဲ့ရတာေတာ့ၾကယ္ျဖဴေလးေတြပါပဲ။ ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြရယ္ ျမင္ခ်င္လုိက္တာ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျမင္ရမွာပါလိမ့္။<br />မိုးမိုးကျမိဳ႕မွာေနလို႕ ၾကယ္ေရာင္စံုျမင္ရတာျဖစ္မယ္။ ငါသာျမိိဳ႕ေရာက္ရင္ မိုးမိုးလို ျမင္ခြင့္ရလာမွာေပါ့ လုိ႔လဲ စိတ္ကိုတင္းထားလိုက္တယ္။<br />“ဘြားေရ...ႏွင္း အထက္တန္းေအာင္ရင္ေတာ့ ျမိဳ႕ကုိပို႕လို႕ေက်ာင္းထားေပးေနာ္။ ႏွင္း ၾကယ္ေရာင္စံုေတြျမင္ခ်င္လို႕ပါ” လို႕ န၀မတန္းမွာေတာင္းဆိုခ့ဲေတာ့ နားမလည္ႏိုင္တဲ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ အဘြားက ေငးၾကည့္တယ္။ “ၾကယ္ေရာင္စံုေတြေတာ့ ငါနားမလည္ပါဘူးေအ။ အထက္တန္းေအာင္ရင္ေတာ့ ေကာလိပ္တက္ဖို႕ ျမိဳ႕လႊတ္ရမွာေပ့ါေအ့” လို႔ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္ခဲရင္းေျပာေတာ့ ႏွင္းႏြယ္ စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕ ရင္မ်ားေတာင္ခုန္ခ်င္ခ်င္။ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြေတြ႕ရေတာ့မယ္ေလ။<br />တကယ္တမ္း ျမိဳ႕ကုိေရာက္ေတာ့ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႕ တိုက္အထပ္ထပ္ ပိတ္သြယ္ေနတဲ့ ေမွာင္ကုတ္ကုတ္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေနရင္း ၾကယ္ျဖဴေလးေတြကိုေတာင္ ၾကည့္ဖို႕ အခြင့္မသာခဲ့။ မုိးမိုးရယ္ နင္ေျပာတဲ့ ၾကယ္ေရာင္စံု ငါဘယ္ေတာ့ျမင္ရမွာလဲ။<br />ဒုတိယႏွစ္စာေမးပဲြအျပီးမွာေတာ့ မေအာင့္အီးႏိုင္စြာဘဲ မိုးမိုးကိုဖုန္းဆက္မိတယ္။ “မိုးမိုးေရ..ငါရန္ကုန္ေရာက္တာ ၂ႏွစ္ျပည့္ျပီ။ နင္ေျပာတဲ့ၾကယ္ေရာင္စံုငါမျမင္ရေသးဘူး။ ၾကယ္ေရာင္စံုျမင္ခ်င္တာ ငါ့ဆႏၵေလ။ ၾကယ္ေရာင္စံုျမင္ခ်င္လို႔ ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ရပါ့။ ငါ့ကုိေျပာျပပါဦး။”<br />“ၾကယ္ေရာင္စံုေတြကုိ ငါ့ပေယာဂေၾကာင့္ေတာ့မျမင္ေစခ်င္ဘူး မိႏွင္းရယ္။ မျမင္ခ်င္ပါနဲ႕”<br />ၾကယ္ေရာင္စံုျမင္ခ်င္စိ္တ္က ျပင္းျပေနေတာ့လဲ မိုးမိုးကိုအက်ပ္ကိုင္မိတယ္။<br />“ငါၾကယ္ေရာင္စံုဆုိတာကုိ မသိခဲ့ဘူး။ သိေအာင္နင္ပဲေျပာခဲ့တာေလမိမိုးရယ္။ နင့္ေၾကာင့္ငါျမင္ခ်င္လာတာေလ။ နင္ျပေပးသင့္တာေပါ့” လို႔ရန္ေတြ႕သလိုေျပာမိေတာ့ မိုးမိုးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရီတယ္။<br />“ေအးေပါ့ဟယ္။ ငါကအရူးထျပီးေျပာ။ နင္ကအရူးထျပီးယံု။ တယ္လဲဟုတ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္။ ငါလဲငါ့စကားနဲ႕ငါ ။ နင့္ကုိၾကယ္ေရာင္စံုျပရေတာ့မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ငါလဲမအားေသးေတာ့ နင္ေက်ာင္းျပီးမွ ငါျပမယ္ေနာ္” တဲ့။<br />ဟုတ္ပါျပီ။ ႏွင္းႏြယ္ေက်ာင္းျပီးရင္ ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြျမင္ရေတာ့မွာေပါ့။<br />ႏွင္းႏြယ္တို႕အေဆာင္ရွိရာလမ္းမွာ အင္တာနက္ ဆိုင္ရိွေတာ့ ႏွင္းႏြယ္လဲ လူငယ္ပီပီ အင္တာနက္ေလး သံုးစဲြတတ္လာတယ္။ အဘြားတုိ႕ အေမတို႕ရဲ႕ ေခၽြးနည္းစာနဲ႕ ေက်ာင္းတက္ ေနရသူမို႕ အလြန္႕အကၽြံလည္း မသံုးစဲြျဖစ္ပါဘူး။ တစ္လမွ တစ္ခါေလာက္ ဦးေႏွာက္အပန္းေျဖရံုသက္သက္သာ သံုးျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ Facebook မွာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေရးထားတဲ့ ပုိ႔စ္တစ္ခုကို ဖတ္မိတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ ႏိုုင္ငံရပ္ျခားကို ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ပ်က္စီးကုန္ၾကျပီတဲ့။ ဒီေတာ့လဲ ႏွင္းႏြယ္အေတြးတိမ္မိျပန္သည္။ ထိုႏိုင္ငံကိုေရာက္လို႔မ်ား သူတုိ႕ေတြပ်က္စီးကုန္ၾကသလား။<br />ဒီလိုနဲ႕ စာေမးပဲြေတြအကုန္ျပီးေတာ့ မိုးမိုးကိုထပ္ရစ္မိျပန္သည္။ “နင္ေျပာထားတာေနာ္ ငါ့ကိုၾကယ္ေရာင္စံုျပေတာ့”<br />“အင္းေလ ...နင္ဒီေလာက္ၾကည့္ခ်င္ေနမွေတာ့ နက္ျဖန္ညေန ၇နာရီေလာက္ငါ့ဦးေလးဆိုင္မွာငါ့ကို စာရင္းေတြကူတြက္ေပး။ ျပီးရင္ငါတို႕အိမ္မွာပဲ ငါတို႕ညီအမေတြနဲ႕အတူတူအိပ္” </div><div align="justify"><br />~~~~~~သေဘာတူညီမွဳရျပီးေတာ့ႏွင္းႏြယ္အေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ၾကယ္ေရာင္စံုေတြၾကည့္ရေတာ့မယ္ေလ။~~~~~~~ </div><div align="justify"><br />မိုးမိုးတို႕ဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ ႏွင္းႏြယ္အတြက္ေတာ့အရာရာဟာ အသစ္အဆန္း။ ရင္တထိတ္ထိတ္။ အရက္ေသာက္သူေတြအမူးလြန္ျပီးရမ္းကားမွာလဲစုိး။ သီခ်င္းဆိုသူေကာင္မေလးေတြအျပန္မိုးခ်ဳပ္လြန္းမွာလဲစိုး။ စိုး..ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ည၁၁နာရီ ဆုိင္ပိတ္ခ်ိန္ကုိေရာက္လာခဲ့တယ္။<br />အေတြ႕အၾကံဳအသစ္အဆန္းအေနနဲ႕ အရာရာကို တစူးတစမ္းလုိက္ၾကည့္ေနမိတဲ့ ႏွင္းႏြယ္မ်က္၀န္းထဲကုိ ေကာင္မေလး ခပ္ငယ္ငယ္တစ္ေယာက္နဲ႕ အန္ကယ္လ္ၾကီးတစ္ဦး တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ခါးဖက္ျပီး ထြက္သြားတာေတြ႕ေတာ့ မ်က္၀န္းေတြေတာင္ ျပဴးက်ယ္သြားမိတယ္။ ခုနက ဒီေကာင္မေလး သီခ်င္းဆိုေကာင္းလို႕ သေဘာက်မိသည္ပဲ။<br />ျပီးေတာ့ ၂ေယာက္သား ရပ္ထားတဲ့ ကားအေကာင္းစားတစ္စီးေပၚ ရယ္ေမာစြာနဲ႕ တက္သြားေတာ့ မိုးမိုးဖက္ကုိ အလန္႕တၾကား လွည့္ၾကည့္မိတယ္။<br />မုိးမုိးက<br />“ကဲဘယ့္ႏွယ္ရိွစ မိႏွင္း နင္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ၾကယ္ေရာင္တစ္လံုးေတာ့ေတြ႕ျပီမဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ခုန နာရီိပိုင္းအတြင္းကပဲ သူတို႕ကိုေတာက္ပတဲ့ၾကယ္စင္ေလးေတြအျဖစ္ နင္ျမင္လိုက္ရေသးတယ္မဟုတ္လား။ သူတုိ႕ဟာ ေတာက္ပတဲ ့ၾကယ္ေလးေတြအျဖစ္ စင္ေပၚမွာ လွပေနခဲ့တယ္ေလ။ လွပတဲ့ အေရာင္စံုေလးေတြပဲ မဟုတ္လား။ သူတို႕ဟာ သူတုိ႕မိသားစုအတြက္ မေတာက္ပခ်င္ဘဲ ေတာက္ပေနၾကရတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္...သူတို႕သဘာ၀ကိုက ေတာက္ပခ်င္လြန္းလို႕ေတာက္ပေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။ သူတုိ႕ကုိငါကေတာ့ ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြလုိ႕နာမည္ေပးထားတယ္။ ရာင္စံုေတြအမ်ားၾကီးရိွပါေသးတယ္ေလ။<br />ဟိုဖက္ကိုၾကည့္လုိက္” တဲ့။<br />ဟုတ္ပါရဲ႕ ။ ဟိုမွာသည္မွာ ..သည္မွာဟိုမွာ။ အိုးး...ၾကယ္ေရာင္ေလးေတြစံုလို႕ပါလား။<br />ဟိုစာေရးဆရာေရးျပသလိုပဲ......သူူေျပာတဲ့ႏိုင္ငံမွာလဲရိွရဲ႕.။ ကုိယ္ေနတဲ့ အမိႏိုင္ငံမွာလဲရွိရဲ႕။ သူမေျပာသြား သလုိ ကိုယ္မေနဖူးတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာလဲ ရိွမွာပဲေလ။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းစိတ္နဲ႕ ဘ၀ေပးအေျခအေနေပၚသာမူတည္ပါလား။ ဘယ္ႏိုင္ငံဘယ္ေဒသရယ္မွ မဟုတ္.....ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြကို ႏွင္းႏြယ္တို႕ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါလားလို႕ ေတြးေတာမိျခင္းရဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ ႏွင္းႏြယ္လဲ ၾကယ္ေရာင္စံုေလးေတြကို မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ႏွင္းႏြယ္ေတြ႕သမွ်ဟာ ၾကယ္ျဖဴေလးေတြသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့ရယ္လို႕ ဆုေတာင္းမိေတာ့တယ္။<br /><br />(၀န္ခံခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကို သေဘာက်မိတဲ့အတြက္ စိတ္ကူးထဲက ထြက္လာခဲ့တဲ့ ခပ္ရိုးရိုး ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ပါ)<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-1600195696684294832?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-6529609791104078402010-10-26T03:50:00.000-11:002010-10-26T03:51:30.075-11:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/z_AgXEZYr-o?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/z_AgXEZYr-o?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-652960979110407840?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-36559758487306399692010-10-24T05:17:00.003-11:002010-10-24T05:33:29.485-11:00<object width="450" height="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TgCcQhZktTE?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TgCcQhZktTE?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="450" height="300"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-3655975848730639969?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-81028778530325867872010-09-21T02:33:00.016-11:002010-09-21T04:59:41.050-11:00<div align="left"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi180qLLdI/AAAAAAAAAuo/I6Hr9hIhPRk/s1600/DSC04627.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519361399874858450" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 228px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi180qLLdI/AAAAAAAAAuo/I6Hr9hIhPRk/s320/DSC04627.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1ngza-8I/AAAAAAAAAuY/l7E3KcOKEII/s1600/DSC04626.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519361033767680962" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1ngza-8I/AAAAAAAAAuY/l7E3KcOKEII/s320/DSC04626.JPG" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1zVipHmI/AAAAAAAAAug/qC-JvRJm9Ko/s1600/DSC04618.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519361236902944354" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1zVipHmI/AAAAAAAAAug/qC-JvRJm9Ko/s320/DSC04618.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi0a3bdkGI/AAAAAAAAAtw/_0o2-iPCJgs/s1600/DSC04620.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519359716991275106" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi0a3bdkGI/AAAAAAAAAtw/_0o2-iPCJgs/s320/DSC04620.JPG" border="0" /></a> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပံု ၁ / စပ်စ္သီးေျခာက္။ သီဟုိေစ့</span><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi0mvNMzuI/AAAAAAAAAt4/KLi8rvpryY8/s1600/DSC04621.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519359920942403298" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi0mvNMzuI/AAAAAAAAAt4/KLi8rvpryY8/s320/DSC04621.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပံု ၂ / သစ္ဂ်ပိုးေခါက္။ </span><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ကရေဝးရြက္ </span><br /><br /><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi03cZ8VoI/AAAAAAAAAuA/iMfrs8a04n4/s1600/DSC04622.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519360207953352322" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi03cZ8VoI/AAAAAAAAAuA/iMfrs8a04n4/s320/DSC04622.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> ပံု ၃ / စမံုစပါး။ ဖာလာ(ကြမ္းယာထဲတြင္ထည့္စားေသာဖာလာ)။ နာနတ္ပြင့္။ ေလးညွင္းပြင့္။</span><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1Y3BqGYI/AAAAAAAAAuQ/FtnuRteC6gQ/s1600/DSC04625.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519360782034934146" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 320px; height: 180px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1Y3BqGYI/AAAAAAAAAuQ/FtnuRteC6gQ/s320/DSC04625.JPG" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပံု ၄/ အေရာင္မွဳန္႕<br /></span><br /><div align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1JQx_8fI/AAAAAAAAAuI/Hg3bVP_2Bg8/s1600/DSC04624.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519360514070671858" style="display: block; margin: 0px auto 10px; width: 180px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TJi1JQx_8fI/AAAAAAAAAuI/Hg3bVP_2Bg8/s320/DSC04624.JPG" border="0" /></a> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပံု ၅ / ေထာပတ္</span><br /></div><div align="justify"><br />ဒန္ေပါက္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့အတြက္ေမေမက ဒန္ေပါက္ခ်က္နည္းသင္ေပးခဲ့ပါတယ္။<br />စကၤာပူေရာက္တဲ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ ေမ့ေက်းဇူးနဲ႕ ဒီေန႔နဲ႕ဆိုဒန္ေပါက္ခ်က္စားျဖစ္တာ ၅ေခါက္။<br />ၾကိဳက္တဲ့သူေတြနဲ႕တေပ်ာ္တပါးစားခြင့္ရတဲ့အတြက္ေမ့ကိုေက်းဇူးအထူးတင္မိပါတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းကလဲဒန္ေပါက္ခ်က္နည္းသိခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကေနပဲမွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ </div><div align="left"><br /><br /><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒန္ေပါက္ခ်က္ရာတြင္လိုအပ္ေသာပစၥည္းမ်ား။ </span></strong></div><div align="left"></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></strong></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span>၁။ ဒန္ေပါက္ဆန္(ဆန္ေကာင္းလွ်င္ ၄င္းဆန္ျဖင့္ပင္ခ်က္ႏွဳိင္ပါသည္။)</div><div align="justify">၂။ ဆီ</div><div align="justify">၃။ ဆား။ သၾကား။အခ်ိဳမွဳန္႕</div><div align="justify">၄။ ေထာပတ္</div><div align="justify">၅။ ၾကက္သြန္နီအလတ္ ၅လံုး</div><div align="justify">၆။ အေရာင္မွဳန္႕</div><div align="justify">၇။ စမံုစပါး။ ဖာလာ(ကြမ္းယာထဲတြင္ထည့္စားေသာဖာလာ)။ နာနတ္ပြင့္။ ေလးညွင္းပြင့္။</div><div align="justify">၈။ သစ္ဂ်ပိုးေခါက္။ ကရေဝးရြက္ (စာလံုးေပါင္းျပင္ေပးေသာ anonymous ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္)</div><div align="justify">၉။ ၾကက္သား။ဂ်င္း ၁တက္ ။ၾကက္သြန္ျဖဴ ၄မႊာ (ၾကက္သားခ်က္ရန္)</div><div align="justify">၁၀။မဆလာ</div><div align="justify">၁၁။စပ်စ္သီးေျခာက္။ သီဟုိေစ့ </div><div align="justify">တုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒန္ေပါက္ခ်က္နည္း။</span></strong></div><div align="left"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></strong></div><div align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></div><div align="justify">ဒန္ေပါက္ခ်က္ရန္ႏွင့္ ၾကက္သားထဲတြင္အနည္းငယ္ထည့္ခ်က္ရန္ စမွဳံစပါး။ ေလးညင္းပြင့္။ နာနတ္ပြင့္။ ဖာလာ တို႕ကုိ ၾကိတ္စက္ (မရိွလွ်င္ ငရုတ္ဆံု)ထဲမွာ ထည့္ၾကိတ္ထားပါတယ္။ <strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);">( ပံု ၃ )</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></strong></div><div align="justify">ဒန္ေပါက္ခ်က္ရတာသိပ္လြယ္တာေၾကာင့္ နည္းနည္းအလုပ္ရွဳပ္တဲ့ၾကက္သားကုိပဲအရင္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။</div><div align="justify">ၾကက္သားကိုၾကိဳက္သေလာက္အရြယ္တံုးျပီး ဆႏြင္း။ မဆလာ။ဆား။အခ်ိဳမွဳန္႕တို႕နဲ႕ႏွပ္ထားခ်ိန္မွာ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ +ဂ်င္း+ၾကက္သြန္နီအလတ္၂လံုးတို႕ကို ၾကိတ္စက္ထဲမွာထည့္ၾကိ္တ္လိုက္ပါတယ္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ျပီးလွ်င္ ဆီသတ္။ ဆႏြင္းထည့္ ။ ၾကက္သြန္ျဖဴ+ဂ်င္း+ၾကက္သြန္နီ ၾကိတ္ျပီးသားအႏွစ္ႏွင့္အေရာင္တင္ထည့္။ (ပုံ ၃) ပါအမွဳန္႕အနည္းငယ္ထည့္။ ငရုတ္သီးအေရာင္တင္မွဳန္႔ထည့္။ၾကက္သားႏွင့္ ေရအနည္းငယ္ထည့္ျပီး အခါတိုင္းကဲ့သို႕ပင္ ၾကက္သားကိုခ်က္ပါတယ္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ၾကက္သားအိုးတည္ထားခ်ိန္မွာ ၾကက္သြန္နီအလတ္ ၅လံုးေလာက္(ထမင္းအနည္းငယ္သာခ်က္မည္ဆိုပါက .၂လံုးေလာက္ႏွင့္လံုေလာက္ပါသည္) ကို မထူမပါးလီွးျပီးေရေဆးထားပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ဒန္ေပါက္မွာထဲ့ဖို႕ပါ။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကဲ.....ၾကက္သားက်က္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒန္ေပါက္စခ်က္ၾကရေအာင္ေနာ္။</span></div><div align="left"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></div><div align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 153);"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="left">၁။ ဆီ အခ်ိဳရည္ပန္းကန္လံုး ၁၀က္စာေလာက္ကိုဒယ္အိုးထဲထည့္တည္ပါ။ ဆီဆူလာလွ်င္ ကရေဝးရြက္ + သစ္ဂ်ပိုးေခါက္ကို ဆီသတ္ပါ။ တလက္စထဲ စမံွဳစပါး+ေလးညွင္း+နာနတ္ပြင့္+ဖာလာ ၾကိတ္ျပီးသားအမွဳန္႕ ကိုပါဆီသတ္ပါ။</div><div align="left"></div><div align="justify">ျပီးလွ်င္ၾကက္သြန္နီကိုပါႏြမ္းသြားေအာင္ဆီသတ္လုိက္ပါေနာ္။ ၾကက္သြန္နီေလးႏြမ္းလာရင္ေတာ ့မီးေလးအသာပိတ္ျပီး အေအးခံထားလုိက္ပါ။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">၂။ဒန္ေပါက္ဆန္ကို ခါတိုင္းထမင္းစားေနက်ဆန္အတိုင္းအတာအတိုင္းေဆးလုိက္ပါ။ (ကိုယ္ကေတာ့ ့ထမင္းခ်က္စားေနက် New Moonတံဆိပ္ဆန္ ဒါမွမဟုတ္ Golden Phoenix တံဆိပ္ဆန္ တို႔ပဲသံုးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါလဲစားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒန္ေပါက္ဆန္ဆိုရင္ေတာ့အတိုင္းထက္အလြန္ပါပဲရွင္) ျပီးရင္ေတာ့ ဆန္ကို ဇကာေလးထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမွမဟုတ္ ဇလံု တစ္လံုးထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ေရစစ္ထားလုိက္ပါေနာ္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">၃။ ေရစစ္ထားတဲ့ဆန္ေဆးျပီးသားထဲကုိ သၾကား+ဆား+အခ်ိဳမွဳန္႕ေလးနဲ႕ကိုယ္ၾကိဳက္သေလာက္အရသာ အတိုင္းရေအာင္နယ္လိုက္ပါေနာ္။ တလက္စထဲ သီဟုိေစ့နဲ႕စပ်စ္ေျခာက္ေလးပါေရာနယ္ေစခ်င္ပါတယ္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">၄။ျပီးရင္ေတာ့ ထည့္ခ်က္မယ့္ထမင္းေပါင္းအိုးထဲကို ခုနနယ္ထားတဲ့ဆန္အနည္းငယ္ထည့္ပါ။ အဲ့ဒီဆန္အေပၚမွာ ခုနဆီသတ္ထားတဲ့ ၾကက္သြန္နီနဲ႕ဆီကိုယူျပီး ဆန္အနည္းငယ္နဲ႕ေရာေမႊထားတဲ့အေရာအေႏွာကိုထည့္ပါေနာ္။ (အဲလို တထပ္ျပီးတထပ္ အေရာအေနွာေလးေတြတင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ကိုယ္ကေတာ့ဇလံုတစ္လံုးယူျပီး အဲဒိဇလံုထဲကုိ ေရစစ္ျပီးအရသာစပ္ထားတဲ့ဆန္ေလးေတြကိုယူျပီး ၾကက္သြန္နီဆီသတ္ကိုနယ္ပါတယ္) အဲဒိေတာ့ ဒုတိယအထပ္ရျပီေပါ့ေနာ္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">၅။တတိယအထပ္ရဖို႕အတြက္ အေရာင္မွဳန္႕နဲ႕ဆန္အနည္းငယ္ကိုနယ္ျပီး ေနာက္တလႊာထမင္းအိုးထဲမွာခင္းလိုက္ရမွာပါ။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">၆။ စတုတၳအလႊာမွာေတာ့ ဆန္နဲ႕ မဆလာကုိနယ္ထဲ့ပါ။ အားလံုးျပီးျပီဆိုရင္ေတာ့ ေထာပတ္ရႊဲရႊဲကို ထမင္းေပၚအႏွံ႕ျဖဴးေပးလိုက္ပါ။ေနာက္ဆံုးသတ္အေနနဲ႕ ခါတိုင္းထမင္းခ်က္ရင္ ေရထည့္တဲ့အတိုင္းအတာေလးအတိုင္းေရကိုထဲ့ပီး တည္လိုက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ၄၅မိနစ္အၾကာမွာ ဆိုင္မွာ ၀ယ္စားရတဲ့ ၾကက္လွ်ာစြန္းတို႕ ။ ေကာင္းၾကိဳက္တို႔။ ေရႊေညာင္ပင္တို႕ရဲ႕ အရသာအတိုင္းထပ္တူညီမယ့္ ဒန္ေပါက္စစ္စစ္ကုိ သံုးေဆာင္လုိ႔ရပါျပီရွင္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">မွတ္ခ်က္။ ။ ကိုယ္ကေတာ့လူၾကီးေတြရဲ႕စကားနားေထာင္ျပီးဆီသိပ္မထည့္ပါဘူးရွင္။ တကယ္လို႔ ဆိုင္အတိုင္းဆီရႊဲရႊဲစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကက္သြန္နီကိုဆီသတ္တဲ့အခါဆီမ်ားမ်ားသံုးပါေနာ္။ ျပီးေတာ့ေထာပတ္ကိုလဲပိုရႊဲေအာင္ဆမ္းေပးလိုက္ပါ။ ၾကက္သားဆီျပန္က ဆီေလးေတြကို ဆိုင္ပါအတိုင္းရႊဲရႊဲေလးဆမ္းေပးလဲ ရပါတယ္ရွင္။</div><div align="left"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">သရက္သီးသနပ္ နဲ႕ ငပိေၾကာ္ေလး တဲြဖက္စားျပီး အမေတာ္တစ္ေယာက္ မနက္ျဖန္ရံုးမွာ အေလးျပဳေနမယ့္ပံုကုိျမင္ေယာင္ရင္း ဒီပို႔္စ္ေလးကို အဆံုးသတ္လုိက္ပါတယ္ရွင္။</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">စာၾကြင္း။ ။ လိုအပ္ေသာ စမံွဳစပါး။ေလးညွင္း။နာနတ္ပြင့္။အေရာင္မွဳန္႔။မဆလာ တို႕ကို NTUC တြင္၀ယ္ယူလုိ႔ရပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ရန္ကုန္ကျပန္လာတာ မၾကာေသးတာမို႕ ပရေဆးဆိုင္ကပဲ “ဒန္ေပါက္ခ်က္ဖုိ႔လိုတဲ့ပစၥည္းေတြ”လုိ႔ေျပာ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ ေမ့အေျပာအရ ပရေဆးဆိုင္တိုင္းမွာ ၀ယ္လုိ႔ရပါတယ္တဲ့။ ခုေတာ ့ရယ္ဒီမိတ္ဒန္ေပါက္ထုပ္ေတြလည္း ေပၚလာျပီဆိုေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပသြားမွာပါေနာ္။ (ဒါေပမယ့္...ရယ္ဒီမိ္တ္ကုိတခါမွေတာ့ခ်က္စားဖူးေသးဘူး...:D)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div></div></div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8102877853032586787?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-72545246655242179802010-08-29T20:21:00.013-11:002010-08-30T21:13:55.712-11:00<div align="justify">“အဟြတ္..အဟြတ္” ဟူေသာေဒၚျမေလး၏ ေခ်ာင္းဆိုးသံေၾကာင့္ အအိပ္ဆတ္တဲ့ ဦးေအာင္သန္းတစ္ေယာက္ လန္႔ႏိုးလာခဲ့သည္။ အိပ္ေရးဆတ္ရံုမွ်မက အသက္ကလည္းၾကီးလာခဲ့ျပီမို႕ လန္႔ႏိုးျပီးလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္အိပ္မေပ်ာ္တတ္ေတာ့ေခ်။<br /><br />ျပန္အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အတူတူ မထူးပါဘူးေလ။ မျမေလး အေျခအေနကိုေစာင့္ၾကည့္ဦးမွ။ သူေခ်ာင္းဆက္ဆိုးေလဦးမလား။ ေယာင္ျပီးေခ်ာင္းဆိုးတာလား။ ရင္ၾကပ္တာဆိုရင္ေတာ့မနက္က်ရင္ ဆရာ၀န္ျပဦးမွ ဟုစဥ္းစားကာ ေဒၚျမေလးဖက္သို႕ လွည့္ၾကည့္မိသည္။<br /><br /><span style="color:#990000;">“ေၾသာ္..........မျမေလးေတာင္ေတာ္ေတာ္ရုပ္က်အိုစာေနျပီပဲ”</span> ဟုေတာ့တစ္ခ်က္ေတြးလိုက္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ခႏိုးခနဲ႕ေတာင္ျပံဳးလိုက္ခ်င္ေသးေတာ့။ <span style="color:#990000;">“ငါကေရာ အဖိုးၾကီးျဖစ္ေနျပီပဲ။ မျမေလးလဲ လိုက္အိုေပေတာ့မွာေပါ့။ ငါ့ႏွယ္...ငါ့ဇရာေတာ့ငါမျမင္ သူမ်ားဇရာကိုသာ အရာထင္ေအာင္ ေတြးမိျပန္ျပီ </span>”ဟု အျပစ္ဖဲြ႕မိသည္။ အိပ္ခန္းထဲသို႕ ထုိးေဖာက္ ၀င္ေရာက္လာသည့္ အလင္းလဲ့လဲ့ေအာက္တြင္ မျမေလးကေတာ့ ျပန္လည္အိပ္ေပ်ာ္သြားေလျပီ။ သူ႔မွာသာအေတြးေတြနဲ႕။ ငယ္ကအေၾကာင္း အဓိကေပါ့။.............<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />အသက္ ၃၃ႏွစ္အရြယ္ က်က္သေရရိွလွေသာတင့္တယ္လွပျခင္းႏွင့္အတူ အိမ္ေထာင္မွဳထိန္းသိမ္းရာတြင္ ကၽြမ္းက်င္မွဳတို႕ျဖင့္ျပည့္စံုေသာ မျမေလးကို ဇနီးမယားအျဖစ္ေတာ္စပ္ရသည္မွာ ကံေကာင္းလွသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့အလ်ဥ္းသင့္တိုင္းေျပာေလ့ရိွသည္။ </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ဟုတ္ေတာ့လည္းဟုတ္ေပလိမ့္မည္။ ၀န္ထမ္းလစာတစ္ခုထဲမွလဲြလို႕ အပို၀င္ေငြရေအာင္ ဖန္ေလ့မရိွေသာေၾကာင့္ သူ႔၀င္ေငြတစ္ခုထဲႏွင့္သာ ရပ္တည္ခဲ့ရမည္ဆိုလွ်င္ သားႏွင့္သမီးလည္း ဘဲြ႕ရပညာတတ္မ်ားျဖစ္လာေတာ့မည္မဟုတ္။ <span style="color:#000099;">အိမ္မွာေနရင္း မီးဖိုေခ်ာင္စားရိတ္ေလးလည္း ကာမိတာေပါ့ အကိုေအာင္ရယ္</span> ဟူေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ သစ္ခြပင္ ႏွင့္ အလွပန္းပင္မ်ားစိုက္ကာ မ်ိဳးခဲြေရာင္းျခင္းျဖင့္တစ္မ်ိဳး။ မဂၤလာေဆာင္အလွဴမ်ားအတြက္ အလွပန္းေရာင္းျခင္းမ်ားျဖင့္တစ္ဖံု..တစ္ဖက္ကလည္း <span style="color:#000099;">မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ျပီးအားေနခ်ိန္ေလး ကုိယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳလည္းရတ</span><span style="color:#000099;">ယ္</span> ဟုဆိုကာ အပ္ခ်ဳပ္စက္တစ္လံုးျဖင့္ ေရာင္းထည္၊ အၾကမ္းထည္ခ်ဳပ္ျပန္ေတာ့ မျမေလးအတြက္ အိမ္အလုပ္ေတြျပီးခ်ိန္ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းလိုက္တာဟု ေတြးေတာေနစရာအခ်ိန္မရွိေတာ့ေပ။ ဒါ့အျပင္ မီးဖိုေခ်ာင္ အသံုးစရိတ္။ေရဖိုး မီးဖိုးမွ အစ သာေရးနာေရးစရိတ္တို႕ကုိ သူမ,ရွာေသာ၀င္ေငြႏွင့္ပင္ လည္ပတ္ေနႏိုင္ခဲ့ေတာ့ သူ၏၀င္ေငြသည္ သားသမီးေတြ၏ ေနာင္ေရးအတြက္...ဆိုတာျဖစ္လာခ့ဲသည္။ သူတို႔ မိသားစုေနထိုင္ေသာ အိမ္ေလးသည္လည္း သစ္ပင္ပန္းမာန္တုိ႕ျဖင့္ လွပေမႊးၾကိဳင္ေနခ်င့္စဖြယ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဒီအခ်က္မ်ားကပင္ ....အိမ္ေထာင္မွဳထိန္းသိမ္းရာတြင္ကၽြမ္းက်င္လွသည္ ဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းတို႕၏ အဆိုျပဳခ်က္မွန္သည္ဟု ယေန႔တုိင္ေက်နပ္အားရေနရသည္မွာ အမွန္ပင္။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ပ်ိဳျမစ္လွပပါသည္ ဆိုသည့္အခ်က္ကိုေတာ့ဟုိတုန္းက သူတိတိပပၾကီးကို ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံဖူးသည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ ညေနရံုးဆင္းလို႔ သစ္ပင္ေတြေရေလာင္းျပီးတိုင္း မျမေလး ေရခ်ိဳးရန္ ေရကို သူကုိယ္တိုင္ ေရတြင္းက ခပ္ယူေပးရမွ သူ႔တာ၀န္ ေက်ပြန္သည္ဟု ခံစားရသည္။ လံုခ်ည္ရင္လ်ားႏွင့္ တဘက္ေလးကိုယ္ေပၚသိုင္းျခံဳကာ သူေရငင္တာကို ျပံဳးျပံဳးေလး ၾကည့္ေနတတ္သည့္ မျမေလး၏ မ်က္၀န္းေလာက္ ရႊန္းစားညိွဳ႕ငင္ႏိုင္သည့္ မ်က္လံုး ေလာကတြင္ မရိွဟု မွတ္ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ သူေရခ်ိဳးျပီးခ်ိန္မွာ စိုေနေသာ ေရမ်ားကို ကူသုတ္ေပးရန္ တဘက္ေလးႏွင့္ အေျပးေလး လွမ္းလာတတ္သည့္ မျမေလး၏ သနပ္ခါး မေျခာက္တေျခာက္ပါးျပင္ေလးမွ သနပ္ခါးအစိုနံ႕ေလးသည္လည္းေကာင္း။ တခါတရံ ဦးေခါင္းထက္တြင္ ပန္ဆင္ထိုးစိုက္ထားတတ္သည့္ စံပယ္ငံုဖူးေလးသည္လည္းေကာင္း။ မျမေလး၏ ညိုစ္ိမ့္စိိမ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ အလြန္ပင္ပနံရသည္ ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ဖူးသည္။ </div><div align="justify">တခါတရံ သူက ေရခ်ိဳးျပီးေပမယ့္.. ဟင္းအိုးတန္းလန္းႏွင့္မို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ကာ ဟင္းအိုးၾကည့္ရင္းအလုပ္ရွဳပ္ေနေသာေၾကာင့္ သနပ္ခါးမတင္ျဖစ္သည့္ သူမပါးျပင္ကုိျမင္လွ်င္ေတာ့ သနပ္ခါးေက်ာက္ပ်ဥ္ဆီအေျပးအလႊားသြားကာ သနပ္ခါးကုိ အားပါးတရကုိေသြးေတာ့သည္။ ျပီးလွ်င္ေတာ့ ဟင္းအိုးကုိအသာခ် သူမကိုအပါေခၚကာ ပါးျပင္ေပၚကိုယ္တိုင္ သနပ္ခါးတင္ေပးရလွ်င္ေတာ့ မွဳိရဘိသကဲ့သို႕ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္းအမွန္ပင္၀န္ခံပါမည္။<br /><br />သည္အေတြးကိုျပန္ေတြးမိခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကည္ႏူးျပံဳးေလးျပံဳးကာ မျမေလးကိုလွမ္းၾကည့္မိသည္။ <span style="color:#990000;">သူမမ်က္ႏွာမွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ အေတာ္သိသာလာျပီပဲ။</span> ဟုတစ္ခါထပ္ေတြးရင္း လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ ျပန္စမ္းလိုက္သည္။ <span style="color:#990000;">ငါလဲဘာထူးတုန္း....သူမလဲအဖြားၾကီးျဖစ္ခဲ့ျပီ။ ငါလဲအဖိုးၾကီးျဖစ္ခဲ့ျပီ။ အဖြားၾကီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ သူမရဲ႕လက္ကေလးေတြနဲ႕ဖန္တီးေပးခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕ ေန႔စဥ္ထမင္း ၃နပ္ကို စားလာတာ။သူမရဲ႕ အားေပးစကားေတြ၊တြယ္တာျမတ္ႏိုးမွဳေတြနဲ႕ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေယာက္်ားသားတစ္ဦးအေနနဲ႕ရပ္တည္ခဲ့တာ။ သူမရဲ႕ ဆူပူစကားေလးေတြနဲ႕ မေကာင္းဘူးထင္ရတဲ့အက်င့္ဆိုးေလးေတြ ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ခဲ့တာ။ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာက အရယ္အျပံဳးေလးေတြနဲ႕ ဘ၀ရဲ႕အေမာေျပစရာေန႔ရက္ေတြကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့ရတာ။ သူမရဲ႕စကားသံလြင္လြင္ေလးေတြနဲ႕ ဆည္းလည္းသံပမာ အသံခ်ိဳေတြကို နားဆင္ခဲ့ရတာ ............ဒီေန႔ဆို အႏွစ္ ၄၀တိတိ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ျပီေပါ့။</span><br />လို႔ အဆံုးသတ္ေတြးေတာရင္း နာရီကို လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ အကူအညီျဖင့္ၾကည့္မိေတာ့ အရုဏ္ ၄ နာရီ။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />မနက္ ၄နာရီခဲြ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ အုန္းေမာင္းေခါက္သံႏွင့္အတူ ဆြမ္းခ်က္ရန္ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ သူမအိပ္ယာမွထ,ခ်ိန္မွာေတာ့ ေဘးမွာအိပ္ေလ့ရိွေသာ သူ႕ကုိလဲမေတြ႕မိတဲ့အျပင္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ ထမင္းနပ္သည့္ ရနံ႕သင္းေလးေပၚလာမွဳေၾကာင့္ <span style="color:#000099;">သမီးငယ္ ငါ့ေမြးေန႕ကုိသတိရလို႕ အရုဏ္ဆြမ္းအမီ ဆြမ္းထခ်က္ထားသလား..ဒီေကာင္မေလး ဒီအခ်ိန္ၾကီး အိပ္ယာထေလ့မရိွတတ္ပါဘူး။ သူူ႔အေမ ေမြးေန႔ သူေမ့ေနမွာ။</span> အေတြးနဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ ေျခအခ်မွာေတာ့ သူမ အရမ္းကို အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ အလို...အဖိုးၾကီးပါလား ဟုေတာင္ေယာင္ယမ္းေျပာလိုက္မိသည္။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br /><span style="font-size:130%;">သူေပါ့.</span>..မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ထမင္းကုိအက်အနႏွပ္လို႕။ သမီးငယ္က ငရုတ္သီးေထာင္း..သားၾကီးက ၾကက္သြန္ခြာေနလိုက္တာ။ သူ႕ေဘးမွာလဲ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕အသင့္ျပင္ထားတဲ့ အသီးအရြက္နဲ႕ ၾကက္သားအခ်ိဳ႕။ တကယ္ပင္ အံ့ၾသရပါသည္။ အႏွစ္ ၄၀အတြင္း ဒီေလာက္ၾကည့္လုိ႕ေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို သူမ မျမင္ဖူးခဲ့ရ။ သူမသာ ထာ၀စဥ္ ခ်က္ျပဳတ္ ျပင္ဆင္ေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ခုေတာ့......................ၾကည့္စမ္း.................သားအဖေတြစည္းလံုးေနလိုက္ၾကတာ။ လုိ႕ၾကည္ႏူးမိတယ္။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ငရုတ္သီးေထာင္းရင္း..ဆံပင္ေတြ၀ဲက်လာလို႔ ျပန္သပ္တင္ဖို႕အတြက္ သမီးငယ္ေခါင္းကုိ အေမာ့မွာ သူမ၏ ျပံဳးေနေသာမ်က္ႏွာကို ျမင္သြားသည္။<br /><br /><span style="color:#330000;">“ဟင္.....................................ေမေမႏိုးလာျပီလား။ သမီးတို႕က ခုမွခ်က္ျပဳတ္တုန္း ရိွေသးတယ္။ ေမေမ သနပ္ခါးသြားလိမ္းျပီးနားနားေနေနသာ ေနေနာ္။”</span> ဟုဆိုကာ ေက်ာက္ပ်ဥ္ဆီသို႕အသာတြန္းပို႕သည္။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ေနာက္ထပ္ ၁နာရီ္အတြင္းမွာပဲ တိုက္ပံုႏွင့္ပုဆိုးကို အက်အန၀တ္ထားေသာ သူ , သူမ၏အနားသို႔ သြားရပ္လိုက္သည္။ သားၾကီးကလဲ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္တုိင္း သိတတ္စအရြယ္ထဲမွ အစျပဳကာ မွတ္တမ္းတင္ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးေနက်မို႕...<br /><br />သားၾကီးကင္မရာႏွင့္ ခ်ိန္ျပီးအဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ..ကင္မရာမီးေရာင္က <span style="font-size:130%;">ဖ်တ္ခန</span>ဲ...သူတို႕ ၂ဦး၏ အျပဳံးမ်က္ႏွာမ်ားက <span style="font-size:130%;">လက္ခနဲ။</span><br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />တကယ္ေတာ့....သူတို႔ ၂ဦးစလံုး ဇရာေတြအုိေနပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦးထားတဲ့ေမတၱာတရားကေတာ့ ႏုပ်ိဳတုန္းပဲ ဟုေတြးရင္း အဖြားအိုရဲ႕လက္ကေလးကို အသာဆဲြယူလိုက္သည္။<br /><br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br /><br />ဓာတ္ပံုရိုက္ျပီးလို႕ သားၾကီးက Camera Screen ကုိလာျပ လို႔လက္လွမ္းယူအၾကည့္လိုက္မွာ.....သူ႕လက္တြင္ သူမ၏လက္မွ စဲြက်န္ရစ္ေသာ နံ႕သာျဖဴရန႕ံေလး ေမႊးပ်ံ႕ေနေၾကာင္းသတိထားမိျပီး...သူႏွင့္သူမတို႕၏ သစၥာခိုင္က်ည္မွဳအတြက္ သူ႕ဘ၀တြင္ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ၄၀ ႏွစ္ေျမာက္အျဖစ္ ေက်နပ္လိုက္မိပါေတာ့သည္။<br /><br /><br /><object height="250" width="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UGcbm1WSXog?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UGcbm1WSXog?fs=1&amp;hl=en_US&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="350" height="250"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-7254524665524217980?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-2931691463701048682010-08-18T20:21:00.005-11:002010-08-24T22:42:10.234-11:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TGzs5bF4HYI/AAAAAAAAAnc/s5tQ1cl4cWA/s1600/DSC01667.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/TGzs5bF4HYI/AAAAAAAAAnc/s5tQ1cl4cWA/s400/DSC01667.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507036915636379010" border="0" /></a><br />၁။ အဖ်ားနဲ႕အတူ ၁၀ေပါင္က်သြားေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္မိတယ္။<br /><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကုိပဲ ျပန္အားေပးလိုက္တယ္ - သခၤါရ...လို႔။<br /><br />၂။ မိသားစုနဲ႕ျပန္ေတြ႕တုန္း ကေလးဆန္တယ္လို႔လူတိုင္းစြပ္စဲြတဲ့ အရင္လုိ အက်င့္ဆိုးျပန္ထြက္လာမယ္ထင္ခဲ့ေပမယ့္...ေမ့ေသြးတိုးကုိ စိုးရိမ္မိေတာ့ ေန႔တိုင္း ေသြးေပါင္ခ်ိန္စက္နဲ႕ တိုင္းတာျပီးစိတ္ပူေနမိခဲ့တယ္။<br /><br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သံုးသပ္ၾကည့္လိုက္တယ္ - ကိုယ္အေတာ္ၾကီးကို လူၾကီးဆန္လာျပီ.....လို႔။<br /><br />၃။ GTalkမွာျမင္သမွ် ကိုယ္ခင္တဲ့ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကို စာေတြ တေတာက္ေတာက္ရိုက္ျပီးစကားေတြအားပါးတရ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။<br />ညီရင္းအမ ေမာင္ရင္းအကိုလိုခ်စ္ခင္ရသူေတြကို အြန္လုိင္းမွာမေတြ႕ျပန္ေတာ့ ဖုန္းမက္ေဆ့ဂ်္ေတြရိုက္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖုန္းေတြတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ျပီး စကားေတြတီတီတာတာ ၾကည္ၾကည္သာသာနဲ႔ ဟာသေတြေႏွာကာ ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္။<br /><br />မေနႏိုင္စြာ မက္ေဆ့ဂ်္ရိုက္မိမယ္ၾကံျပန္ေတာ့ မ်က္ရည္ေလးအ၀ဲသားနဲ႕ ကိုယ့္လက္ကေလးကုိယ ္အသာပဲျပန္ဆဲြထားလိုက္တယ္- သူတို႔မွ ကုိယ့့္ကုိသတိမရလို႔မဆက္သြယ္ၾကတာ။ ေနပါေစေလ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပါနဲ႕.....လို႔။<br /><br />၄။ ျပည္ပကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းျပန္ေျပာေတာ့ သူငယ္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေတာင္ပါရဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္ “ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ ေမ့မထားတတ္တဲ့နင့္ကို ငါတကယ္ကို ခ်ီးက်ဴးပါရဲ႕ဟာ” တဲ့။<br /><br />သူ႔စကားၾကားေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ျမင္သြားမိတယ္- ေၾသာ္...ေတာ္ေတာ္ကို သံေယာဇဥ္အစဲြအလမ္းၾကီးတဲ့ မိန္းကေလးပဲ...ကိုယ္သံေယာဇဥ္ၾကီးသလို ကိုယ့္ကို မိတ္ေဆြဘယ္ႏွစ္ေယာက္က သံေယာဇဥ္ျပန္ၾကီးသလဲ။ ကိုယ္ကသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ အသံေလးေျပာင္းတာကအစ ေနမေကာင္းဘူးလား။<br />ဘာညာနဲ႔စိုးရိမ္ပူပန္ရသေလာက္..ကိုယ့္ကို မိတ္ေဆြဘယ္နွစ္ေယာက္ကမ်ား ပူပန္ဖူးသလဲ။....တယ္၀ဋ္ေၾကြးၾကီးတဲ့ ကိုယ္ပါလား.....လို႔။<br /><br />၅။ ဒီကိုျပန္လာခါနီးေတာ့ မ်က္ရည္က်ခဲတဲ့ေမက ကိုယ္မျမင္ေအာင္ တစ္ဖက္ကိုလွည့္လို႔ မ်က္ရည္ေတြသြန္ခ်တယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ဖတ္ဖို႕အျမဲၾကိဳးစားတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ကို ျမင္လိုက္တယ္။<br /><br />ကိုယ္လဲမ်က္ရည္လည္ရႊဲျဖစ္ျပီး တိတ္တိတ္ေလးပဲ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္- လူၾကီးေတြက မသြားဖို႔ အတန္တန္တားျမစ္တဲ့ၾကားက ကိုယ့္ဆႏၵကုိယ္ ေရွ႕တန္းတင္ျပီးထြက္လာတဲ့ မိန္းကေလး။ ေမေမ့မ်က္ရည္စက္ေတြေတာင္ရင္းျပီး မလႊတ္ခ်င္ဘဲ လႊတ္ခဲ့ရတဲ့မိန္းကေလး ဘာတစ္ခုမ ွျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ျဖစ္မလာေသးပါလား။ ေတာ္ေတာ္ကို အသံုးမက်တာပဲ.....လို႔။<br /><br />သူမ်ားေတြ ဘဲြ႔ရရိွေရးအတြက္ ပေရာ့ဂ်က္ေတြအားသြန္ခြန္စုိက္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ ေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးတခ်ိဳ႕ကို ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ေတြးျပီး....“ကြန္ပ်ဴတာသမားမဟုတ္လို႔ coding မရပါဘူးဆို....ဖ်ားေနတာေကာင္းေကာင္း အားျပန္မျပည့္ေသးပါဘူးဆို”...စတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပုန္းေရွာင္တဲ့ခပ္ညံ့ညံ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႕ Projectအနား ကပ္လို႔ေတာင္မသီခဲ့တဲ့။ စာလုပ္ဖို႔ဆို ေတာ္ေတာ္ပ်င္းတ။ဲ့ ခပ္ဖ်င္းဖ်င္းလူတစ္ေကာင္လို႔သာ....ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ အဆံုးသတ္နာမည္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့............ဘာဆိုဘာမွ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးသူရယ္ပါ။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-293169146370104868?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-77612210797357638002010-06-15T21:13:00.016-11:002010-08-30T21:17:06.102-11:00<p align="justify"><object width="300"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_pIIz7wcVWg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_pIIz7wcVWg&hl=en_US&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="300" height="300"></embed></object><br /><br />ဒီသီခ်င္းေလးကိုမိန္းကေလးသီခ်င္းသိပ္နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ အမွန္ေျပာရရင္ မယဥ္ပါးဘူး ကိုရြာသားဘေလာ့ဂ္ကို သြားလည္ေတာ့ သူ႔side bar မွာ တင္ထားတာေတြ႔ေတာ ့နားေထာင္ရင္းနားေထာင္ရင္းနဲ႕ စဲြလာတယ္ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူဆိုထားမွန္းလဲမသိ။ မမ၀ါရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ Sing For You website ကုိသိလာတယ္။ ကုိယ္ကလဲ အလကားေနသီခ်င္းတေအးေအးနဲ႔ ေနတဲ့လူကိုး။ သိပ္ကိုသေဘာက်သြားတာပဲ..အရင္ကဆို ကာရာအိုေကဆိုခ်င္တာလဲ ေျပာမေနနဲ႔ ရန္ကုန္ျပန္မွ ဆိုရတာဆိုေတာ့....ခုမ်ားေတာ့ ေမ်ာက္အုန္းသီးရသလိုကိုျဖစ္ေနတာ....ဒါေပမယ့္ Credit ကသိပ္မရွိေတာ့ အားပါးတရဆိုရပါဘူး။ ဆိုျဖစ္သေလာက္ကေလးနဲ႔ ၾကိဳက္ဖူးတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ဆိုၾကည့္လိုက္တာပါ။ နားထဲစဲြသာစဲြသာ ဆိုေလ့မရွိ...... ဌာန္ကရိုဏ္းမက်မွန္းလဲ သိေနေတာ့..........ခဲေတြနဲ႔ ၀ိုင္းေပါက္ရင္ေတာ့ တိုက္ေဆာက္ျပီသာမွတ္။ ;P </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-7761221079735763800?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-88560775268058433042010-05-10T06:40:00.009-11:002010-08-30T21:44:07.317-11:00<div align="justify">ရင္မွရွဳိက္သံ တ၀က္တပ်က္နွင့္ ညီမေလး ႏွာေခါင္းဖ်ားကုိပဲအားယူစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ အိပ္ပ်က္ညမ်ားဆက္တိုက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ အျမင္အာရံုတို႔က မပီ၀ိုးတ၀ါး။ ထို႔အတူ ညီမေလးအတန္းေဖာ္ျဖစ္သည့္နည္းတူမိမိ၏ အခန္းေဖာ္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ စကားသံမ်ားကလဲမၾကားတစ္ခ်က္ၾကားတစ္ခ်က္။ မာမီ၏ တာ၀န္ေပးထားခ်က္အရ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာသည့္ <span style="color:#990000;">ညီညီ</span> ကဆရာဆရာမမ်ားႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ၾကိဳဆိုေနရာခ်ထားေရးတာ၀န္ယူ။ ေအးစက္သည့္သူကေတာ့ ညီမေလး၏ ပါးစပ္ ႏွင့္ ႏွာေခါင္းတို႔မွ မၾကာခဏဆိုသလိုစီးက်လာတတ္သည့္ အရည္ၾကည္မ်ားကို သုတ္ေပးဖို႔တာ၀န္ယူရသည္။ ညီမေလးေရ ခုေတာ့လဲ <span style="color:#660000;">ကိုကို </span>ညီမေလးအနားကပ္ေနခဲ့ျပီ။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#000099;">“ကိုကို...ကိုကိုကေလ ေျခေထာက္မွာေဗြပါသလားမသိ။ ေက်ာင္းအရမ္းေျပးတယ္။ခုေတာ့ၾကည့္ပါဦး ညီမေလးတို႔ေမာင္ႏွမ ၃ေယာက္အတန္းတူျဖစ္ေနျပီ။ သူမ်ားေတြက မာမီ့သားသမီးေတြ ဘယ္ႏွတန္းေရာက္ကုန္ျပီလဲဆိုရင္ အားလံုး ၇ တန္းလို႔ေျပာရမယ့္မာမီရွက္မွာေပါ့။ ၾကိဳးစားပါကိုကိုရဲ႕။ ညီမေလးက်ခဲ့ရင္ေတာင္ကိုကိုေအာင္ရင္ အတန္းတူလို႔ေျပာမရေတာ့ဘူးေလ”</span> ေသြးကင္ဆာ...ေသြးကင္ဆာ ဆိုသည့္ေရာဂါေ၀ဒနာဆိုးကိုခံစားေနရျပီး......ေသြးသြင္းရသည့္ရက္ေတြစိပ္လာသည့္ညီမငယ္တစ္ေယာက္ သာမဟုတ္ခဲ့လွ်င္ စကိုကုိ တစ္ေယာက္ ဒီညီမငယ္ကုိ ဇက္ပိုး ၂ခ်က္ေလာက္ အုပ္မိေပလိမ့္မည္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ခုေတာ့ ေဆးရံုၾကီးကုိ ကိုယ္တုိင္ကားေမာင္းပို႔ေနရသည္မုိ႔ ညီမေလးအတြက္ ေသြးတစ္ခါသြင္းလွ်င္ ဘယ္ႏွပုလင္းကအစ သိေနရေတာ့လဲ ငါ့ကုိဆရာျပန္လုပ္ေနရသလားအငယ္မရဲ႕ ဆိုေသာစကားေတာင္ လည္ေခ်ာင္း၀မွာတစ္ရျပန္သည္။ ညီမေလးဆံပင္ေတြပါးကုန္ခဲ့ျပီေနာ္။ လက္ကိုင္ပု၀ါစြန္းႏွင့္ ပါးေစာင္သို႔စီးက်လာေသာ အရည္ၾကည္တစ္ခ်ိဳ႕ကို သုတ္ေပးမိေတာ့ ဆံပင္တခ်ိဳ႕ လက္သန္းဖ်ားတြင္ ကပ္ပါလာျပန္သည္။ မသိမသာေလးႏွင့္ ေခြေခြေလးက်ေနေသာ ညီမဆံႏြယ္ၾကားသို႔ အသာပင့္တင္ေပးလိုက္သည္။ အရင္ကဆိုညီမေလးျပည္႔စံုဟာ ဆံပင္နက္ေထြးေထြး တေပြ႕တပိုက္ၾကီးႏွင့္ မလွပသည့္တိုင္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ကေလးမေလး။ ခုလုိဦးေရျပားကိုျမင္ရဖုိ႔မေျပာႏွင့္...မာမီကလစ္ညွပ္ေပးရင္ေတာင္ဆံႏြယ္ေတြကို ကလစ္မညွပ္ႏို္င္လိ္ု႔ မၾကာခဏညည္းညူသံၾကားရေသးသည္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> <span style="color:#000099;">“ကိုကို ညီမေလးဆံပင္ေတြကၽြတ္ကုန္ျပီ။ အျပင္ထြက္ရင္ဦးထုပ္လွလွေလးေတြေတာင္ မေဆာင္းရေတာ့ဘူး။ ဦးထုပ္ခၽြတ္လိုက္ရင္ ဆံပင္ေတြ အမ်ားၾကီးျပဳတ္က်ကုန္တယ္။”</span></div><div align="justify"> နယ္က မာမီ့လုပ္ငန္းကပိုက္ဆံေတြသြားသိမ္းျပီးျပန္လာေတာ့ ညီမေလးက ျခံတခါးဆင္းဖြင့္ေပးရင္း ေျပာခဲ့သည္။ အို..တကယ္ပါပဲလား ကိုကို႔လက္မွာေတာင္ ခုကပ္ျငိပါလာေသးသည္ပဲ။ သူခရီးထြက္ေနသည့္၈ရက္အတြင္းမွာ.....ညီမငယ္မ်က္နွာလည္းအေတာ္ေခ်ာင္က်သြားခဲ့သည္။ မာမီ့မ်က္၀န္းတြင္လည္း မ်က္ရည္စတို႔က မၾကာခဏဆိုသလိုေနရာ၀င္ယူတတ္ခဲ့သည္။ အျမဲတမ္းညီမေလးႏွင့္နပန္းလံုး ေဆာ့ကစားတတ္သည့္ ညီညီတစ္ေယာက္ေတာင္ ညီမေလးကိုျမင္သာတတ္သည့္ ေခ်ာင္က်က်ေနရာေတြမွာထိုင္ရင္း မွိန္ေဖ်ာ့သည့္မ်က္ ၀န္းေတြျဖင့္ညီမေလးအားၾကည့္လာတတ္ခဲ့ျပီ။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> တကယ္ေတာ့ ဖခင္တိမ္းပါးသြားခဲ့ျပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း အလြန္အကၽြံမမ်ားျပားေသာ္လည္း အတန္အသင့္မ်ားျပားသည့္ မာမီ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းခြဲေတြမွာ ပါ၀င္လုပ္ကုိင္ခဲ့ရသူမို႔ ေက်ာင္းစာတြင္ လဲသူစိတ္မ၀င္စားႏိုင္ေတာ့ပါ။<br />၅တန္းမွအစျပဳျပီး ၂ႏွစ္၁တန္း ျပီးခဲ့ရေတာ့လည္း ၁၈ႏွစ္အရြယ္သူႏွင့္ အတန္းတူတဲြတက္ရတဲ့ ညီမငယ ္ရွက္ရွာမွာေပါ့ေလ။ စာေမးပြဲနီးျပီ။ စာၾကိဳးစားဦးမွ။ ဒါမွညီမေလးျပည့္စံု စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ လုိ႔ေတြးရင္း လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ အိပ္ရာထဲမွာ ျဖဴေဖ်ာ့စြာစာၾကည့္လုိ႔။ အဲဒိညကုိေတာ့ သူေမ့မရေတာ့.... ခရီးမွပန္းလ်စြာျပန္လာခဲ့ရသည္မို႔ ကားကိုေတာင္ေရမေဆးႏိုင္ေတာ့ဘဲ အိပ္ရာထဲေျခပစ္လက္ပစ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည့္သူ႔နားထဲသို႔ မာမီ့အေမာ တေကာသံကထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ခဲ့သည္။ <span style="color:#660000;">“သားၾကီးေရ...ညီမေလးကိုေဆးရုံပု႔ိဖို႔အျမန္ျပင္ပါဦး”</span> ဆိုသည့္အသံႏွင့္အတူ ညီညီ႔လက္ႏွင့္ကိုင္လွဳပ္ႏွိဳးမွဳကို ခံစားလိုက္ရျပီးေနာက္.........ျဖဴေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ခႏၶာေလးတစ္ခုကို သူအလ်င္အျမန္ေပြ႔ခ်ီျပီး ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးသုိ႔ကားကိုအျပင္းေမာင္းမိသည္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေသြးနီရဲရဲတုိ႔ညီမေလးခႏၶာထဲသို႔ ၄ပုလင္းေျမာက္စီးေျမာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မိုးစင္စင္လင္းခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ သတိရလာတဲ့ ညီမေလးေတာင့္တသံက <span style="color:#000099;">“မာမီ..မီးေက်ာင္းသြားမယ္...ကိုကို..ညီမေလးကိုလိုက္ပို႔ေနာ္”</span> တဲ့။ ရင္ထဲမွာဆို႔လိုက္တာ။ မနက္ ၃နာရီက ဆရာ၀န္ၾကီးေရာင္းဒ္သြားျပီး <span style="color:#000099;">“ဒီေန႔ ေန႔မကူးေလာက္ဘူး။ လူနာရဲ႕ဆႏၵကုိတတ္ႏိုင္သမွ်သာလိုက္ေလ်ာလိုက္ပါေတာ့”</span> ဆိုေပမယ့္ ဒီဆႏၵကုိေတာ့ ကိုကိုတို႔ဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းေပးရမလဲ။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးပို္က္အသြယ္သြယ္နဲ႕....ထြက္သက္၀ိဥာဥ္ေလး ခႏၶာက မခြာႏိုင္ခင္သက္သာစြာခံစားရေစဖို႔သြင္းထားတဲ့ေသြးေတြနဲ႕....ညီမေလးကို ကိုကိုဘယ္လုိပို႔ရမလဲကြယ္ လို႔သာအံၾကိတ္မၾကားခ်င္ဟန္ျပဳေနမိခဲ့တယ္။ မာမီ့မ်က္ရည္စ တခ်ိဳ႕ကုိျမင္သြားေတာ့ အကင္းပါးသြားေလသေယာင္ <span style="color:#000099;">“ဒီေန႔ေတာ့ မီးလဲသိပ္ေနမေကာင္းေတာ့ မသြားေသးပါဘူးေလ။ ေနာက္ေန႔မွသြားေတာ့မယ္ေနာ္”</span> လို႔အသာအယာဆုိျပီး တစ္ဖက္ကိုေစာင္းအိပ္သြားေတာ့ မာမီ့မ်က္ရည္ေတြ တာက်ိဳးခဲ့ရတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။</div><div align="justify"> </div><div align="justify">ထို႕ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့မနက္၈နာရီေလာက္ထဲက အေမာေဖာက္လာတဲ့ညီမေလးနားမွာ ဆရာ၀န္သူနာျပဳအသြယ္သြယ္နဲ႕ အသက္ျပန္ဆယ္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္...၁၁နာရီ ၂၀ေလာက္မွာေတာ့ လူ႔ေလာကမွထာ၀ရထြက္ခြာသြားခဲ့ေတာ့......... </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ခုေတာ့ညီမေလးေရ...။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">ညီမေလးကို ဘာလို႔ေသြးေတြခဏခဏသြင္းေပးေနတာလဲကိုကို</span></strong> </div><div align="justify"><span style="color:#990000;">“ေသြးအားနည္းလို႔ေပါ့ကြာ။ ေသြးအားနည္းရင္ညီမေလးေခါင္းမူးမွာစိုးလို႔”</span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><strong><span style="color:#000099;">မာမီ..သမီးလက္က အနီစက္ေလးေတြက ဘာျဖစ္တာလဲဟင္</span></strong></div><div align="justify"> “<span style="color:#660000;">ဟယ္..ၾကည့္စမ္း..ကေလးကိုျခင္ေတြေတာ္ေတာ္ကိုက္ထားတာပဲ။သားၾကီး။။သားငယ္ ၾကည့္စမ္း။ ဒီျခင္ေတြေတာ္ေတာ္ေသာင္းက်န္းေနျပီ။ ေနာက္တခါ ညီမေလးကို လာကိုက္တာေတြ႔ရင္ ရိုက္ပစ္လုိက္စမ္း။ မာမီလဲရိုက္မယ္ေနာ္သမီးေလး”</span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#000099;"><strong>ဟိဟိ..ဆံပင္ေတြကၽြတ္ေတာ့ကိုညီ ဆံပင္ကိုလာဆဲြမဖြရဲေတာ့ဘူး။ေကာင္းလိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ဆံပင္ေတြဘာလု႔ိကၽြတ္တာလဲကုိညီ</strong></span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#990000;">“ျပည့္စံုက ႏွလံုးအားတိုးေဆးေတြေသာက္ေနရေတာ့ ေဆးပူလုိ႔ေနမွာေပါ့။ကိုညီလဲသိပ္မသိဘူး။ မပူပါနဲ႔ဟာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ဆံပင္တုေတြမွျပည့္လို႔နင္စိတ္၀င္စားရင္ဆံပင္ပံုအမ်ိဳးမိ်ဳးေတာင္ထားလုိ႔ရေသးတယ္”</span></div><div align="justify"> </div><div align="justify"> ဒီလိုမ်ိဳးအေမးနဲ႕အေျဖခ်ိန္သားကိုက္ေအာင္..ကိုကိုတို႔ၾကိဳးစားေျဖေနဖို႔မလိုေတာ့တဲ့ဘ၀မွာ ရင္ထဲမွာဟာလိုက္တာကြာ။ ေႏြေနပူေအာက္က ညီမေလးအိပ္စက္နားခိုေတာ့မယ့္ ေစာ္ဘြားၾကီးကုန္း သခ်ၤ ိဳင္း ေျမမွာတံလ်ပ္ေတြေ၀ေနတယ္။ </div><div align="justify"><br />ထုိ႔အတူ မာမီ ကိုကို နဲ႕ ညီညီ႔ရင္ထဲမွာလဲ အပူခိုးေတြေ၀ေနတယ္။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ညီမေလး ထာ၀ရေအးခ်မ္းစြာအိပ္စက္ႏိုင္ပါေစလုိ႔သာဆႏၵျပဳရင္း ....ကိုကိုနဲ႕ညီညီ႔ပုခံုးေပၚမွာ ခုေတာ့ညီမေလးျပံဳးလွ်က္သာ လုိက္ပါေလေတာ့............လို႔ သူ တိုးတိုးေလးေရရြတ္လိုက္္မိတယ္။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> (၀န္ခံခ်က္။ ။သတၱမတန္းတုန္းက ေသြးကင္ဆာျဖင့္ဆံုးပါးသြားသည့္ သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္၏ စ်ာပနကုိ မၾကာခဏ ျပန္ျမင္ေယာင္မိေသာေၾကာင့္ ဇာတ္အိမ္ဖဲြ႔စည္း ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ )</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8856077526805843304?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-70735769849807811262010-04-11T08:16:00.001-11:002010-04-11T08:17:59.728-11:00တစ္ေန႔က်ရင္ <br />ငါ့ဘ၀ကို ငါကိုယ္တိုင္ပဲ့ကိုင္လို႔ <br />ငါ့လမ္းငါေလွ်ာက္ မိဘေနရာလည္း<br />ေရာက္ခ်င္ေရာက္ရလိမ့္မယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က်ရင္<br />ငါ့အသက္ေတြ ၾကီးရင့္လို႔ <br />ငါအေလးထား ေလးစားရတဲ့ လူၾကီးေနရာလည္း<br />ေရာက္ခ်င္ေရာက္ရလိမ့္မယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က်ရင္<br />ဆံျဖဴသြားက်ိဳး အသားမတိုးေတာ့တဲ့<br />ပိန္ကံုးခ်ိနဲ႔ မေလးစားဖြယ္ အဖြားအရြယ္လည္း<br />ေရာက္ခ်င္ေရာက္ရလိမ့္မယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က်ရင္<br />မိသားစုကုိ အေရးထား မိဘကုိေလးစားသကဲ့သို႔ <br />ငါ့အနာဂတ္ေတြက ငါ့အေပၚတူညီတဲ့ေရာင္ျပန္<br />ေပးခ်င္လည္းေပးၾကလိမ့္မယ္။<br /><br />တစ္ေန႔က်ရင္ <br />ငါမုန္းမိတဲ့ မိဘကိုမေလးစား မိသားစုကိုအေရးမထားတဲ့ <br />အနာဂတ္မ်ိဳးကိုလည္း<br />ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ပိုင္ဆိုင္ရလိမ့္မယ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ။<br />တစ္ေန႔က်ရင္ ငါဘယ္လိုဘ၀မ်ိဳး<br />အနာဂတ္မ်ိဳးကိုပဲ ရခဲ့ရခဲ့<br /><br />ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္သယ္ <br />ကို္ယ့္ဦးေႏွာက္ကိုယ္ပိုင္<br />အသိဥာဏ္ေတြ မယြင္းပ်က္<br />အဘယ္သူကိုမွ ကိုယ့္အတြက္ <br />အပူမဆင္းသက္ေစမယ့္<br />အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ပဲ<br />လူ႔ေလာက က ျပန္ထြက္သြားခ်င္တယ္။ <br /><br />(Saturday, May 16, 2009 တြင္ေရးသားခဲ့ေသာကဗ်ာအားျပန္ကူးခ်ပါသည္) :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-7073576984980781126?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-25862640288412513262010-04-03T02:54:00.009-11:002010-04-06T05:38:09.213-11:00မႏွစ္က ဆမ္ဘာ၀မ္းသၾကၤန္ပဲြေတာ္-စတုဒိသာပဲြေတာ္မွာ အားပါးတရ တတ္စြမ္းသေရြ႕လူကိုယ္တိုင္လဲ ပါ၀င္ကူညီခဲ့တဲ့ (ကူညီရင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ေပၚဓားျပဳတ္က်ခံထိခဲ့ရတဲ့ ) ညီမငယ္ <strong>ေမစႏၵာ</strong>က သိပ္ကိုအားကိုးရတာပဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူပါ အလွဴဒါနျပဳတဲ့အျပင္ က်မစာေမးပဲြရွိတာမို႕ အလွဴေငြပါ ကူညီေကာက္ခံေပးျခင္းျဖင့္ကုသုိလ္ယူခဲ့ပါတယ္။<br />ဒီအတြက္ ေက်းဇူးတင္၀မ္းေျမာက္စြာျဖင့္ သာဓုသံုးၾကိမ္ေခၚဆိုအပ္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ မႏွစ္က အလွဴမွာေမစႏၵာနဲ႔အတူ<br />ပါ၀င္လုပ္အားေပးကုသိုလ္ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ <strong>ညီမငယ္ ျမတ္မြန္သူ </strong>ႏွင့္ <strong>သူငယ္ခ်င္းေဇာ္၀င္း</strong> <strong>အမ မျမျမစန္း</strong>တုိ႕ကိုလဲေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားရင္း ေအာက္ေဖာ္ျပပါအလွဴရွင္မ်ားရဲ႕ အလွဴဒါန အတြက္ သာဓုသံုးၾကိမ္ေခၚဆိုအပ္ပါတယ္ရွင္။ <strong>ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာျဖင့္ ႏွစ္သစ္မဂၤလာကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစေနာ္။ က်မကိုလဲ စာေမးပဲြမွာ အခက္အခဲမရွိဘဲေကာင္းမြန္စြာ မဆိုးေသာ Grade နဲ႕ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။အဟဲ </strong>:D<br /><br /><br /><em><strong>၂၀၁၀ အတာသၾကၤန္ အထိမ္းအမွတ္ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပဲြႏွင့္စတုဒိသာပဲြေတာ္ အတြက္ေကာက္ခံရရွိေသာအလွဴေငြစာရင္း</strong></em><br /><br /><br /><strong>ေဖေဖဦးလွျမင့္+ေမေမေဒၚညိုညို ႏွင့္ေဒၚၾကီးေဒၚခင္လွတို႔အားအမွဴးထားျပီး ေဆြလဲ့+ခ်ိဳမာ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၅၀ <br />ေဒါက္တာဦးမ်ိဳးျမင့္+ေဒၚျမင့္ျမင့္တင္ ႏွင့္သမီးသဥၨာ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀ <br />ေမာင္ေအာင္မိုးလြင္+ မေအးျမတ္စု -စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀ <br />သမီးငယ္ေလး မရွင္းသန္႕စႏၵီမ်ိဳး -စင္ကာပူေဒၚလာ ၅၀ <br />ေမာင္ထြန္းထြန္းႏိုင္ + မႏွင္းေအး ႏွင့္သမီးငယ္ေလး ေရႊဖူး - စင္ကာပူေဒၚလာ ၅၀ <br />မိဘ၂ပါးအမွဴးထားျပီး ္ေမာင္မင္းစုပိုင္မွ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀ <br />ေမာင္ေအးေက်ာ္+ မလြင္မာႏိုင္ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀<br />ဦးျမင့္စိန္+ ေဒၚလွသန္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္မင္းမ်ိဳးဦး+ မ၀တ္မွဳန္ေန၀င္း - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မေအးျမမာလာ၀င္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္ေဇာ္မင္းဦး + မေကခိုင္လင္း - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္ေက်ာ္ရဲျမင့္ + မ၀င္း၀င္းေက်ာ္ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၅<br />ေမာင္ေအာင္မ်ိဳးၾကြယ္ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ဦးခိုင္၀င္းလတ္ + ေဒၚခင္ေရႊဦး - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၅<br />ေမာင္၀ါေလး + မမီးရွည္ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္ေက်ာ္မ်ိဳးႏိုင္ + မဇင္မာလြင္ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />Lee Chew Yin -စင္ကာပူေဒၚလာ ၂၀<br />ေမာင္ျမတ္သူရ + မယဥ္သူဇာ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္ရဲသူရထြန္း + မအိအိခိုင္ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ကုိေအာင္ေက်ာ္မိုး + မမြန္မြန္ေဆြ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္မင္းသူရ + မျမတ္မြန္သူ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္ေအာင္ေအာင္သူ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀<br />ေမာင္ႏိုင္လင္း + မေႏြးေႏြးအိ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၃၀<br />မတင္မိုးေထြး -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မမြန္မြန္သီ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မရီရီသင္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မရူပါ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၅<br />မသင္းသင္းယု -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မေဆြေဆြ၀င္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မလဲ့လဲ့ေမာ္ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၂၀<br />မယုေ၀၀င္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေဒၚသန္းသန္းေအး ႏွင့္သမီးသီရိေ၀-စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္လင္းထက္ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />ေမာင္သက္ကိုထြန္း -စင္ကာပူေဒၚလာ ၂၀<br />ေမာင္ထိန္လင္းေဇာ္ + မဇင္ႏြယ္ထြန္း-စင္ကာပူေဒၚလာ ၂၀<br />ဦးၾကည္ညြန္႔ + ေဒၚရင္ၾကည္ -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၅<br /><a href="http://reenoemann.blogspot.com/"><strong>ရီႏိုမာန္ </strong> </a> -စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br />မိဘ၂ပါးအားအမွဴးထားျပီး မျမတ္မြန္သူမွ - စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၀<br /></strong><br /><br />ဆမ္ဘာ၀မ္သၾကၤန္ပဲြေတာ္ကုိ ဧျပီလ ၁၁ရက္ေန႔ မနက္ ၇နာရီမွ ညေန ၅နာရီထိ ဆမ္ဘာ၀မ္ပန္းျခံတြင္က်င္းပမည္ျဖစ္ပါသည္။<br />လမ္းညႊန္ ။ ။ ဆမ္ဘာ၀မ္း MRT မွ ဘတ္စ္ကား နံပါတ္ ၈၈၂ ကိုစီးပါ။ ဂိတ္ဆံုးမွတ္တုိင္တြင္ဆင္းပါ။<br />အားလံုးကုိဖိတ္ၾကားအပ္ပါတယ္ရွင္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2586264028841251326?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-6422250794271073712010-03-10T02:47:00.012-11:002010-04-03T03:55:10.175-11:00မႏွစ္က ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အားပါးတရအလွဴေငြေတြေကာက္ခံ။ကိုယ္တိုင္လဲထည့္။<br />အဲဒါနဲ႔အားမရလို႔ ကိုယ္တိုင္လဲစတုဒီသာလွဴခ်င္တာေၾကာင့္လွဴျဖစ္သြားျပီး <a href="http://kyiphyupaing.blogspot.com/2009/04/blog-post_12.html"><strong>ဒီလိုေလး</strong></a> ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />ဒီႏွစ္ေတာ့ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါႏိုင္ရင္ေတာင္ ပါဖို႔မသင့္ေတာ္ေတာ့တာေၾကာင့္...{ဧျပီလမွာစာေမးပဲြရွိလို႔ပါ :( } အမ်ားသူငါကိုဖိတ္ၾကားရင္းနဲ႔ပဲေက်နပ္မွဳေလးရယူပါရေစေနာ္။<br /><strong>Singapore မွာေရာက္ရွိေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ား ျမန္မာ့ရိုးရာ ယဥ္ေက်းမွဳကို သိရွိျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားတတ္ေစရန္ </strong>ဆိုတဲ့အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ က်င္းပတဲ့ ဒီပဲြမွာ....မ်ိဳးဆက္ေလးေတြတကယ္ကိုသြက္လက္ခ်က္ျခာစြာနဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳကို သိရွိတာ ကိုယ့္လက္ေတြ႔ေလးပါ။ ၃၈ ျဖာမဂၤလာတရားကုိ ရြတ္ဆိုသြားလိုက္တာမ်ား တကယ့္ကိုဌာန္ကရိုဏ္းက်က်။ အားရပါးရနဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳကိုအထူးသိတတ္သူမ်ားအျဖစ္ သတိထားမိပါတယ္။ <br />ေနာက္ျပီးေတာ့ ဒီမွာေရာက္ေနတဲ့ ဘိုးဘြားမ်ားကို ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရတာလည္းၾကည္ႏူးစရာေလးပါ။ ကိုယ့္ရပ္ရြာကိုယ္ျပန္ျပီး ေခါင္းေဆးေပးျခင္း။ လက္သည္းညွပ္ေပးျခင္းမျပဳႏိုင္တဲ့ကိုုယ့္အဖို႔ကေတာ့ ႏိုင္သေလာက္ ဒါနေလးနဲ႔ ကုသိုလ္ပါ၀င္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရျခင္းကပဲ ၾကည္ႏူးမွဳေလးကို တအားတက္ေစပါတယ္။<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S5erTDv6NXI/AAAAAAAAAmg/nyoldWRvJ94/s1600-h/Donation+Receipt.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 295px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S5erTDv6NXI/AAAAAAAAAmg/nyoldWRvJ94/s400/Donation+Receipt.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447010618240021874" /></a><br /><br />ဒီႏွစ္ေတာ့ အလွဴအရမ္းလုပ္ခ်င္ေပမယ့္ မႏွစ္ကလုိ လူအားလဲ အျပည့္အ၀မကူႏိုင္တဲ့ အတြက္ တကယ္ကို....ရင္မွာ ဟာတာတာနဲ႔ခံစားေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တတ္စြမ္းတဲ့ဖက္ကပဲ အားျဖည့္တဲ့အေနနဲ႔.......အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းဟူေသာ နိဗၺာန္ေဆာ္အျဖစ္ေဆာင္ရြက္ရင္း .............ကမ္းေျခမွာ ရွဳခင္းလွလွေလးမ်ားႏွင့္ ျမန္မာ့ရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳသၾကၤန္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာခံစားႏိုင္ေစရန္.....သက္ၾကီးပူေဇာ္ပဲြႏွင့္ စတုဒိသာ ပဲြေတာ္သို႔ၾကြေရာက္ၾကပါရန္ဖိတ္ၾကားပါရေစရွင္။ အေသးစိတ္ကုိေတာ့ အထက္ပါ အလွဴခံျဖတ္ပိုင္းမွာ ၾကည့္ရွဳႏုိင္ပါတယ္ရွင္။ <br /><br />အလွဴေငြမ်ားပါ၀င္ကုသိုလ္ယူလိုပါက ျဖတ္ပိုင္းပါ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားကိုဆက္သြယ္ျပီးေတာ့၄င္း။ က်မၾကည္ျဖဴပိုင္ <strong>(kyiphyupaing@gmail.com)</strong>၏ေမးလ္အေကာင့္သို႔ဆက္သြယ္ျခင္းျဖင့္၄င္း <strong>ယခုမတ္လကုန္ထိ </strong>လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ရွင္။ အလွဴေငြျဖတ္ပိုင္းမ်ားကိုေတာ့အဆင္ေျပသလိုေပးပုိ႔ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />ကုသိုလ္ေရးျဖစ္တဲ့အျပင္ တစ္ႏွစ္မွတစ္ခါသာ က်ေရာက္တဲ့ ျမန္မာလူမိ်ဳးေတြအတြက္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္တဲ့သၾကၤန္ပဲြေတာ္မွာ အလွဴတစ္ခုျဖစ္ေျမာက္ေစဖို႔အတြက္ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္ကိုးျပီး အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းျဖစ္ေပမယ့္.......<strong>အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းထက္.............အတာသၾကၤန္ပဲြမွာအားလံုးကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးဆင္ႏဲႊေစလိုပါတယ္ရွင္.....</strong>ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္မွဳအေပါင္းခေညာင္းႏိုင္ပါေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-642225079427107371?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-29875117341758650102010-03-04T13:33:00.005-11:002010-03-04T13:39:42.473-11:00<object width="350" height="285"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OEWIHQImwdE&hl=en_US&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/OEWIHQImwdE&hl=en_US&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="350" height="285"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2987511734175865010?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-28117887426268446532010-03-01T02:10:00.003-11:002010-03-01T02:40:57.877-11:00ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ၀န္ခံရရင္ေတာ့ <a href="http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/2010/02/blog-post_27.html">ကိုရြာသား</a>ရဲ႕ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္ေလးကိုသေဘာက်လို႔......စိတ္ကဘယ္လိုျဖစ္လာတယ္မသိ<br />ဒီကဗ်ာေလးက ၃မိနစ္အတြင္းထြက္လာတယ္။<br />အဲဒါနဲ႔ေပ်ာက္သြားမစိုးလို႔တင္လိုက္တယ္။ေနာက္မွလုိတာျပန္ျဖည့္မယ္ေပါ့။ခုေတာ့ေဖာင္ေဒးရွင္းနဲ႔လႊတ္လိုက္မယ္။။အားမွ မိတ္ကပ္ ႏွဳတ္ခမ္းနီ ပါးနီေလးေတြဆိုိးမယ္ေလ။ :)<br /><br /><br />သစ္ရြက္ရယ္တေျခာက္ေျခာက္<br />တေျဖာက္ေျဖာက္ရယ္ေၾကြ<br /><br />ပင္ယံကုိေမာ့ကာၾကည့္ေတာ့<br />ကိုင္းေျခာက္ေတြ ..ေ၀<br /><br />အခက္ရယ္ မခိုင္ေတာ့ခ်င္သမို႔...<br />ပင္ျမင့္ကိုေလပင့္ရင္ပ..<br />ဂ်ိဳးဂၽြတ္ရယ္ျမည္သံေပးလုိ႔ ေျမထက္မွာေၾကြ..<br /><br />ပင္ေအာက္ေရာက္ေလေတာ့ <br />တံုးလံုးရယ္ေျမမွာခ ရတဲ့<br />ထင္းေျခာက္ရယ္ေလ..<br /><br />အရိပ္ရယ္စိမ္းစိုစဥ္က..<br />တေခါက္တေလ ခိုနားဖူးေပမယ့္...<br /><br />အရြက္တံုးကာ ပင္ပ်ိဳဆံုးေတာ့.<br />ကိုင္းခက္ကိုျဖဳိ...<br />လိုရာကိုသံုးသူအတြက္...<br /><br />တေစၦရယ္အစဥ္ေျခာက္.....<br />သူအီးေပါက္မွာေၾကာက္သမို႔...<br />အေမရယ္......<br />ထင္းမေကာက္ခ်င္ဘူး.....:P<br /><br /><em>အကုိေတာ္ရြာသားေလးရဲ႕မူရင္းကဗ်ာကေတာ့ ဒီလိုပါ။ </em><br /><br /><br /><strong>”သစ္ေျခာက္ပင္”</strong><br />စိမ္းစိမ္းရယ္ မစို <br />သစ္ေျခာက္ပင္အုိ <br />.... <br /><br />ေတာင္ထိပ္မွာ <br />တစ္ပင္တည္း <br />ထီးထီးရယ္ က်န္ <br /><br />ေလဆန္လည္း <br />သူမလဲ <br />ေလထန္လည္း <br />သူမလဲ <br /><br />အရိပ္ရယ္ <br />မခိုအားေတာ့ <br />ေသာင္းေသာင္းခ်ီ <br />ငွက္ပလီဘယ္မနားတယ္ <br />အားကငယ္ငယ္ <br /><br />အနားက <br />ကလူဆယ္ <br />အကိုင္းခို <br />တေစ(သရဲ)ေျခာက္ေတာင္ <br />အပန္းေျပ <br />ငါမေၾကာက္ေပါင္ <br />ထပ္ေျခာက္ပါလွည့္ <br />.....<br /><br />အကိုေတာ္ကေရွ႕ကလက္နဲ႔ေရးး ညီမေတာ္က ေနာက္ကေျခနဲ႔လိုက္ဖ်က္တယ္လို႔ေတာ့ အထင္မမွားၾကပါနဲ႔ေနာ္။ အဲဒိေခါင္းစဥ္ၾကည့္ျပီး အဲလိုၾကီးကိုေရးလိုက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာျပီး ၃မိနစ္အတြင္း အဲလုိေပါက္တီးေပါက္ရွာျဖစ္သြားလို႔ပါ။ ခြင့္လႊတ္ၾကေစကုန္။ ;D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2811788742626844653?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-4057886298270207532010-02-27T21:44:00.009-11:002010-03-20T19:29:28.899-11:00ကိုယ့္လိုပဲ ၀က္သားသိပ္ၾကိဳက္တဲ့မမခ်ိဳသင္းကိုလဲ လြမ္းတာေၾကာင့္။။:)<br />ကိုယ့္လိုပဲ တုတ္ထိုးတမ္းတေနတဲ့ မြားေစးအကီးၾကိဳ ကလူထြင္းလဲ အာသာေျပေစခ်င္တာေၾကာင့္ (ပိုဆိုးလာရင္ေတာ့ ဒုကၡေနာ္ :D )<br />၀က္သားသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ခ်စ္လြန္းလို႔ဆႏၵျဖည့္ဆည္းခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီေန႔ေတာ့ျဖိဳသလစ္၀က္သားႏွပ္။ :P<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4pouMpqLTI/AAAAAAAAAmI/w4xUku6fFg0/s1600-h/DSC03714.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4pouMpqLTI/AAAAAAAAAmI/w4xUku6fFg0/s320/DSC03714.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443278242509892914" /></a><br /><br />ျဖဳိသလစ္ဆိုမွ တကယ့္ကိုျဖိဳသလစ္။ ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့ အစံုမရဘူး ၅မ်ိဳးပဲရတယ္။ ရတာနဲ႔ အျမန္ခ်က္ရတယ္။ အမေတာ္ဒီေန႔နားေတာ့စာမလုပ္တဲ့ကိုယ့္ကို ၾကည့္မရဘူးေလ။ စာမက်က္တဲ့အေၾကာင္းလဲရန္ကုန္မွာ သတင္းအေတာ္ပ်ံ႕ေနေတာ့ရာဇသံေတြက ၀င္လာမစဲတသဲသဲ။ ဖုန္းတမ်ိဳး။ အီးေမးလ္တဖံု။ စာတတန္ေပတတန္နဲ႔ဆိုေတာ့ အျမီးကုပ္ေနရတယ္။ <br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4ponotJ_QI/AAAAAAAAAmA/bSdtuZWLkJ8/s1600-h/DSC03711.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 281px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4ponotJ_QI/AAAAAAAAAmA/bSdtuZWLkJ8/s320/DSC03711.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443278129781669122" /></a><br /><br />အဲဒိေတာ့ တပ္သုတ္ရိုက္ခ်က္ျပီးေတာ့ ပန္းကန္ထဲခပ္ျမန္ျမန္ထဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲမေသမသပ္ျဖစ္ေနတဲ့(အနားမွာဟင္းရည္နည္းနည္းေပေနတယ္ေလ) ပန္းကန္နဲ႔ပဲ ဘယ္သူမွမျမင္ေအာင္တိတ္တိတ္ေလးအျမန္ရိုက္ျပီး <br /> ၀က္သားၾကိဳက္တဲ့ပရိသတ္ကိုတင္ဆက္လိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္၀က္သားၾကိဳက္သူအခ်င္းခ်င္းရဲ႕ခံစားခ်က္ကိုေတာ့သိေနတယ္။ အဲဒိလိုပန္းကန္အနားမွာေပေနလဲ ကိစၥမရွိ။ အဲဒါစားလို႔သိပ္ေကာင္းတဲ့အဆီအႏွစ္ေတြျပည့္ေနတဲ့ဟင္းရည္...ေနာ္..... :)။ ဒီစာကိုအမေတာ္ေရခ်ိဳးေနတုန္း အျမန္ေရးတင္လုိက္တာ။ မျပည့္စံုရင္ခြင့္လႊတ္ၾကေစကုန္။<br />ေက်ာင္းစတက္ထဲက စာတစ္လံုးေတာင္မက်က္ေသးတဲ့ ငပ်င္းတံုးလံုးကို သူသာမက တစ္အိမ္သားလံုးကသိပ္မၾကည္တာမို႔ ျပီးရင္ေတာ့ ျဖဳိသလစ္၀က္္သားႏွပ္နဲ႔ လာဘ္ထိုး မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရဦးမယ္။<br />:) :D :P<br />စာအၾကြင္းအက်န္။ ကိုရြာသားကဘာလို႔သတ္ခ်င္လဲေတာ့သိဘူး။ ဟဲဟဲ။ သတင္းေထာက္စိတ္နဲ႔မွန္းၾကည့္ရင္ေတာ့ ၂ခ်က္ရတယ္။ စာမက်က္လို႔သတ္ခ်င္သလား ။ (သို႔) သူ႔ကိုမဖိတ္လို႔သတ္ခ်င္သလား တထုထုေတာ့တထုထုပဲ။ ေခါင္းက်ိန္းတယ္။ေခၚမိဘူး။အဟဲ။။ :D ;P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-405788629827020753?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-84854431145328492432010-02-20T21:05:00.013-11:002010-02-21T01:17:58.375-11:00ဒီေန႔ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ဟင္းေတြထဲမွာ အိမ္လြမ္းစိတ္အျပည့္ပါတယ္။ ဒါေလးကတကယ္ေတာ့မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးျဖစ္သင့္တာ။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dpe2fkojI/AAAAAAAAAkw/bcATldrMcxQ/s1600-h/DSC02006.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dpe2fkojI/AAAAAAAAAkw/bcATldrMcxQ/s320/DSC02006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440605066096845362" /></a><br />ဒါကေဖေဖ သာမက ဆံုးသြားျပီျဖစ္တဲ့ၾကီးေမၾကီးလဲသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္ေၾကာ္<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dqpk-EABI/AAAAAAAAAlg/P8mxb-c8Rrk/s1600-h/DSC02014.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dqpk-EABI/AAAAAAAAAlg/P8mxb-c8Rrk/s320/DSC02014.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440606349883080722" /></a><br />ဒီလိုၾကက္ရိုးနဲ႔ေရာခ်က္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းကေတာ့ ေဒၚၾကီးနဲ႔ ကြန္လြန္သူၾကီးေမေလးတုိ႔ ခံတြင္းေတြ႔ေလ့ရွိတယ္။<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dqlg6y7pI/AAAAAAAAAlY/3pCdAkMTr1I/s1600-h/DSC02011.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4Dqlg6y7pI/AAAAAAAAAlY/3pCdAkMTr1I/s320/DSC02011.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440606280076160658" /></a><br />ၾကက္ဟင္းခါးသီးအစာသြပ္..ေမေမနဲ႕မမၾကီးအရမ္းၾကိဳက္တာေပါ့။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqhnspddI/AAAAAAAAAlQ/xCRiTRwx2Rs/s1600-h/DSC02010.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqhnspddI/AAAAAAAAAlQ/xCRiTRwx2Rs/s320/DSC02010.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440606213176391122" /></a><br />ၾကက္သားဆီျပန္...ကိုၾကီးကအဲလုိေလးေတြခ်က္ရင္ၾကိဳက္တတ္တယ္။<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqcwGaBeI/AAAAAAAAAlI/QaoAGw0lAuI/s1600-h/DSC02009.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqcwGaBeI/AAAAAAAAAlI/QaoAGw0lAuI/s320/DSC02009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440606129532569058" /></a><br />ဒီဟင္းေလးကေတာ့တစ္အိမ္သားလံုးၾကိဳက္သေပါ့ကြယ္ :)<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqVbDDBgI/AAAAAAAAAlA/ZAPRzBb8zXY/s1600-h/DSC02008.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqVbDDBgI/AAAAAAAAAlA/ZAPRzBb8zXY/s320/DSC02008.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440606003622249986" /></a><br />ခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္ကုိေတာ့ကိုေလး အရမ္းၾကိဳက္တာ။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqQ6a8hNI/AAAAAAAAAk4/213NjfZZxLI/s1600-h/DSC02007.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DqQ6a8hNI/AAAAAAAAAk4/213NjfZZxLI/s320/DSC02007.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440605926144640210" /></a><br /><br />ၾကည္ျဖဴပိုင္ၾကိဳက္တဲ့ဟင္းေရာ ?<br />“ဟင့္အင္း....မပါဘူး။ သူတို႔ကိုလြမ္းလို႔သူတို႔ၾကိဳက္တဲ့ဟင္းခ်က္စားတာေလ။ သူတို႔ ကိုယ့္ကိုလြမ္းရင္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့....<br />၀က္သားႏွပ္စားၾကေပါ့။ ရန္ကင္းေၾကးအိုးခဏခဏ၀ယ္ေသာက္ေပါ့။ ရခိုင္မုန္႔တီဆိုင္ နဲ႔ တုတ္ထိုးဆိုင္ ခဏခဏထိုင္ေပါ့။ <br />ျပီးေတာ့ ဖာလူဒါႏို္႔ေပါင္း၀ယ္ေသာက္ၾကေပါ့။.ၾကာဇံခ်က္ခဏခဏခ်က္စားေပါ့။မၾကာခဏပူတင္းဖုတ္စားေပါ့။ <br />ျပီးေတာ့....စာအုပ္ေလးေဘးခ်ျပီးအိပ္ေပါ့..အလြမ္းေတာ့နည္းနည္းေျပလိမ့္မယ္ .......”<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DtQZ3XuMI/AAAAAAAAAlo/yLuy7V9c6tw/s1600-h/kpp.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 180px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S4DtQZ3XuMI/AAAAAAAAAlo/yLuy7V9c6tw/s320/kpp.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440609215940376770" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8485443114532849243?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-89312763434517537702010-02-19T23:18:00.012-11:002010-02-20T04:36:43.814-11:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3_ZPfAb70I/AAAAAAAAAkg/sdYv-bCm1h0/s1600-h/cho1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 180px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3_ZPfAb70I/AAAAAAAAAkg/sdYv-bCm1h0/s320/cho1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440305734931443522" /></a><br /><br /><br />သာမန္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။<br />ရုပ္မေခ်ာဘူး<br />ခ်စ္ဖုိ႔မေကာင္းဘူး<br />ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ထြက္မေနဘူး<br />စိတ္ကုိတန္းဖတ္ႏိုင္တဲ့ ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့မ်က္ႏွာတစ္ခုေတာ့ပိုင္ဆိုင္တယ္။<br />အဲဒိေကာင္မေလးက....................................................<br /><br />တယ္လီဖုန္းစင္နားမွာမတ္တပ္ရပ္ရင္း မိုးေတြသည္းေလေတြထန္ေနတဲ့ ေလယာဥ္ရပ္ထားရာကြင္းျပင္ထဲကိုေငးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေငးေမာေနခိုက္...<br /><em>“ေဟ့...ေကာင္မေလး.ဘာေတြေငးေနတာလဲ။ မုန္႔ကုိကုန္ေအာင္မစားလို႔ ဦးအုန္းဆူလိမ့္မယ္။ သြားသြား...အျမန္သြားစား”</em><br />“ဟင္...အဲဒါအေနာ့္ဖို႔ဟုတ္လို႔လား။ ကိုသက္ေအာင္တစ္၀က္ အေနာ္တစ္၀က္ေလ”<br /><em>“အာ..ဒီေကာင္ေလးက ဦးအုန္းနဲ႔လိုက္သြားျပီး အျပင္မွာအ၀တီးလာတာ.ညည္းပဲ၀ေအာင္စား”</em><br />“အာ..ဒါဆိုရင္ေတာ့ေကာ္တာပဲ..အေနာ္ကသူ႔ဖုိ႔ထင္လုိ႔ ခ်န္ထားရတာ။ အရမ္းၾကိဳက္လို႔အကုန္စားခ်င္တာ”<br />ေျပာရင္းနဲ႕ပဲ သူမတို႔ စားေသာက္ေနက်ေနရာေလးကမုန္႔ဆီကုိ အေရာက္သြားျပီး ၾကိဳက္လွတဲ့ အာလူးကတ္တလစ္ကုိအကုန္ စားလိုက္တယ္။<br /><strong>အဲဒိေကာင္မေလးက မုန္႔သိပ္ၾကိဳက္တယ္။</strong><br /><br />၁၂နာရီထိုးေတာ့ စားေသာက္ဖို႔ျပင္ၾကျပီ။ <br /><em>“ေရာ့...သမီး ။ ညည္းသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ထား၀ယ္မၾကီး ၀က္သားႏွပ္”</em><br />“အုိး...ေတာ္လိုက္တဲ့ဦးအုန္း..အေနာ္ဒီေန႔အိမ္ကဟင္းကို သိပ္မၾကိဳက္လို႔ညစ္ေနတာ။ ဦးအုန္းဗိုက္ထဲပုဏၰားေလးရွိလား။ အဘအမိ်ဳးသမီးသုပ္တဲ့သရက္ခ်ဥ္သုပ္ကလဲေကာင္းမွေကာင္း။ ကိုသက္ေအာင္ငပိခ်က္ကလဲ ရွယ္ပဲ။ အမေလး...အေနာ့္ဗိုက္ေတာ့ဒီေန႔ေခြးနမ္းေတာ့မွာပါပဲ”<br /><em>“စား..စား..၀ေအာင္သာစား..ဒီကေလး၂ေယာက္ရွိေနလို႔ ငါ၀ယ္ရက်ိဳးနပ္တာ. ႏို႔မိုဆိုညည္းအဘက တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္းစားတာ”</em><br />“ဟဲဟဲ..အဘတို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္းစားေတာ့ အေနာ္နဲ႔ကိုသက္ေအာင္ အ၀တီးရတာေပါ့”<br />ကိုသက္ေအာင္ကလဲအားပါးတရေထာက္ခံတယ္ “<em>ဟုတ္တယ္..က်ေနာ္ကေတာ့ အ၀ကိုတီးမွာ။ အဘဖို႔မက်န္ရင္ေနပေလ့ေစ။ မခ်န္ေတာ့ဘူး။ အဘလာရင္မရွိေတာ့ဘူးေျပာလိုက္မယ္..ဟီဟိ”</em><br />ေနာက္ဖက္ကိုေရေႏြးသြားထဲ့တဲ့ အဘ တစ္စြန္းတစ္စၾကားေတာ့ <br /><em>“ေဟ့ေကာင္မင္းေနာ္...ငါေနာက္ေန႔ မင္းၾကိဳက္တဲ့ဟင္းထည့္မလာဘဲေနမွာ” </em><br />ဒီလိုနဲ႔စရင္းေနာက္ရင္း ထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ အျမဲစိုျပည္ဆဲ။ ထမင္းစားရင္ လူစုံေအာင္ေစာင့္ျပီးမွာစားေလ့ရွိတဲ့ဓေလ့ေလးကလဲခ်စ္စရာပါ။<br />အကုန္လံုးတစ္ေယာက္တစ္လွည့္၀ိုင္းထည့္ေပးတဲ့ အရသာရိွတဲ့ ထမင္းေလးကိုစားျပီး အဘထည့္လာတဲ့ ေရေႏြးတစ္ၾကိဳက္ေသာက္လိုက္တယ္။ <br /><strong>အဲဒိေကာင္မေလးက ဦးအုန္း၀ယ္ေကၽြးေနက် ထား၀ယ္မၾကီး၀က္သားႏွပ္နဲ႕ အာလူးကတ္တလစ္ကို သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာပါ။</strong><br /><br />“Audit ၾကီးလာျပီ...စာရြက္စာတမ္းေတြရွာဖို႔သာျပင္ေပေတာ့ ငါေတာ့လစ္ျပီ။နက္ျဖန္က်မုန္႔ေတြအမ်ားၾကီး၀ယ္လာမယ္ေနာ္..မင္းတို႔ကုန္ေအာင္စားရမယ္” <br />ဦးအုန္းက မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ ေျပာင္ျပရင္းလြယ္အိတ္ေကာက္လြယ္ထြက္သြားတယ္။ (အမွန္ေတာ့ ၂နာရီသူ႔ဂ်ဴတီခ်ိန္းတာမို႔ ျပန္တာပါ)<br />Audit ကေတာ့ စတုိင္လ္ အျပည့္နဲ႔ေရာက္လာျပီးသကာလ။ မင္းသားၾကီးအက္ရွင္မ်ိဳးနဲ႔ လက္ပ္ေတာ့အိတ္ၾကီးစားပဲြေပၚတင္...ထိုင္ခံုေပၚမိန္႔မိန္႕ၾကီးထိုင္လိုက္တယ္။ “ကဲ..၂၀၀၂က Airway Bill ေတြစစ္မယ္” <br />ေသစမ္းဟ နႏၵိယ လို႔သာ စိ္တ္ထဲကၾကိတ္ေအာ္လို္က္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ေတြတင္ထားက ၂၀၀၅ ၂၀၀၆ စာရြက္စာတမ္းေတြ သူၾကည့္ခ်င္တဲ့ list ခ်ျပလာေတာ့...အားပါးပါး....ေရွ႕ႏွစ္ဟာေတာင္မနည္းရွာရမွာ...ဒါဆုိရင္ေတာ့...မလြယ္ မလြယ္။။။ေတြးျပီးသကာလ။ ကိုသက္ေအာင္နဲ႔ေကာင္မေလးတို႔ ဖိုင္လ္ေတြထားတဲ့ အခန္းေလးထဲေရာက္လာခဲ့ရတယ္။<br />“ေရာ့ ...နင္ကဒီဖို္င္လ္ထဲမွာရွာ။ ငါကဒီဖိုင္လ္ထဲမွာရွာမယ္ ေကာင္မေလး”<br />ကိုသက္ေအာင္ေပးတဲ့ ဖို္္င္လ္ပံုထဲေခါင္းႏွစ္ရွာရင္း။ ပါးစပ္ကပြစိပြစိေျပာေနမိတယ္ “Audit ၾကီးကလဲ လြယ္ရာေတ့ာမရွာခိုင္းဘူး။ ဘယ္ပေ၀ဏသီကဟာေတြလာရွာခိုင္းလဲမသိဘူး။ စိတ္ညစ္တယ္။ေခါင္းေတာင္မူးလာျပီ။”အဲလိုတဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာရင္း<br />စာရြက္ေတြရွာေလ့ရွိတယ္။<br /><strong>အဲဒိေကာင္မေလးဟာ အေဟာင္းေတြေျမလွန္ရွာေဖြရမွာ စိတ္မရွည္တတ္သူပါ။</strong><br /><em><br />“ေကာင္မေလး..နင္ပိန္တယ္။ သက္ေအာင္ကပိုပိန္တယ္။ ေနဦး...ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုငါ၀ေအာင္ အစားေတြအရမ္းေကၽြးမွျဖစ္မယ္။ မင္းတုိ႔ ၂ေယာက္အိမ္မွာဆိုေစာင့္ေကၽြးသူမရွိရင္ ထမင္းေကာင္းေကာင္းမစားဘူးမဟုတ္လား”</em><br />“အိမ္ကခ်က္တဲ့ဟင္းေတြမၾကိဳက္လို႔ အဘတို႔ ဦးအုန္းတို႔ ခ်က္တာပိုေကာင္းလို႔” ၂ေယာက္လံုးအေျဖက ညီတယ္။ ဒါမ်ိဳးက်။ အမွန္က ထမင္းကို ဟုတ္တိပတ္တိ မစားၾကတဲ့ လူေတြပါ။ အိမ္ကခ်က္တာလဲ ေကာင္းၾကပါတယ္။ လူငယ္ဆိုေတာ့ အေဖာ္မင္တဲ့သေဘာေပါ့ေလ။<br /><em>“ေရာ့....ဒီေဆးကိုေသာက္ မင္းတုိ႔ေတြ ကိုယ္တြင္းမွာအပူမ်ားေနလို႔ျဖစ္မယ္။ ေကာင္မေလး...သမီး၀ခ်င္တယ္မဟုတ္လား”</em><br />“ဟုတ္”<br /><em>“ဒါဆိုရင္မ်ားမ်ားေသာက္မွန္မွန္ေသာက္..ညည္းအပူကင္းျပီး၀လာလိမ့္မယ္”</em><br />ေဆးဗူးးေလးကိုလွမ္းယူရင္း နာမည္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သိၾကားေရစင္တဲ့။<br />၀ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလး။ဘာရမလဲ။ေန႔ခင္းရံုးမွာ ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔ ေဆးဗူးဆီေျပးေမာ့ေတာ့တာပဲ။ ေကာင္မေလးလဲ အပူကင္းျပီးနည္းနည္းေတာ့၀လာတယ္။အရင္လိုပိန္ကပ္ကပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၀ ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလး ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေဆးနာမည္ကို ေျပာင္းေခၚလိုက္တယ္။<strong>အဘေရစင္</strong> လို႔။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့အဘက ေဆးဗူးေတြအမ်ားၾကီးရံုးမွာေသာက္သူခ်င္ေသာက္ ၀ယ္ထားေပးတတ္သလုိ ေကာင္မေလးေ၀းတစ္ေျမေရာက္သြားေတာ့လဲ သူ႔တူမေကာင္မေလးကို လူၾကံဳနဲ႔ေဆးဗူးထည့္ေပးလိုက္တာမွ အမ်ားၾကီး။ <br /><strong>အဲဒိေကာင္မေလးဟာ ၀တုတ္တုတ္ေလးျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။</strong><br /><br />လက္ဖက္သုပ္ကို သေဘာၤရြက္စိမ္းေလး ရိတ္ရိတ္လွီးထည့္စားရမွ သေဘာပိုက်တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတို႔အုပ္စုေၾကာင့္ <br />ရန္ကုန္အဲယားေ၀းက အန္ကယ္တစ္ေယာက္စိုက္ပ်ုိဳးထားတဲ့ သေဘာၤပင္ငယ္ေလးေတြဆို ကတံုးနီးပါးျဖစ္လို႔ ။ ဒီေန႔ ဒီအပင္ကခူး၇င္။ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ေနာက္အပင္အလွည့္။ စိုက္တဲ့ အန္ကယ္ကေတာ့ေျပာပါတယ္။ “ဒီေကာင္မေလးေရာက္လာမွ က်ေနာ့အပင္အသီးေတာင္သီးပါဦးမလားဗ်ာ သက္ေအာင္ကလဲ အရြက္ေတြလာလာခူးတယ္” တဲ့။ သူ႔တူနဲ႔တူမကိုေျပာရင္ခံေလ့မရွိတဲ့ ဦးအုန္းနဲ႕အဘက ျပန္ေနာက္တယ္။ “ဒီကေလး၂ေယာက္ကုိခင္ဗ်ားေက်းဇူးတင္ရမွာ။ အပင္ဆိုတာ အရြက္ႏုထြက္မွပိုသန္မွာ။ ပိုသန္မွ ခင္ဗ်ားအပင္ျမန္ျမန္ၾကီးျပီး ျမန္ျမန္သီးမွာေပါ့။ သက္ေအာင္ကလဲလိမၼာပါတယ္။ အပင္ထီးေတြပဲေရြးခူးတာပါဗ်“ တဲ့။<br /><br />ေန႔လည္ခင္းတိုင္း ေကာင္မေလးက လက္ဖက္တစ္ရက္ ၈်င္းတစ္ရက္သုပ္ေလ့ရွိတယ္။ လကုန္ရင္ေကာင္မေလးတို႔အုပ္စုေတြ လက္ဖက္ဖိုး ဂ်င္းဖိုးစု။တစ္လစာအမ်ားၾကီး၀ယ္ျပီးေတာ့သုပ္စားၾကတာ။ အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လာ၇င္ေတာ့ေကာင္မေလးက ဂုိဏ္းခ်ုဳပ္ၾကီးေပါ့။ သူပဲဦးေဆာင္လုပ္တာ။ တစ္ရက္ေတာ့ လက္ဖက္ဂ်င္းဗူးဟာ ပို႔ကုန္အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္လိုက္ရတဲ့ ဟာသေလးတစ္ရပ္ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတယ္။<br />“ဂတ္စပါၾကီးလာေနျပီဟ။ ဒီကိုတန္းလာေနတာ။ခါတိုင္းဆုိေလယာဥ္ထားတဲ့ဟန္ဂါထဲကလာတာပါ။”<br />အဘအေျပာေၾကာင့္ ေလယာဥ္အင္ဂ်င္။လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း အ၀င္အထြက္ေတြကို bin card ၾကည့္ျပီးစာရင္းသြင္းေနရင္းကေကာင္မေလး ပူထူသြားမိတယ္။<br />“ဟယ္ ဒုကၡပါပဲ။ သူအေနာက္ဖက္ထဲ၀င္ၾကည့္ရင္ အေနာ့္တို႔လက္ဖက္ဗူးၾကီးကိုျမင္ေတာ့မွာေပါ့။ ဗူးေတြက အၾကီးၾကီးနဲ႕အမ်ားၾကီး ဘယ္ေနရာဖြက္ရပါ့“<br />ေကာင္မေလးအေျပာေၾကာင့္အကုန္ပ်ာယာခတ္သြားတယ္။ အျမဲဥာဏ္ၾကီးတဲ့အဘက ခဏစဥ္းစားျပီး ။ “နက္ျဖန္ စကၤာပူက ATR ကို ျပင္ဖို႔ပို႔မယ့္ ေလယာဥ္အင္ဂ်င္ဗံုးၾကီးအားေနတယ္။ ဆီေတြအရမ္းယိုလို႔ ငါအျပင္ခဏထုတ္ထားတယ္။ အဲဒိထဲခဏထည့္ထား” <br />အဘေျပာတဲ့အတုိင္းပဲ အကုန္လံုးတစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ၀ိုင္းထည့္လိုက္ၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြထည့္တဲ့ဗူးေတြကလဲအမ်ားသား။ ဆိုင္မွာလုိ အက်အနသုပ္စားတာဆိုေတာ့ ပဲမွဳန္႔ဘူးကအစ ငရုပ္သီးစိမ္း ၾကက္သြန္ျဖဴအစံုရွိတာ။ ထည့္ျပီးေတာ့ အျပင္ျပန္ထြက္အလာ..ဂတ္စပါၾကီးလဲ အခန္းထဲကိုအေ၇ာက္။ ကုမၸဏီ ဒါရိုက္တာတုိ႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့. လိုအပ္သည္မ်ားကုိၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးေပါ့။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ပစၥည္းေတြအထားအသိုၾကည့္။အဲယားကြန္းအပူခ်ိန္ကိုစစ္။ ျပန္ေတာ့မယ္ျပင္ေပါ့။ ကိုယ္လဲ..ေၾသာ္ ေတာ္ေသးသေပါ့။ ငါ့လက္ဖက္ဗူးေတာ့လြတ္ျပီလို႔ေတြးရုံရွိေသး။ ဂတ္စပါၾကီးက ဓာတ္က်ျပီး လက္ဖက္ဗူးၾကီးနား ေစြ႕ကနဲေရာက္သြားတယ္။ “What is this?” မ်က္ႏွာေလးဇီးရြက္ေလာက္ပဲရွိေတာ့တဲ့ အခိုက္ ...အဂၤလိပ္စကားအရမ္းကၽြမ္းတဲ့ ဦးအုန္းအေျပးေရာက္လာျပီး အင္ဂ်င္ဆီယိုလို႔။ အာမခံသက္တမ္းမကုန္ေသးလို႔ စကၤာပူကုိျပင္ဖို႔ျပန္ပို႔မယ့္အေၾကာင္း။ဘာညာဘာညာ ေျပာလိုက္တာ ဂတ္စပါၾကီးယံုသြားတယ္ဆရာ။<br />ဇီးရြက္မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ေကာင္မေလးကေတာ့ ကုိယ့္ေၾကာင့္လူၾကီးေတြဖာရေထးရတာအားနာလိုက္တာ။<br /><strong>အဲဒိေကာင္မေလးဟာ လက္ဖက္သုပ္ ဂ်င္းသုပ္သိပ္ၾကိဳက္တယ္။</strong><br /><br />ေန႔ခင္းအားလပ္ခ်ိန္ေတြေအာက္ဖက္ရံုးမွာေနရတာ ပ်င္းလာရင္ အေပၚရံုးကစီနီယာမမတို႔ ရိွတဲ့ အရပ္သြားျပီးေလဖုတ္လုိက္ မုန္႔တုတ္လိုက္လုပ္တတ္ေသးတာ။ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြေရြးဖြင့္ျပတတ္သလုိ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့မမႏု။ အခ်ဥ္ထုပ္ေလးေတြ ခဏခဏအတင္းေကၽြးတတ္သလုိ ဟင္းေကာင္းေတြအျမဲထည့္လာေလ့ရွိတဲ့ မမသဥၥာ။ စကားေျပာရင္ေအးေအးေလးေျပာျပီး ေကာင္မေလးကို ညီမအရင္းလိုသေဘာထားျပီး စာက်က္မပ်င္းဖုိ႔ ဆံုးမေလ့ရိွတဲ့....မမထား။တို႔ဟာ ေကာင္မေလးရဲ႕ အမရင္းေတြသဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြေတြျဖစ္သလုိ။<br /> Pilot ဒါရုိက္တာရင္ရဲ႕ညီ ...သူေဌးေပါက္စကိုမင္းမင္း။ သက္ရြယ္တူခ်င္းမို႔နင္ငါေျပာပါဆိုတာကို ေျပာမရဘဲ အမလို႔သာဇြတ္ေခၚေလ့ရိွတဲ့ ကိုညီညီ။ ကို၇ီးယားမင္းသားဆင္ဆင္ ကေလးတို႔အေဖကုိရဲ၀င္းေက်ာ္။ သူ႔ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ကိုသန္း၀င္း။ အဘတူေမာင္ေဇာ္ထက္ တို႔ဟာလဲ ခင္မင္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြပါ။ <br />အျမဲျပံဳးေနတတ္ၾကတဲ့ ...အင္ဂ်င္နီယာအန္ကယ္လ္ေက်ာ္။ အန္ကယ္လ္သက္။အန္ကယ္လ္ေရႊ။ အန္ကယ္လ္ေဇ။ အန္ကယ္လ္ၾကီး။ ဦးအုန္း။ ဦးစိုးႏိုင္။အဘ ဦးသိန္းဟန္ တို႕ကေတာ့ေကာင္မေလးရဲ႕တကယ့္ဦးေလးေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြလိုပါပဲ။<br />ဒီၾကားထဲ ၂ပတ္တစ္ခါဆိုသလုိရံုးခ်ဳပ္ကေန ေလယာဥ္ရံုးကုိေရာက္လာတတ္ျပီး ။ သူလာရင္ေတာ့ သီခ်င္းေတြမ်ိဳးစံုဖြင့္တတ္တဲ့ တရံုးလံုးအတြက္ မုန္႔ေတြအမ်ားၾကီးရက္ေ၇ာစြာ၀ယ္လာေလ့ရွိတဲ့..ကြန္ပ်ဴတာအျပင္ေတာ္တဲ့ ကိုေဇယ် ဟာလဲ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အကုိၾကီး တစ္ဦးေပါ့။<br /><strong>ေကာင္မေလးဟာအဲလိုလဲ လူေတြကိုခင္တတ္ေသးတယ္။</strong><br /><br />ရံုးရိွတဲ့ျခံ၀င္းၾကီးထဲကေရစင္ေအာက္မွာ အစပ္အရမ္းစားတဲ့ေကာင္မေလး..ငရုတ္သီးအေစ့ေတြကိုအပင္ေပါက္မလားလုိ႔<br />ေ၀းတေျမမသြားခင္ပိ်ဳးၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္။ အၾကံျပဳသူကအဘျဖစ္ျပီး အဘတူ ေမာင္ေဇာ္ထက္ကေတာ့ အပင္စိုက္ဖုိ႔လိုတာကူေပးတယ္။ ေရာင္းရင္းၾကီးကိုသက္ေအာင္ကေတာ့ မကူခဲ့ေပမယ့္ အပင္ေပါက္မေပါက္စိတ္၀င္စားတယ္။ ေပါက္မွာပါတဲ့ အားေပးတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ေကာင္မေလးဟာ ......<br />-ေ၀းတေျမကို မသြားခင္မွာ မိသားစုဆန္ဆန္ခင္မင္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတဲ့ လူတစ္စုနဲ႕ ကေလးပီီပီဘ၀ၾကီးတစ္ခုကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးရခဲ့ဖူးသူ။<br />-ရံုးခန္းရိွရာ ႏွစ္ထပ္တုိက္ေလးကိုေရာက္ဖို႔ ေအးျမမွဳနဲ႕အျမဲစိမ္းလန္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေအာက္ ကျဖတ္ေလွ်ာက္ေလ့ရိွျပီး ေလယာဥ္အတက္အဆင္းေတြကို ေငးေမာခဲ့ဖူးသူ။<br />-အိမ္ကလာၾကိဳလို႔မ်ားေနာက္က်ရင္စိတ္ေကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ဖုိ႔ လက္ကုိင္ဖုန္းကိုေပးထားျပန္ေတာ့ ကားဘီးေပါက္လို႔ (သို႔) အေၾကာင္းတခုခုရိွလုိ႔ ေနာက္က်ရက္ဆို ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ျပီး ေစာင့္ရတာၾကာလုိ႔ဆိုကာ ဂ်စ္တုိက္ခဲ့ဖူးသူ။<br />-မိန္းကေလးဆိုျပီးသိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ႏူးႏူးည့ံည့့ံမရွိခဲ့ဖူးဘဲ..ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္းပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဒဲ့ဒိုး ေျပာတတ္ေသာအားနည္းခ်က္ရွိသူ။<br /><br />ဒီေကာင္မေလးဟာ............ဘယ္သူလဲေတာ့မသိပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူဟာ...ခင္မင္ခဲ့ဖူးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွလြယ္လြယ္နဲ႔ေမ့မသြားတတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8931276343451753770?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-52156440661451975682010-02-18T06:20:00.005-11:002010-02-18T08:48:11.409-11:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S314QZegH-I/AAAAAAAAAkQ/oAlVTCymL1k/s1600-h/DSC01371.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S314QZegH-I/AAAAAAAAAkQ/oAlVTCymL1k/s320/DSC01371.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439636148045488098" /></a><br /><br />ပင္ပ်ိဳတို႔ၾကား <br />ပန္းျဖဴရယ္တစ္ပြင့္<br />ခူးဆြတ္မယ္ဟန္ျပင္ရင္ပ<br /><br />အားထုတ္လို႔စဥ္းစားစမ္းကဲြ႔<br />စိမ္းလဲ့တဲ့ပင္ပိ်ဳထက္မွာ<br />တိတ္ဆိတ္စြာ ပြင့္လန္းေလတဲ့<br />အဆိပ္မဲ့တဲ့အျဖဴေရာင္ပန္းကို<br />အို....အဘယ့္ေၾကာင့္မ်ားအညွာခ်ိဳးခ်င္ခဲ့တာလဲ<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာလုိ႔ေရးမိတဲ့စာပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ လြမ္းေဆြးေၾကကဲြရမွ။ ငိုေၾကြးပူေဆြးရမွ။ နာက်င္ခံစားသြားရမွ နစ္နာတယ္လို႔လူေတြက ေယဘူယ်သတ္မွတ္ၾကေပမယ့္....မာနကိုအထိပါးခံလုိက္ရရင္ေရာ? သိကၡာကို အေစာ္ကားခံလုိက္ရရင္ေရာ? အလိမ္ညာခံလုိက္ရရင္ေရာ? မခန္႔ေလးစားအလုပ္ခံလုိက္ရရင္ေရာ? ကိုယ့္ကိုအလြယ္အထင္ခံရရင္ေရာ? .ခုတမ်ိဳးေတာ္ၾကာတမိ်ဳးဆိုရင္.ေရာ? .....ရင္ေရာ? ....ေရာ? မနစ္နာႏို္င္ဘူးလားလုိ႔ ေတြးလို႔လက္လွမ္းမီသမွ်ေတြးျပီး ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ နစ္နာတာေပါ့ သိပ္ကိုနစ္နာတာေပါ့။ သိကၡာကိုယံုၾကည္ကိုးစားသူအတြက္။ ေလးနက္မွဳက္ုိကုိးကြယ္သူအတြက္။ အဲဒိ........ေရာ? ေတြခံစားလုိက္ရရင္သိ္ပ္ကိုနစ္နာတာေပါ့။ အညွာခ်ိဳးခံလိုက္ရတဲ့ပန္းတစ္ပြင့္လုိပဲ။ နာက်င္မွဳဒဏ္ရာ၀င္သြားႏိုင္တယ္။ဒါေၾကာင့္....ဘယ္အရာကိုလုပ္လုပ္..ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစစေနာက္မွဳက လြဲလုိ႔ဘ၀အတြက္ရည္ရြယ္ျပဳလုပ္ခ်က္တိုင္း <strong>သူတပါးကိုမေျပာခင္ မိမိကိုယ္တုိင္ေသခ်ာမွဳ ေလးနက္မွဳကုိ အရင္ရွာဖို႔</strong>ကိုယ့္ကိုယ္ကို သင္ခန္းစာေပးတဲ့ သင္ပုန္းေက်ာက္စာ တစ္ခ်ပ္တင္လုိက္ျခင္းရယ္ပါ။ စိတ္မၾကည္လင္ခ်ိန္မွာေရးမိတဲ့စာရယ္မို႔....လာဖတ္မိသူမ်ားကိုလည္းအားနာလွပါတယ္။ က်မစာမ်ားႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းမွဳမရွိပါက နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစလိုပါတယ္ရွင့္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5215644066145197568?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-50726228742411833862010-02-14T21:02:00.008-11:002010-08-25T21:48:37.152-11:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3k866uag0I/AAAAAAAAAkI/RGH2Bkh-66A/s1600-h/20245_343906544114_783644114_4873774_6647887_n%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438445007920595778" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3k866uag0I/AAAAAAAAAkI/RGH2Bkh-66A/s320/20245_343906544114_783644114_4873774_6647887_n%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br />ဒီလိုႏွင္းေတြေ၀လာတိုင္း<span style="color:#cc0000;">"လင္း”</span>ရင္မွာ ပူေလာင္ျမဲ။ လင္းသိပ္ခ်စ္တဲ့ <span style="color:#000099;">“ေရႊစင္မင္း”</span>တစ္ေယာက္ ႏွင္းေတြၾကားမွာေပ်ာက္သြားခဲ့တာ ၁၂ႏွစ္တိုင္ခဲ့ျပီေလ။ သူမ်ားေတြကေတာ့ မျပန္လမ္းကို ေရႊစင္ အျပီးတိုင္သြားတာလို႔ဆိုေပမယ့္ လင္းကေတာ့ တစ္ေန႔ေန႔ျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔သာ စိတၱဇဆန္ဆန္နဲ႔တိတ္တဆိတ္ ျငင္းကန္ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ။</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> ဒီႏွင္းေ၀သီတဲ့ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ အားထားရာ ေဒသခံဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မွာ ဒီလိုခ်စ္သူအတြက္ ရူးသြပ္လုနီးပါးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္စိတ္ေသတစ္ခုရွိတယ္ဆိုတာသာသိရင္ ..သူတို႔လဲစိတ္ေကာင္းၾကမည္မဟုတ္။ ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့ ။ ေပ်ာက္ေသာသူရွာရင္ေတြ႔ တဲ့။ လင္း ရင္ထဲမွာေတာ့ ေရႊစင္က မေပ်ာက္ျပက္ႏိုင္ဘဲထာ၀ရ ရွိေနဆဲပါ။ အထူးသျဖင့္ခုလိုႏွင္းေ၀တဲ့ အခါမ်ိဳးတိုင္း။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX</div><div align="justify"><br />၁၉၉၄ခု ျမန္မာတစ္ႏိုင္လံုး Top 10စာရင္းမွာမပါ၀င္ခဲ့ေပမယ္ ့.ျမိဳ႔နယ္လံုးဆိုင္ရာမွာ ပထမရခဲ့သူမုိ႔ <em><span style="color:#cc0000;">လင္းသူရထြန္း</span> </em>ဆုိတဲ့နာမည္ဟာ လင္းတုိ႔ျမိဳ႕နယ္ေလးမွ ပညာေရးဦးစားေပးသူတို႔ရဲ ႕ပါးစပ္ဖ်ားမွာေရပန္းစားသြားခဲ့ရတဲ့ကာလ။ အဆင့္၁၀ရဖို႔ ၂မွတ္နဲ႔ကပ္ျပဳတ္လို႔ ဆရာမေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာ “လင္းသူရထြန္းလုိျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾက။ သိပ္ေတာ္တဲ့ကေလး” လို႔ခ်ီးမြမ္းျပဳခံရတဲ့ကာလ။ ဥာဏ္ေကာင္းထက္ျမက္ပံုနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ၾသခ်ခဲ့ရသည္ကလည္း လင္းရဲ႕မွတ္ေက်ာက္တစ္ခု။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားတတ္ေသာ ဇဲြမာန္သည္လမ္းေျပာစမွတ္တစ္ခု။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br />၁၉၉၆ ခုႏွစ္ ေရႊစင္မင္း ဆိုတဲ့ျဖဴသြယ္သြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ လင္းေမေမရဲ႕မိတ္ဆက္ေပးမွဳနဲ႕ လင္းရဲ႕အထက္တန္းေက်ာင္းေတာ္ေဟာင္း အမွတ္(၁)ကုိေရာက္လာေတာ့ လင္းတို႔ရဲ႕႔ပတ္သက္မွဳကို သိထားသူမ်ားမွအပ ေရႊစင္မင္းကုိ လင္းရဲ႕ညီမေလးအျဖစ္ဆရာမမ်ားနွင့္ျမိဳ႕နယ္မွသိထားခဲ့သည္။ <span style="color:#000099;">“<em>လင္းသူရထြန္း ေခတ္ကဘာသာစံုဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့သလို သူ႔ညီမေလးလဲ ျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားမွာတဲ့” </em>။ “သူ႔အေမက လင္းလုိေဆးလိုင္း၀င္ေအာင္ နားၾကပ္နဲ႔ ဂ်ဴတီကုတ္ကို ျပျပီးစာက်က္ခိုင္းခဲ့တာတဲ့။ အရိုးေျခာက္ရုပ္ေတာင္ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ျပီး အိပ္ခန္းထဲမွာထည့္ခ်ိတ္ေပးထားခဲ့တာတဲ့”။ <em>“ညဖက္စာက်က္ရင္း သူအိပ္ငိုက္ရင္ သူ႔အေမက သားေရပင္နဲ႔ပစ္တာတဲ့”။ </em>သူစာေမးပဲြနီးရင္အုံုးအိပ္တဲ့ေခါင္းအံုးက အုန္းခြံေျခာက္ေလ။ သူခဏတစ္ျဖဳတ္လွဲျပီး စာဖတ္ရင္။ အိပ္ငိုက္တာနဲ႔ အုန္းခြံေပၚကေခါင္းျပဳတ္က်ေတာ့ ခ်က္ျခင္းျပန္ႏိုးျပီး စာက်က္ႏိုင္တယ္တဲ့”</span>။ အစရွိတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြေအာက္မွာ ေရႊစင္မင္းကိုယ္တိုင္ေက်နပ္စြာခ်မွတ္ထားတဲ ့စည္းကမ္းေတြေအာက္မွာ....ေနသားက်လို႔ အခ်ိန္တိုင္းမွာစာမွစာျဖစ္ေနခဲ့တာ။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><em><span style="color:#993300;">“ေရႊစင္ရယ္ အဲေလာက္ထိမၾကိဳးစားပါနဲ႕ကြာ..အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ျဖစ္လာမွာေပါ့။အဲေလာက္ထိၾကိဳးစားေတာ့ တင္းက်ပ္ျပီး မေကာင္းဘူးေနာ္။ က်န္တဲ့ဦးေႏွာက္ေဆးခ်ိန္ဆိုတာလဲရွိရတယ္၊”</span> </em></div><em></em><div align="justify"><br /><span style="color:#660000;">“ဟင့္အင္း ကိုကို...ေရႊစင္ဦးေႏွာက္ေဆးဖို႔အခ်ိန္လဲမရွိဘူး။ ေရႊစင့္ေခါင္းထဲမွာတစ္ခုထဲရွိတယ္။အဲဒါက ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး အဆင့္၁က ၁၀အတြင္းမရရင္ေတာင္ ကိုကို႔လိုမ်ိဳး ျမိဳ႕နယ္လံုးဆိုင္ရာ ပထမရဖို႔ပဲ။ ခုခ်ိန္မွာေရႊစင့္ကို အကုန္လံုးကေစာင့္ၾကည့္ေနျပီေလ။ ေရႊစင္ေအာင္ျမင္မွျဖစ္မယ္”</span> </div><div align="justify"><br />အဲဒိတုန္းကေျပာမရတဲ့ခ်စ္သူေလးကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္းသက္ျပင္းေမာသာ လိွဳက္ဖိုရင္းနဲ႔ခ်မိခဲ့တယ္။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /><span style="color:#6600cc;">“သားေရ..မင္းေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေရႊစင့္ကိုသြားဂရုစိုက္ဦးေနာ္။ ခုစာေမးပဲြၾကီးကလဲနီးလာျပီ။ ဟိုေန႔ကဖယ္ရီေပၚကဆင္းလာတာေတြ႔ရတာ အရမ္းကုိပိန္သြားသလိုပဲ။ ျဖဴေရာ္ေရာ္ႏြမ္းဖတ္ဖတ္နဲ႔။ မသက္ကလဲ ကေလးကိုအရမ္းေမာင္းသလားမသိပါဘူးကြယ္။ ေမေမလဲ ကေလးကိုအတင္းအက်ပ္မလုပ္ခိုင္းပါနဲ႔လို႔ေတာ့တားတာပဲ။ သူ႔သမီးကိုက စာက်က္နားဖို႔ေျပာမရတာဆိုပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္သားေျပာရင္ေတာ့ရေလာက္ပါတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းမွစာေမးပဲြေျဖႏိုင္မွာေလ။ သားဂရုတစိုက္ေျပာဦးေနာ္”</span> </div><div align="justify"><br />ေမေမ့ရဲ႕စိုးရိမ္တၾကီး သတိေပးစကားေအာက္မွာ လင္းလည္စင္းက်သြားခဲ့ပါသည္။</div><div align="justify"><span style="color:#993300;"> “ကၽြန္ေတာ္ေျပာလဲမရေတာ့ဘူးေမေမ သူသိပ္ေခါင္းမာတယ္။”</span> လို႔သာေျပာရင္းေက်ာခိုင္းထြက္ခဲ့မိသည္။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br />စာေမးပဲြနီးကပ္လာတဲ့ ေရႊစင္ေလးကုိ စာေတြကူဂိုဒ္လုပ္ေပးရင္း။ က်န္းမာေရးကုိလဲဂရုစိုက္ရင္း ပူပင္ခဲ့ရတာလဲ<span style="color:#990000;">လင္း</span>ပါ။ အားလံုးေမွ်ာ္လင့္ထားၾကတဲ့ မတ္လအတန္းတင္စာေမးပဲြမွာေတာ့ ပထမဆံုးျမန္မာစာေျဖတဲ့ေန႔မွာပဲ အားလံုးေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကုိၾကားခဲ့ရသည္။ <strong>ေရႊစင္တစ္ေယာက္ စာေမးပဲြခန္းမွာ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားခဲ့သည္</strong> တဲ့။ အခန္းေစာင့္ဆရာမရဲ႕ျပန္ေျပာပံုအရ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ စာေတြေျဖဆိုရမည့္အစား ဆံထံုးႏွင့္ ပန္းႏွင့္ ျပံဳးရယ္ေနတဲ့ဆရာမပံုေပါင္းမ်ားစြာကိုသာ ကေလးဆန္ဆန္တခ်ိန္လံုးေရးေနေၾကာင္း။ “သမီးေလးစာေျဖေလ” လို႔သြားေျပာျပန္ေတာ့ <span style="color:#660000;">“သမီးစာေတြအရမ္းေျဖႏိုင္တာပဲ။ သမီးဘာသာစံု ဂုဏ္ထူးရမွာ။ ဒီမွာၾကည့္။ သမီးေျဖတာအကုန္မွန္တယ္”</span> ဆိုျပီး စာမ်က္ႏွာျပည့္ဆဲြထားတဲ့ အရုပ္ေတြသာထုတ္ျပခဲ့သည္တဲ့။ ဒီသတင္းကို ဆရာမတစ္ေယာက္ အန္တီသက္ကိုဖုန္းဆက္ေျပာေလေတာ့ မိခင္ျဖစ္တဲ့ အန္တီသက္ ေနရာမွာတင္ သတ္ိလစ္သြားခဲ့ေသးသည္။ အတိတ္ကိုေတြးၾကည့္ေတာ့ ရင္နာစရာေတြပဲ ျပည့္ႏွက္ေနပါလား ေရႊစင္ရယ္။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /></div><div align="justify">ဒီလိုန႔ဲေရႊစင္ကုိစိတ္အထူးကုဆရာ၀န္ေတြနဲ႕ၾကပ္မတ္ကုသျပီး ပကတိအေနအထားေရာက္ေအာင္ မနည္းကုယူခဲ့ရသည္။ အခ်ိန္မ်ားစြာမွာ ပံုမွန္လူတစ္ေယာက္လို ျဖစ္လိုက္။ တခါတရံက်ျပန္ေတာ့ <span style="color:#660000;">“ေရႊစင့္ကို လူေတြအထင္ေသးသြားျပီ။ေရႊစင္ စာေမးပဲြက်တာအတြက္ေရႊစင္ရွက္တယ္”</span> ဟုကေယာင္ကတမ္းေအာ္ကာ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္၀င္ေနေသာ ယုန္သူငယ္ေလးသဖြယ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၾကည့့္ပံုကသနားစရာ။ </div><div align="justify"><br /><span style="color:#993300;">“သာမန္ေအာင္ရင္ျပီးေရာေပါ့ေရႊစင္ရယ္ေနာ္။ အရမ္းၾကီးစာမက်က္နဲ႔ေနာ္။ ေရႊစင္ေနမေကာင္းျဖစ္မယ္ေနာ္။<br />က်န္းမာေ၇းကအေရးၾကီးတယ္ကြေနာ္။ အိပ္။အိပ္။ ညဖက္ေနာက္မက်ေစနဲ႔ ”</span> ဟုေရႊစင့္အိမ္ဖက္လွမ္းၾကည့္လုိ႔ အိပ္ခန္းမီးလင္းေနတိုင္းဖုန္းဆက္ေျပာေပမယ့္ ေခါင္းေၾကာမာေသာ ေရႊစင္ကေတာ့ အခါတိုင္းကဲ့သုိ႔ပင္ျပန္မေျပာနားမေထာင္။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /></div><div align="justify">၁၉၉၇ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလေရာက္ခဲ့ျပီ။ <span style="color:#660000;">“ဒီႏွစ္ေတာ့ revision ၄ေခါက္ေတာ့ေရာက္ေအာင္ျပန္မယ္ကိုကို။ အဲဒါမွ အခန္းထဲမွာ အရမ္းေျဖႏိုင္မွာ။ ၏ /သည္ မေရြ႕ေပါ့” ။</span> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">ေျပာမရတဲ့တူတူေတာ့ လင္းလဲလက္ေလွ်ာ့လိုက္သည္။ သည္လိုလက္ေလွ်ာ့ျခင္းက မွားခဲ့ေလသလား။ အိပ္ခ်င္မွာစိုးလို႔ဆိုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ႏွင့္ တခါတရံ ၀ရန္တာေလးမွာစာထြက္က်က္သည္။ <span style="color:#993300;">“ေအးလြန္းပါတယ္ေရႊစင္ရယ္ အိပ္ခန္းထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးက်က္ပါ။”</span></div><div align="justify"> </div><div align="justify">၂မိသားစုလံုး အာေပါက္ေအာင္ေျပာႏိုင္မွ အိမ္ထဲျပန္၀င္သည္။ လစ္လွ်င္ေတာ့ျပန္ထြက္ျမဲ။ </div><div align="justify"><span style="color:#993300;">“ကိုကို႔ အဖြား ေနမေကာင္းလို႔ ရန္ကုန္ကိုသြားရမယ္။ ေရႊစင္က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္။<br />၀ရန္တာမွာစာထြက္မက်က္ဘူး။ ညနက္တဲ့ထိ မအိပ္မေနစာမက်က္ဘူး။ အခ်ိန္မွန္လဲ အစားစားပါမယ္လုိ႔ကိုယ့္ကိုကတိေပး။” </span></div><span style="color:#993300;"><div align="justify"><br /></span>လို႔ ခ်စ္သူကုိအထပ္ထပ္ကတိေတြေတာင္းရင္းနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ေျမကို ေျခတစ္လခ်ျဖစ္သည္။ </div><div align="justify"><br />၁၉၉၈ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ။<br />အဖြားနာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ပူပန္ေနေသာသူတုိ႔မိသားစုကို အပူမဆင့္ေစလိုေသာဆႏၵႏွင့္ အန္တီသက္တို႔ အေၾကာင္းမၾကားဘဲထားခဲ့ေသာ သတင္းဆိုးကို ရန္ကုန္က နာေရးျပီးလို႔ ျပန္လာခိုက္ ျမိဳ႕အ၀င္လမ္းမွာပင္ ရင္နင့္ဖြယ္ၾကားခဲ့ရသည္။ ေရႊစင္မင္းတစ္ေယာက္ ၀ရန္တာမွာသတိလစ္ေနလို႔ ေဆးရံုကိုအပို႔လမ္းမွာတင္ အသက္ဆံုးရွဳံုးသြားခဲ့သည္တဲ့။ </div><div align="justify"><br />XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX<br /></div><div align="justify">မိမိကိုယ္တုိင္ေရႊစင့္ရုပ္အေလာင္းကို မျမင္ခဲ့ရသူမို႔ ေရႊစင္ေသဆံုးသြားသည္ဟုလည္းမယံုႏိုင္ပါ။ </div><div align="justify"><span style="color:#660000;">“ကိုကို ဂိုဒ္လုပ္မေပးရင္ ေရႊစင္စာမက်က္တတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုကိုျပန္လာမယ့္ေန႔ကိုေတာ့ ၀ရန္တာမွာ တေန႔တေခါက္ထြက္ၾကည့္မယ္ေနာ္”</span></div><div align="justify"> ဟု သူကတိစကားေတြေတာင္းစဥ္က မ်က္လံုးေလး၀ိုင္းကာ ေျပာပံုကုိ ယခုထိမေမ့။ </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#993300;">“ကိုယ့္ကိုေစာင့္ၾကည့္ရင္းနဲ႕မ်ားသတိလစ္သြားသလားေရႊစင္။ ကိုယ့္စကားနားေထာင္ျပီး ၀ရန္တာဖက္စာထြက္မက်က္ဘူးလို႔ေတာ့ယံုပါတယ္။”</span> ဟုသတိလက္လႊတ္ေတြးရင္း။ အသိစိတ္က ေရႊစင္ေသဆံုးသြားသည့္အျဖစ္ကုိလက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ မသိစိတ္မွာေတာ့ ေရႊစင္ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာပါ။ တေန႔ေတာ့ျပန္လာမွာေပါ့ဟု ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ေတြးရင္း....အသည္းခိုက္ေအာင္လြမ္းလာလွ်င္ေတာ့ ဇာတိေျမက ကိုယ့္၀ရန္တာေလးကလွမ္းျမင္ႏုိင္တဲ့ ေရႊစင့္အခန္းေလးကို သြားၾကည့္ျမဲ။ </div><div align="justify"><br />ပိုင္ရွင္မရိွတဲ့ ေရႊစင့္အခန္းေလးရဲ႕ ျပတင္း၀မွာေတာ့ ေရႊစင္ေလးက လင္းကိုျမင္ရင္ျပဳေနက်အတိုင္း မ်က္လံုးေလးျပဴး၀ိုင္းကာ နားရြက္၂ဖက္ေပၚလက္မေလးေတြ ေထာက္လို႔ က်န္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြရမ္းခါျပရင္း <span style="font-size:130%;color:#003300;"><strong>“ယုန္ေလးေရႊစင္”</strong></span> လို႔ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ျပျပီး ေျပာင္ျပေနသေယာင္.........<br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3kCfpNkhWI/AAAAAAAAAjg/PompJchEPKI/s1600-h/20245_343927769114_783644114_4873840_7129837_n%5B1%5D.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438380767688557922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S3kCfpNkhWI/AAAAAAAAAjg/PompJchEPKI/s320/20245_343927769114_783644114_4873840_7129837_n%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><strong>တကယ္ေတာ့ ေရႊစင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။</strong><br /><br /><br />(၀န္ခံခ်က္။ ။ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀က စီနီယာမမတစ္ေယာက္ သူ႔အကိုကဲ့သို႔ၾကိဳးစားရင္း ဦးေႏွာက္ခ်ိဳ႔ယြင္းသြားေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို အေျခခံကာ ဇာတ္လမ္းေက်ာရိုးလႊဲေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)<br />(ေက်းဇူးတင္ျခင္း။ ။ ဓာတ္ပံုအသံုးျပဳခြင့္ေပးေသာ ကိုဟိန္းကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါသည္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5072622874241183386?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-69347869506518817092010-02-14T05:40:00.015-11:002010-02-14T23:04:42.366-11:00ဂ်ိမ္း .....ဂ်ိမ္း.........<br />လွ်ပ္စီးလက္ေရာင္ မိုးခ်ိမ္းသံတို႔ရဲ႕ေအာက္မွာ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတစ္လံုးကပ်ားပ်ား၀ပ္လို႔။ <br />အခ်ိန္ကမနက္အရုဏ္တက္ဖို႔ေ၀းလွေသးတဲ့ (၃)နာရီဆိုတဲ့အခ်ိန္။<br />အျပင္မွာမိုးေတြ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲရြာလုိ႔ လမ္းသာဆင္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ခ်မ္းလိုက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။ ႏွင္းခိုင္ရင္ထဲမွာေတာ့ ပူေလာင္လုိက္တာ။ အိပ္ခန္းရယ္လို႔ တစ္ခန္းထဲသာပါတဲ့.. သူမတို႔၂ေယာက္ၾကိဳးစားျခစ္ကုတ္စုေဆာင္း<br />၀ယ္ထားတဲ့ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးမွာ မိုးယိုတဲ့ေနရာယို။ ေဆြးျမည့္တဲ႔ေနရာကေဆြး။ အိမ္တခြင္ကိုေ၀့ၾကည့္လိုက္ရင္း <br />အားငယ္၀မ္းနည္းစိတ္နဲ႔ အင့္ခနဲတစ္ခ်က္ရွိဳက္ငိုမိတယ္။ မ်က္ရည္အ၀ဲသားမ်က္လံုးေတြနဲ႕<br />ေခါင္းရင္းစားပဲြေပၚက ေမာင့္ဓာတ္ပံုဆီအၾကည့္ေရာက္ေတာ့ “မငိုနဲ႔ေလ ႏွင္း။ ဒီအခ်ိန္မွာ ႏွင္းကဒီအိမ္ရဲ႕ ဦးစီးျဖစ္သြားျပီ။ႏွင္းမ်က္ရည္မက်ဘဲ မားမားမတ္မတ္ၾကိဳးစားရမယ္။ အားတင္းထားကြ” လုိ႔ အားမာန္အျပည့္နဲ႔ေျပာေနသေယာင္။<br />“ဟုတ္ကဲ့ေမာင္..ႏွင္းဟာေမာင့္မိန္းမပါ။ ေမာင္ျဖစ္ေစခ်င္သလိုပဲျဖစ္ရမွာေပါ့။ ႏွင္းမ်က္ရည္ေတြသုတ္လုိက္မယ္ေမာင္” လုိ႔တီးတိုးစကားဆိုရင္း လက္ဖ်ားကအေႏြးထည္ပါးေလးနဲ႔ သုတ္လိုက္တယ္။ အေမသာၾကားရင္ေတာ့ ႏွင္းတစ္ေယာက္ရူးသြားျပီလုိ႔သာထင္လိမ့္မွာအမွန္။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />ဂ်ိမ္း.ZZZZZဒလိန္းးးးးးးးးးးး<br />အရမ္းကိုျပင္းထန္က်ယ္ေလာင္တဲ့မုိးခ်ိန္းသံနဲ႔အတူ အိမ္ေလးပါသိမ့္သိမ့္တုန္သြားသလိုခံစားလိုက္ရတယ္။ တစ္ဆက္ထဲမွာပဲ အလန္႔တၾကား ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္မိေတာ့....အဖ်ားရွိန္ေၾကာင့္ တဟင္းဟင္းရွိဳက္ညည္းေနရွာတဲ့ ရင္ႏွစ္သည္းျခာသမီးေလး။<br />ႏွလံုးေရာဂါရဲ႕ဖိႏွိပ္ဒဏ္ေၾကာင့္ အေမာေဖာက္ကာ ဖားဖုိရင္အစံုနဲ႕အသက္ကိုမနည္းရွဳိက္ေနရရွာတဲ့ ျမင့္မိုရ္ေတာင္နဲ႔ေတာင္ႏွဳိင္းယွဥ္မရတဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေမြးသမိခင္။ သူမနားမွာပန္ဆင္ထားတဲ့ မဂၤလာဦးေန႔က ေမာင္ကိုယ္တိုင္အမွတ္တရပန္ဆင္ေပးထားတဲ့ နားကပ္ေလး။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />မိုးရယ္.....<br />ျမန္ျမန္တိတ္ပါေတာ့။ မိုးလင္းခ်ိ္န္ကိုအျမန္ေရာက္ပါေတာ့။ ကူကယ္ရာမဲ့ ေၾကာက္လန္႔မွဳေတြကိုခံစားေနရတဲ့ညသန္းေခါင္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္လွပါျပီ။ မိုးေသာက္ယံအလင္းမွာ အမ်ားနဲ႔အတူရုန္းကန္ေနရရင္ျဖင့္ ေၾကာက္လန္႔အားငယ္မွဳကို အတန္ငယ္ ေမ့ေလ်ာ့ႏိုင္လိမ့္မည္။ အေမ့ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ရင္း ႏွင္းအရမ္းကိုစုိးရိမ္သြားမိသည္။ ဒီလိုမိုးသည္းညၾကီးေပါ့ သူမကိုခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ေမာင္ ေမာပန္းၾကီးစြာအသက္ရွဴ ေခ်ာင္းကုိအဆက္မျပတ္ဆိုးရင္း သူမနဲ႔သမီးေလးကိုစြန္႔ခြာသြားခဲ့တာ။ <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />အေမ့အေမာေဖာက္သံ။ သမီးေလးရ႕ဲအဖ်ားတက္သံ။ ေဘာင္ခ်ာမရိွေတာ့လို႔ အေပါင္ဆိုင္မွာသြားေရာင္းရင္ ေစ်းျဖတ္ေတာ့မယ့္ ဆိုင္ရွင္အန္တီၾကီးရဲ႕အသံ။ “ႏွင္းနဲ႔ ဒီနားကပ္ေလးသိပ္လိုက္တာပဲ..တသက္လံုး၀တ္ထားေနာ္” ဆိုခဲ့တဲ့ေမာင့္အသံ။ “၀တ္ထားမွာေပါ့ ေမာင္ရယ္။ႏွင္းအသက္ရွင္ေနသေရြ႕ေပ့ါ။ ဒါဟာေမာင့္ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္ပဲေလ” လို႔ကတိေတြေပးခဲ့တဲ့ သူမကိုယ္တိုင္ရဲ႕အသံ။ အိုးးးးးးးး....................အသံေတြနားထဲပဲ့တင္ထပ္ရိုက္ရင္း။ ကေယာင္ကတန္းနဲ႔ နားႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းပိတ္မိတယ္။ ေမာင္ေရ..ႏွင္းအသက္ရွင္ေနသေရြ႕၀တ္ထားမယ္လို႔ ႏွင္းကတိေပးမိေတာ့ ခုလို....ခုလို ႏွင္းမ၀တ္ထားခဲ့ႏိုင္ေတာ့ရင္ေလ. ႏွင္းအသက္မရွင္ေတာ့ဘူးလား။ ႏွင္းအသက္မဲ့သြားခဲ့ျပီလား။ ေမာင့္ေပၚေပးထားခဲ့တဲ့ ႏွင္းရဲ႕ခ်စ္သက္ေတြမဲ႔သြားခဲ့ျပီလား။ ဒီလိုေတာ့မသက္မွတ္လိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ဆုိ႔နင့္မွဳေတြတင္းက်ပ္ခံစားရင္း....<br />ရွိဳက္ၾကီးတငင္ရင္ဘတ္ဖိျပီး ငိုမိတယ္။ ႏွင္းငိုသံေၾကာင့္ ပင္ပန္းၾကီးစြာအိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ အေမနဲ႔သမီးေလးႏိုးသြားမွာစုိးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္ သို၀ွက္ကာငိုရတာလဲ ပန္းလွပါျပီေမာင္ရယ္။<br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ၾကတဲ့ သမီးေလးနဲ႔အေမ့ကိုျပဳစုလို႔ အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ရင္း၀မ္းစာရွာခဲ့တာေတာင္ သံုးေယာက္စာအတြက္၀မ္း၀ရံံု။ ခါးလွရံု မနည္းအသက္ဆက္ခဲ့ရတာ။ ခုလို ၂ေယာက္သား ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့ ဘယ္မလဲေဆးဖုိး၀ါးခ။ ေစ်းရင္းဖိုးထဲကထုတ္သံုး ေဆးကုရင္းနဲ႔ ခုဆုိအရင္းလဲျပဳတ္လုနီးပါး။ တည္းတည္းေလးသာက်န္ေတာ့သည္။ သူမဘယ္လိုလုပ္ရပါမည္လဲ။ တစ္ခုထဲေသာအားကုိးရာေရႊတိုေရႊစ နားကပ္ေလးတစ္ရံကလြဲလို႔ သူမမွာဘာမွ ကူကယ္ရာမရွိေတာ့။ အဓိက အေမာေဖာက္ေနတဲ့ အေမ့ခံတြင္းထဲကုိ အစက္ေလး၃စက္ခ်ျပီး အေမာေျပေစႏိုင္မယ့္ ေစ်းအေတာ္ေပးရတဲ့ေဆးတစ္လင္း၀ယ္ႏုိင္ဖို႔။ သမီးေလး အဖ်ားျပတ္ေစဖို႔။ ေနာက္ေန႔ေတြသူမတို႔ ၃ေယာက္၀မ္းေရးဆက္ႏိုင္မယ့္အရင္းအႏွီးေလးရေစဖို႔။.....<br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />ေမာင္ေရ...ေမာင့္ကိုခ်စ္လြန္းေပမယ့္...ႏွင္းအသက္ျမဲေနသေရြ႕ ေမာင့္ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္ေလးကုိႏွင္းနဲ႔အတူ အျမဲရိွေနေစလိုေပမယ့္..<br />ၾကိဳးေတြေလ ၾကိဳးေတြ။ ႏွင္းကိုရစ္ပတ္ေနတဲ့ေႏွာင္ၾကိဳးေတြရဲ႕ရစ္ခ်ည္မွဳ နဲ႔အတူ..ေၾကြးေဟာင္းကိုဆပ္လို႔ ေၾကြးသစ္ခ်ခြင့္ျပဳပါေမာင္.........<br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br />အေတြးေတြပတ္ခ်ာလည္၀ိုင္းရင္း။ မ်က္ရည္ပူေတြကိုအေဖာ္ျပဳရင္း...မိုးစင္စင္လဲ လင္းခဲ့ေလျပီ။ လက္ထဲမွာက ေမာင္ဆင္ေပးတဲ့ နားကပ္ေလးတစ္ရံကုိက်စ္က်စ္ဆုပ္လုိ႔။ မ်က္ရည္ေ၀သီတဲ့မ်က္လံုးေတြက အေမနဲ႔သမီးေလးကိုစိုးရိမ္မွဳန႔ဲ ေ၀ေမွာင္လို႔။ ရင္ထဲကႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ ေမာင့္ကုိေပးထားတဲ့ကတိေတြ ပ်က္ကြက္ရမွာေၾကာင့္ ဆြတ္ပ်ံ႕နာက်င္မွဳကတစ္ဖက္။ အေမနဲ႔သမီးေလးကို အသက္ဆက္ခ်င္တဲ့ ႏြမ္းလ်ပူပန္မွဳကတစ္ဖက္။ အစြန္းႏွစ္ဖက္ရဲ႕ အတင္းအဓမၼ ဆဲြေခၚရာကိုလုိက္ပါေနရသူလို လြန္ဆဲြတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ဦးတည္ေနရတာက လမ္းထိပ္မွာရွိေလတဲ့အေပါင္ဆိုင္ဆီသို႔ >>>>>>>>>>><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-6934786950651881709?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-37981283234202915052010-01-06T22:19:00.008-11:002010-09-06T23:37:28.417-11:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S0YD9il2uMI/AAAAAAAAAi8/lnHtVFSqRZM/s1600-h/DSC03400.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424027157006825666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/S0YD9il2uMI/AAAAAAAAAi8/lnHtVFSqRZM/s320/DSC03400.JPG" border="0" /></a><br /><br />ေဒၚသန္းသန္းခိုင္တစ္ေယာက္ ေဆးေပါ့လိပ္ကုိ တရွိဳက္ရွိဳက္ဖြာရင္း နံရံထက္က ဦးေက်ာ္တင့္ဓာတ္ပံုကိုသာမမိွတ္မသံုစိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။“ ေၾသာ္..သြားေလသူၾကီး သြားေလသူၾကီး..လူမ်ားေတာင္ျပန္ျဖစ္ေနျပီလားမသိ..မဆံုးပါးခင္က တေႏြမထဲ ေႏြမသြားတာ..ေကာင္းရာကိုမွလားပါေလစ” လို႔ႏွဳတ္က တဖြဖြရြတ္ေနမိတယ္။ ေဆးလိပ္ျပာေလးကို ျပာခံခြက္ထဲေျခြခ်ျပီးျပန္ေတာ့ သူမတို႔ ၂ဦး ဖူးစာကံဆံုပံုအေၾကာင္းကိုေတြးမိျပန္တယ္။<br /><br />ေက်ာ္တင့္ဆိုတာကေတာ့လူေခ်ာ။ အသားျဖဴျဖဴ။ အရပ္ျမင့္ျမင့္။ မိဘ ၂ပါးကရန္ကုန္ဇာတိ။ ဖခင္အစိုးရ၀န္ထမ္းတာ<br />၀န္က်ရာအရပ္ေတြလုိက္ပါရင္း ..ေက်ာ္တင့္ကို ဟသာၤတမွာမီးဖြားသန္႔စင္ခဲ့တာ။ ၁၀ႏွစ္တိတိ ဟသာၤတာမွာၾကီးခဲ့ေတာ့ ဟသာၤတသားဆိုရေပမေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ဖက္တာ၀န္က်ျပန္ေလေရာ။ ေက်ာ္တင့္ ၁၄ႏွစ္သားေလာက္ေရာက္မွ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ျပီး။အဘိုးအဘြား မိသားစုျပန္ဆံုရတာ။<br /><br />သူမအေၾကာင္းစဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ဘာထူးတုန္း။ မိဘႏွစ္ပါးကရန္ကုန္ဇာတိ။ သူမကိုလဲရန္ကုန္္မွာေမြးခဲ့သည္. ဒါေပမယ့္ အခါလည္သမီးေလာက္မွာ ဖခင္ျဖစ္သူေရာ မိခင္ျဖစ္သူပါ ေရနံေခ်ာင္းဖက္ တာ၀န္က်ေတာ့ လိုက္ပါေနရင္းနဲ႕ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့တာ ၁၅စုႏွစ္နီးပါး။ ေနာက္ေတာ့မိဘႏွစ္ပါးက ၀န္ထမ္းဘ၀စြန္႔ျပီး ကုန္သည္မ်ိဳးရိုးလုပ္ငန္းကို ရန္ကုန္မွာျပန္လည္လုပ္ကိုင္ေတာ့မွ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အပ်ိဳျဖန္းမကေလးအရြယ္ေပါ့။ ဖူးစာကံဆံုခ်င္ေတာ့ ေက်ာ္တင့္တို႔ရပ္ကြက္ကို မိသားစုလုိက္ေျပာင္းလာျဖစ္တယ္။<br /><br />ပထမဆံုးစေတြ႔တဲ့ေန႔ေလးကိုေတြးမိေတာ့ ေဒၚသန္းသန္းခိုင္ႏွဳတ္ခမ္းစြန္းမွာ အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္တဲြလဲြခိုေလတယ္။<br /><br />အဲဒိတုန္းက မသန္းသန္းခိုင္ေပါ့။ အိမ္ေျပာင္းျပီး ပစၥည္းေတြကို မိဘေတြနဲ႔အတူေနရာခ်။ ကူလုပ္ဘာညာနဲ႔ ပင္ပန္းျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္ရာက မထႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မွန္ျပတင္းကေနထိုးလာလို႔ ပူသေယာင္ခံစားရခ်ိန္မွာ ေလာ္စပီကာသံအက်ယ္ၾကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။“ ေဘာလံုးပဲြအတြက္လူစုၾကေလ” တဲ့။ ေအာ....ဟုတ္သားဟ..ဒီေန႔လြတ္လပ္ေရးေန႔ပဲ။ ၾကံဳတုန္းအားကစားပဲြ<br />၀င္ႏႊဲဦးမယ္လုိ႔စဥ္းစားျပီး အျမန္မ်က္ႏွာထသစ္ အ၀တ္အစားလဲျပီး ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးက တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးဆင္းေတာ့့..အေမက ..“ဟဲ့..ေကာင္မေလး ..အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ ထမင္းမစားဘဲ ဘယ္ေျပးဆင္းျပန္ျပီလဲ။ မေန႔ကမွေရာက္တယ္..ဒီေန႔ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္ေဆာ့ဦးမလို႔လား” လို႔ေအာ္ရင္းက်န္ခဲ့တယ္။ သူမကေတာ့ ေလာ္စပီကာအသံၾကားရာကို တဟုန္ထိုးေျပးထြက္ျပီးျပီ။<br /><br />အနားေရာက္ေတာ့ “ေက်ာ္တင့္ရ..မင္းကစားေဖာ္ကမလာႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ မင္းကဘယ္သူနဲ႔ ေဆာ့ေတာ့မလဲ။ ေနာက္ကစားနည္းမွပါကြာ”<br />လူၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားသံဆံုးေတာ့ “ဟာဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္က ဒီကစားနည္းကိုလဲစိတ္၀င္စားတယ္ဗ်။ ေဘာလံုးပဲြလဲ ပါမယ္ေလဗ်ာ။ ျခင္းခတ္ပဲြလဲပါျပီးျပီေလ။ ဒီပဲြက်မွ ကစားေဖာ္ေပ်ာက္လို႔ မပါရဘူးလို႔ဗ်ာ” ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးသံၾကားလုိက္ေတာ့ ..ေတာ္ေတာ္ပါႏိုင္တဲ့လူ လုိ႔ေတြးမိျပီး ဘာရယ္မဟုတ္လွည့္ၾကည့္သြားမိတယ္။ ဒါကုိပဲ လူၾကီးက ၀မ္းသာအားရျဖစ္သြားျပီး“ကေလးမ...ေဆာ့ပါလား။ သမီးကဘယ္ရပ္ကြက္ကလဲ။ ဦးတို႔လူလိုေနလို႔။ သမီးေဆာ့ခ်င္လား” ။ ေဆာ့ခ်င္လို႔မွဆင္းလာတာပဲ....ရႊီ...မယ္ကိ်ဳင္းတုတ္....ေလခၽြန္လိုက္ရင္း“ပါမယ္..ဦး..သမီးလဲေဆာ့မယ္” သူမရဲ႕ေလခၽြန္သံေၾကာင့္ ကိုေက်ာ္တင့္ၾကီး မ်က္လံုးျပဴးထြက္လာပံုကို ျမင္ေယာင္မိေသး။<br /><br /><br />ကစားနည္းကလဲ သူမအဖို႔ေတာ့အဆန္းသား။ သူမနယ္မွာေနတုန္းကျဖင့္ မကစားဖူးခဲ့။ ပုဆုိးတစ္ကြင္းကို လမ္းေလွ်ာက္သာတယ္ဆုိရံုေလး ႏွစ္ဖက္လိမ္က်စ္ထားတယ္။ အဲဒိထဲမွာမွ လူႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္၀င္ခိုင္းျပီး ေခါင္းေပၚမွာ စေကာတစ္ခုစီတင္ေပးထားမယ္..ျပီးေတာ့ပန္းတိုင္ေရာက္တဲ့ထိ အဲဒိစေကာကိုျပဳတ္မက်ေအာင္ ၂ေယာက္ျပိဳင္တူေလွ်ာက္ရမတဲ့။ သူတုိ႔က ၅၀တုိင္ေအာင္အၾကိမ္ေရေပးမယ္။ အၾကိမ္၅၀အတြင္း စေကာျပဳတ္မက်ေအာင္ ၂ေယာက္လံုး ပန္းတိုင္၀င္ရင္ ႏိုင္ျပီဆိုပဲ။ ေယာက်ာၤးေလးအမ်ားစု ကစားၾကတာေတြ႔ရတယ္။ သူမလဲရင္ေတြခုန္လုိ႔။ စေကာျပဳတ္က်တဲ့လူေတြျပဳတ္က်။ ေယာင္ျပီးစေကာကို လက္နဲ႔ကိုင္ျပီးေလွ်ာက္မိလို႔ ရွဳံးတဲ့လူကရွံဳး။ မ်က္ကလူးဆန္ျပာေလးေတြျဖစ္လို႔။ ႏိုင္သူေတြႏိုင္။ရွံဳးသူေတြရွဳံးေပါ့။ဒီလိုနဲ႕ သူမတုိ႔အလွည့္။သူမ်ားေတြလိုျပသနာေတာ့မျဖစ္။သူမတုိ႔ၾကံဳတာကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္မညီတာပဲ။ေက်ာ္တင့္ကလူေကာင္ထြားထြားမို႔ ေျခလွမ္းၾကဲၾကီးနဲ႕ေလွ်ာက္ျပီးခိ်န္မွာ သူမကက်န္ရစ္ျမဲ။၃၀.....၃၈....အၾကိမ္ေရက ၅၀နားနီးလာတဲ့အမွ်..၇င္ကဒိတ္ဒိတ္ခုန္လို႔။ ေၾကာက္လန္႔လာတဲ့သူမလဲ....စက္ရုပ္ေတြလမ္းေလွ်ာက္သလို.ေျခလွမ္းကားျပီးေလွ်ာက္လုိက္....ျပန္ရပ္လိုက္နဲ႕ေျခလွမ္းကိုက်ဲႏိုင္သမွ်ၾကဲရင္းေလွ်ာက္ေလတာ။ ကံေကာင္းသည့္ျဖစ္ျခင္း...၄၈မွာပန္း၀င္သြားတယ္(စကားခ်ပ္။ စာေရးသားသူသည္..ဇာတ္လိုက္မ်ားမို႔ အနုိင္ေပးလိုက္သည္။ :P)<br /><br />ကစားပဲြျပီးေတာ့မုန္႔စားၾက..ေခ်ာတိိုင္တက္ပဲြေျပးၾကည့္ၾကနဲ႔ရင္းႏီွးမွဳက အေတာ္ပိုလာၾကတယ္။ညေနအေမ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔လိုက္လာမွ ကစားပဲြက ထေျပးေတာ့ ဒင္းကရီေမာက်န္ခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး။လမ္းမွာအဘြားတစ္ေယာက္တုတ္ဆဲြသြားျပီ။ “ေက်ာ္တင့္ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးကေတာ့ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ေဆာ့တယ္။ေနႏွင့္ဦး”လုိ႔ ၾကိမ္း၀ါးသံၾကားလိုက္ေတာ့ သူမလဲလက္ခုပ္တီးျပီး ျပန္ရီပစ္လုိက္တယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ေက်ာ္တင့္နဲ႔သန္းသန္းခိုင္ဆိုတာ ေျပာမနာဆိုမနာ.သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ျဖစ္လာတယ္။ ေက်ာင္းသြားအတူ.ကစားလဲအတူ။ ဧျပီေမြးတဲ့ သူမကုိ ခ်စ္စႏိုးနဲ႕တခါတေလက်ဒင္းက ေခၚတယ္“ေႏြမ” တဲ့။ သူမကလဲဒင္းကိုျပန္ေခၚတယ္..“ဇြန္ၾကီး”လို႔။ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ေဘာက္ဆတ္ဆတ္ေျပာတတ္ျပီးလုပ္ခ်င္ရာလုပ္။ ႏွဳတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါးသူမကုိ ေကာင္ေလးေတြ မထိတထိစရင္ ဒင္းကလက္သီးျပင္ခ်င္ေသးတာ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ တျဖည္းျဖည္းႏြယ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့....သူမလြယ္အိတ္ထဲမွာ ရည္းစားစာတစ္ေစာင္ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ကိုေက်ာ္တင့္ဆီကစာေပါ့။ အဲဒိေနာက္ေတာ့......သူငယ္ခ်င္းမွသည္။ သမီးရည္စား။ သမီးရည္းစားမွသည္...အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀သု႔ိ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သည္မွာ သားၾကီး နႏၵႏွင့္သမီးငယ္စႏၵာတုိ႔ေတာင္ တစ္အိုးတစ္အိမ္ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ျပီ။<br /><br />ဘုရားတရားကိုတစိုက္မတ္မတ္လုပ္ျပီး..အလွဴအတန္းမျပတ္သူ။ သက္သက္လြတ္စားေလ့ရွိသူ ဦးေက်ာ္တင့္ကို သူမတို႔ျမိဳ႔နယ္ေလးတြင္ေတာ့ ဘု၇ားဒကာ ဦးေက်ာ္တင့္ရယ္လို႔ လူသိမ်ားလွတယ္။ သားသမီးေတြကလဲ ဖခင္စကားဆို ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္တာ တစ္ခြန္းဆို တစ္ခြန္းပဲ။ တစ္ခုပဲအျပစ္ေျပာစရာရွိတယ္။ သူမကို ဂရုအစိုက္လြန္ျခင္းပဲ။<br /><br />ျခံထဲက သနပ္ခါးပန္းေလးမ်ားေ၀လာလွ်င္ တေပြ႕တပိုက္ခူးျပီးျပီ“ေရာ့မသန္း..ဘုရားလဲကပ္..နင္လဲပန္” ဆိုကာ လက္ထဲလာထည့္ျမဲ။ သနပ္ခါးပန္းက ကိစၥမရွိ ဘုိကေတာ္မ်က္ခံုးပင္မွပန္းေတြေ၀လာရင္ေတာ့ သူမစိတ္ညစ္ရသည္။ အနည္းငယ္အျမင့္မွာ ပန္းကပြင့္ေလေတာ့ ေျမျပင္ကလက္လွမ္းခ်ဴလို႔လဲမမွီ။ ဒီေတာ့ ဦးေက်ာ္တင့္က ေလွခါးေထာင္ျပီးခူးေလတယ္။ ေလွခါးအဆင္သင့္မရွိရင္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚကတစ္ဆင့္ခူးေလတယ္။ ဒီေတာ့ ျမင္တဲ့ႏွမ၀မ္းကဲြေတြက ေျပာေလေရာ “မမသန္းရယ္ ..ပန္းပန္ခ်င္ရင္ မမတူေတြေခၚခူးခိုင္းေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ေျမးေတြအပင္ေပၚတက္ခိုင္းေပါ့။ ေတာ္ၾကာ အကုိေက်ာ္တင့္အျမင့္ကျပဳတ္က်မွျဖင့္” ။ သူမကလဲ ဦးေက်ာ္တင့္ကိုေျပာပါတယ္။ အဲလိုမခူးဖို႔။ ဒါေပမယ့္ ျပန္ေျပာတာက “ငါခူးတဲ့ပန္း ဘုရားလဲကပ္ခ်င္တယ္။နင့္လဲပန္ေစခ်င္တယ္”တဲ့။ ကဲ..ေကာင္းေရာ..ေခါင္းေၾကာမာသူဆိုေတာ့ ၃, ၄ ခါေျပာလဲမထူးဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွမေတြကို “နင္တို႔ေမာင္..နင္တို႔ဖာသာၾကည့္ေျပာေပေရာ့ ငါေတာ့မရဘူး” လို႔သာေၾသာခ်လိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ၇၉ႏွစ္ျပည့္တဲ့ႏွစ္မွာ ဦးေက်ာ္တင့္တစ္ေယာက္ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့ဘဲ တေရွာင္ေရွာင္ျဖစ္လာတယ္။ လူၾကီးေရာဂါဆိုေတာ့လဲ သိတဲ့အတုိင္း..တစ္ေန႔ေရႊ တစ္ေန႔ေငြ.။ တျဖည္းျဖည္းေရာဂါအေျခအေနဆိုးျပီး ေဆးရံုတက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ မသန္းလို႔ မေခၚေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္နီးလာေလေလ ေႏြမ..ေႏြမနဲ႔ ကေယာင္ကတမ္းေခၚေလေလ။ ေခၚသံၾကားတိုင္း သူမကေတာ့ ကုိေက်ာ္တင့္လက္ကုိကိုင္ဆဲြျပီး“ဘုရားရတနာ..တရားရတနာ..သံဃာရတနာ” လို႔ရြတ္ဆိုကာ.. ဖတ္ကနဲ အနားက ေရွာင္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သမီးငယ္စႏၵာကေတာ့ စြာတာတာေကာင္မေလးမို႔ သူမကို ေျပာတယ္။ “အေမတို႔မ်ား..အေဖက ဒီေလာက္အသည္းအသန္ျဖစ္တာေတာင္ အေဖ့နားမကပ္ဘူး။ ဒီေလာက္အေမ့ကို တ ေနတာ အေဖ့နားကပ္ပါဦးလားအေမရယ္အေဖ သနားပါတယ္ ခုေတာ့၇က္စက္သလိုၾကီးပဲ” တဲ့။<br /><br />နံရံအကြယ္ေတြမွာ တိတ္တိတ္ေလးသြားငိုတတ္တဲ့ သူမကုိျမင္ထားတဲ့သားၾကီးက ဟန္႕ေလမွ သမီးငယ္ ဒီစကားမိ်ဳးေျပာမထြက္ေတာ့တာ။<br />ု<br />သနားလြန္းလို႔သာ ဒီလိုမ်ိဳးထားခဲ့တာလို႔ သမီးငယ္ကိုလဲ ခုထိတိုင္ရွင္းမျပေနခ်င္ေတာ့။ ရင္ထဲကစကား ရင္ထဲမွာပဲဆက္သိမ္းထားေတာ့မယ္စိတ္ကူးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုေက်ာ္တင့္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန၀င္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ သူတစ္သက္လံုးလုပ္ခဲ့သလိုပဲ ဘုရားတရားေလးႏွလံုးသြင္းျပီး ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ေလးကုန္ဆံုးေစခ်င္တာ။ “ေႏြမ”လို႔တျပီး မဆံုးေစခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဘ၀ကူးေကာင္းေစခ်င္ခဲ့တယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္လဲ ဘုရားစာၾကားနာႏိုင္ဖုိ႔ရြတ္ေပး။တရားေခြေလးဖြင့္ေပး...သူ႔လက္အစံုကိုကိုင္ျပီး ဘုရားရွင္ကို အာရုံျပဳႏုိင္ေစေအာင္ဖန္တီးခ့ဲေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာေတာ့ “ေႏြမ”လို႔တ ျပီး ဆံုးပါးသြားေလေတာ့ သူမစိတ္မေကာင္းႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သားတို႔သမီးတို႔လဲ စိတ္ေကာင္းႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူးေလ။<br /><br /><strong>သူမေရာ?</strong> သူမ ေသဆံုးခါနီး ေသငယ္ေဇာနဲ႕ေျမာေနခ်ိန္မွာ တခ်ိန္ကတြယ္တာခဲ့ဖူးတ့ဲ ကိုေက်ာ္တင့္ကိုပဲ တမိမလား။ သားသမီးေဇာနဲ႕ သမီး (သို႔) သားကိုတမိမလား။ သားအခ်စ္ေျမးအႏွစ္ ဆိုျပီး ေျမးလိမၼာေလးေတြကိုတမိသြားမလား။<br /><br />“အမေလး.....သြားေလသူၾကီးေရ..က်ဳပ္ေတာ့ဘ၀ကူးမေကာင္းမွာေၾကာက္လွပါရဲ႕ေတာ္..ေတာ့္ကုိ မ, တ, မိလဲ ေရာက္ရာအရပ္ကသာ ခြင့္လႊတ္ေတာ့....က်ဳပ္ေတာ့ ဘုရားတရား တျပီးေတာ့သာ ဘ၀ကူးပါရေစေတာ့”<br />သတိလက္လႊတ္ႏွဳတ္က အသံထြက္ေရရႊတ္ရင္းက အ၀တ္စ မီးေလာင္ေညွာ္နံ႕ရလို႔ လံုခ်ည္ကိုငု႕ံၾကည့္မိေတာ့မွ........အမ္းးးးသြားျပန္ျပီေပါ့ ငါ့လံုခ်ည္တစ္ထည္....ေဆးလိပ္မီးေပါက္ျပန္ျပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလာင္သြားတယ္.ဟုေတြးရင္း အေတြးစ ျဖတ္မိေတာ့တယ္။<br /><br />(မွတ္ခ်က္။ အမွားျပင္ဆင္ေထာက္ျပေပးေသာ ကိုမ်ိဳးသာထက္အားေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-3798128323420291505?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-54139494997399488082010-01-06T02:34:00.004-11:002010-01-06T05:00:37.898-11:00“ကၽြီ” ..က်ယ္ေလာင္တဲ့ ကားဘရိတ္အုပ္သံနဲ႔အတူ ေဘးနားကသင္ေပးတဲ့ကိုၾကီး။ေနာက္မွာ အေဖာ္အျဖစ္လုိက္လာတဲ့ေမေမ။ စတီရာရင္ ကိုင္ထားတဲ့သူမ ၃ေယာက္လံုး ေရွ႕ဖက္ကို အားလံုးငိုက္စိုက္ ဟပ္ထုိးျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူမက တိုက္မိမွာစိုးလို႔ေၾကာက္လန္႔ျပီး ဘရိတ္အိတ္လိုက္ေရွာင္လို္က္မိတဲ့ ျပိဳင္ဘီးသမားကေတာ့ ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းကိုေတာင္ေရာက္သြားျပီ။ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ နီယြန္မီးေရာင္ေအာက္မွာေတာ့ ကားသြားကားလာရွားပါးလ်က္................<br /><br />“ဟ...အငယ္မ ဘာလို႔ဘရိတ္ကိုစြတ္အုပ္ရတာလဲဟ။ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးသာ ကားေမာင္းရင္ နင့္ေနာက္ကုိေငြထုပ္ပို္က္လိုက္ရမွာ။” <br /><br />အကုိၾကီးက မ်က္ႏွာထိမ်က္ႏွာထားနဲ႔ဆူလိုက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းစိတ္ကလွိဳက္တက္လာတယ္။ <br />“ေတာ္ျပီ။ မသင္ေတာ့ဘူး။ လူကိုအဲလိုဆူစရာမလိုပါဘူး။ သင္ပါရေစ။ တတ္ခ်င္လိုက္တာလို႔ဘယ္သူက ခယျပီးသင္ခိုင္းေနလို႔လဲ။ ကုိယ့္ဖာသာဘုရားဖူးျပီးကားလိုက္စီးတာကို။ သူ႔ဖာသာ သင္ေပးခ်င္လို႔ .အတင္းသင္ေပးျပီးေတာ့..ကားေမာင္းမတတ္လဲသက္ေတာင္သက္သာေသး..ဒရိုင္ဘာေမာင္းတာထိုင္စီးရင္သူေဌးမၾကီးေတာင္ျဖစ္ေသးတယ္....ေမ့..သမီးကိုသူဆူတယ္”<br /><br />လက္ညိွဳးထိုးကာ ေမေမ့ကိုတိုင္ျပန္ေတာ့ ေမေမကေလေျပေလးႏွင့္ေဖ်ာင္းျဖတယ္။<br />“ေအးကြယ္..သားၾကီးကလဲညီမေလးကိုမဆူနဲ႔.သမီးငယ္ကလဲ အကိုၾကီးကိုျပန္မေျပာနဲ႔.အကိုၾကီးကတတ္ေစခ်င္လို႔။.ေနာ္သမီးလိမၼာတယ္” <br /><br />“သူ႔ကုိရိုက္..ေမ့... အက်င့္ပုတ္တာ..လူကုိေဟာက္တာ”<br />သူမစကားကုိၾကားျပန္ေတာ့ ဆူထားတဲ့ကိုၾကီးက တဟားဟားေအာ္ရီတယ္<br /><br />“ဟားဟား.....ကားမေမာင္းခ်င္တာနဲ႔မ်ား ဒရိုင္ဘာေမာင္းတာထိုင္စီးရင္သူေဌးမၾကီးျဖစ္ဦးမယ္တဲ့...ျပီးေတာ့ျပန္ေျပာတဲ့လူကုိမရိုက္ရဘူး... သူ႔ကုိသင္ေပးတဲ့လူကိုရိုက္ရမယ္တဲ့.....အေသးေလးကေတာ့စံပဲ။ ကဲ..ကဲ...ကားေပၚျပန္တက္။ဆက္သင္မယ္။” <br />ထီးစကပ္ၾကီးတ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ကားေပၚကဆင္းျပီး စိတ္ေကာက္ေနတဲ့သူမလဲ..ဆက္စိတ္ေကာက္ဦးမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္အနားကိုအေျပးေလ့က်င့္တဲ့လူတစ္ေယာက္နီးကပ္လာလို႔စကားနည္းရန္စဲ ကားတံခါးဖြင့္ တက္ထိုင္ျပီးကားစက္ႏွိဳးလိုက္တယ္။<br /><br />“ဟမ္..........ကြိဳင္ျပီ”<br />ဂရီးဒက္ဒက္ဒက္...ကလစ္ ဆိုတဲ့အသံကလဲြလို႔ ကားစက္လဲႏိွဳးမရေတာ့...ဘာသံမွလဲမထြက္ေတာ့။ သံုးေယာက္သားကားေပၚကဆင္းျပီး ကုိၾကီးကေတာ့ ေရွ႕ကေဘာနပ္ဖံုးသြားဖြင့္တယ္။ <br /><br />“ဟင္..ဘတၳရီလဲ မေဒါင္းပါဘူး။ အေကာင္းပါ”<br />လွ်ာရွည္ခ်င္တဲ့သူမကလူတတ္ၾကီးလုပ္ျပီး “ခုက ေဆာင္းတြင္းၾကီးပဲရွိေသးတာကို ေဒါင္းခ်င္ေဒါင္းမွာေပါ့..တြန္းၾကမယ္ေလ..”CORONA နဲ႔တြန္းက်င့္သားရေနတဲ့သူမကေတာ့ တြန္းဖို႔သာအားသန္ေနတယ္။ (Corona တုန္းက ကားေလးကသာေကာ့ေၾကာ့လွေနတာ..ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ မၾကာခဏ ေလ့က်င့္ခန္းေပးတဲ့ကား...ေတြးရင္းေဒါသထတယ္)<br />“ကဲ..တြန္းခ်င္လဲတြန္းဟာ..” <br />သူမကလဲ စကပ္ကုိတိုသြားေအာင္ ခါးပတ္ထဲ အလိပ္လိပ္လိပ္တက္ေအာင္ ထိုးသြင္း။ အေႏြးထည္လက္ေမာင္းကိုပင့္တင္ျပီးသကာလ အားထည့္ျပီးတြန္းထည့္လိုက္တယ္။<br /><br />ဟမ္းးးးးးးးးးးးးးသေကာင့္သားကားက တုတ္တုတ္မွမလုပ္..ဘယ္လွဳပ္ေလမလဲ..ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးကတြန္းေနသကုိုးလို႔ ရွာၾကံျပီးဟာသေတြးလိုက္ေသးတယ္။ ၃ေယာက္သားအားပိုစိုက္ျပီးတြန္းလိုက္ေတာ့ အနည္းငယ္ေရြ႕တယ္။ေမေမလဲ ေခၽြးထြက္လို႔ ။ ကိုၾကီးလဲ လက္ေမာင္းကၾကြက္သားေတြဖုထြက္လို႔။ သူမၾကည့္ျပီး သေဘာတက် တဟစ္ဟစ္ ရီလိုက္မိတယ္။ ရီရင္းနဲ႕ေနာက္ဖက္မွာ ဖိနပ္က ဖလြတ္ဆို ေျခေထာက္ကထြက္က်န္ခဲ့လု႔ိ ျပန္လွည့္ၾကည့္တုန္း......<br /><br />ေဟာ...ခုနကအေျပးသမား ကားကိုေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ေျပးတက္ျပီးမွ ကားဖက္ကုိျပန္ေျပးလာတယ္။ <br /><br />“ဟဲလို”<br />အလဲ့။.....အီးလိုေျပာသဟ။<br />“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကၽြန္ေတာ္ကူညီမယ္ေလ...”<br />အနီးကပ္ၾကည့္ေတာ့ အသက္ ၄၀ေလာက္ရွိေရာေပါ့။ ခုနကေတာ့ ေကာင္ေလးပံုစံနဲ႔ ႏုလိုက္တာ။။ ရုပ္ကေတာ့စိုးသူနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတယ္။ အမိ်ဳးမ်ားလားမသိ။ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ အေတြးက စံုစိသြားတယ္။ကိုၾကီးအသံကိုၾကားေတာ့မွ ပစၥဳပၸန္အေျခအေနကုိသြားသတိရတယ္။<br />“ဟုတ္ကဲ့ အကို..ဘတၳ၇ီလဲအေကာင္း.ဘာျဖစ္သြားလဲမသိဘူး။”<br /><br />“ဒီလိုလုပ္ေလ..ကိုယ့္အိမ္က ဒီနားနီးနီးေလးပဲ.အိမ္ကကားေမာင္းတဲ့အဘက ကားအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းနားလည္တယ္။ ကိုယ္လဲနည္းနည္းေတာ့သိတယ္။ခုၾကည့္သြားမယ္။ ျပီးရင္လိုတဲ့ပစၥည္းေတြအိမ္ကသယ္ခဲ့မယ္။အဘကိုလဲေခၚခဲ့မယ္။..ကိုယ့္အိမ္ကုိလုိက္ခဲ့ၾကေပါ့....ေကာ္ဖီေလးဘာေလးေသာက္ ေအးေအးေဆးေဆးနား..ျပီးမွျပန္ေပါ့။ မာရွယ္ေလာမွမရိွဘဲ” <br /><br />အဲဒိဦးေလးစကားကိုၾကားေတာ့ လိွဳက္ခနဲ၀မ္းသာသြားလိုက္တာမ်ား စပ္ျဖီးျဖီးေတာင္ျဖစ္သြားသလားပဲ (အဲဒိအရြယ္တုန္းကေတာ့ ဦးေလးေပါ့ေနာ္..သူမအသက္က ၁၄နွစ္မျပည့္တျပည္႔ကိုး) မၾကာပါဘူး။ေလေအးေတြတဟူးဟူး ပါးစပ္ထဲ၀င္လာေတာ့ သြားျပန္ေစ့ျပီး ပါးစပ္ပိတ္လိုက္ရတယ္။ ကိုၾကီးနဲ႔ေမေမ သူ႔အိမ္အလည္လိုက္ပါေစပဲက်ိတ္ဆုေတာင္းမိတယ္။ ဆုေတာင္းကမျပည့္ပါဘူး။ <br /><br />ကုိၾကီးက အားနာရင္ျပဳေနက်အတိုင္း သူ႔ဆံပင္ထဲကုိ လက္နဲ႔ေယာင္ေယာင္ေလးဖြျပီး သြားေလးေတြေဖြးေနေအာင္ျပံဳးကာ “ဟာ...ေနပါေစေတာ့ အကုိ..ေကာ္ဖီလိုက္မေသာက္ေတာ့ပါဘူး။ အားနာစရာ....ဟိုအဘကားျပင္တတ္တယ္ဆိုရင္သာ အကူအညီေတာင္းပါရေစ။”<br /><br />ဟင္.........ကိုၾကီးကလုပ္ျပီ။ ဒီမွာ သူမ်ားက အိမ္လွလွ အိမ္ေကာင္းေကာင္းေလး လိုက္ၾကည့္ခ်င္လို႔ဟာကို။ စိတ္ကုိပုတ္တာ။<br />မဆီမဆိုင္ ကိုၾကီးကုိလဲစိတ္ပုတ္သူ အျဖစ္လုပ္လို္က္ေသးတာ။ (တကယ္က... သူမမွာ ငယ္တုန္းက အရူးထတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ ေသာၾကာေန႔ညတိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားတက္တိုင္း အိမ္လွလွေလးေတြရွိရာဖက္ အကိုေတြကို ကားေမာင္းခိုင္းျပီး အိမ္လွေလးေတြလိုက္ငမ္းျခင္းပင္။ ေဖ့ကို လက္ရွိအိမ္္္ၾကီးကိုဖ်က္ျပီး အိမ္လွလွေသးေသးေလးေဆာက္ေပးဖို႔<br />သူမေတာင္းဆိုခဲ့ဖူးေသးတယ္။ေဖကေျပာေတာ့ လွဖို႔ထက္ ခိုင္ခန္႔ဖုိ႔ လံုျခံဳမွဳကိုေပးဖို႔သာ အေရးၾကီးသည္ဆိုကာ<br />သူမ၏ဂ်ီက်မွဳကိုလက္မခံခဲ့။ ဒီေတာ့ သူမကလဲ ဘယ္ရမလဲ....လိုက္ငမ္းတာေပါ့။....ခုေတာ့လဲဒီအစဲြအလန္းေပ်ာက္ခဲ့ေလျပီလားမသိ)<br /><br />“ကဲပါေလ...ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္..ဘာျဖစ္လဲဆိုတာကုိ”<br />ေျပာေျပာဆိုဆို..သူမကစိုးသူအကိုလုိ႔တိတ္တခိုးနာမည္ေပးလိုက္တဲ့သူက ကားေဘာနပ္ကိုျပန္ဖြင့္ကာ ဟုိႏွဳိက္ ဒီႏွဳိက္လုပ္ျပီးသကာလ<br />“ကလပ္ၾကိဳးျပတ္တာဗ်....ကဲ...ဒါဆုိ....အဘကိုသြားေခၚမယ္...လုိက္ခဲ့ၾကပါလား..လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြပါယူရေအာင္..ျပီးေတာ့ေရလဲျဖည့္လိုက္ရင္ပိုေကာင္းမယ္ထင္တယ္။။ heat တက္ေနတယ္” <br /><br />“ဟုတ္ကဲ့...ကၽြန္ေတာ္လိုက္ခဲ့မယ္” ကိုၾကီးရဲ႕စကားသံဆံုးေတာ့။<br />“သမီးလဲလို္က္မယ္”<br />စိုးသူအကိုရဲ႕မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္၀န္းတို႔ကသူမဆီသို႔ ေ၀့ကနဲက်လာတယ္။ “လိုက္ခဲ့ေလ..ကားတံခါးေသာ့ခတ္ျပီး အကုန္လံုး ခဏလိုက္ခဲ့ၾကပါ.အခ်မ္းေျပ ေကာ္ဖီေလးေတာ့ဧည့္၀တ္ျပဳပါရေစ။ ကားသြားကားလာလဲျပတ္တယ္။ အမိ်ဳးသမီး ၂ေယာက္ထဲပ်င္းမွာေပါ့..လုိက္ခဲ့ၾကပါ.”<br /><br /> “..ေကာ္ဖီေတာ့မေသာက္ပါရေစနဲ႔ေတာ့အကုိ..ကၽြန္ေတာ္တို႔ညဖက္ေကာ္ဖီမေသာက္တတ္လို႔ပါ”<br /><br />“ဒါဆိုလဲ အေညာင္းအညာေျပလမ္းေလၽွာက္ေပါ့..အိုေခ”<br />ကိုၾကီးကလက္ခံသေဘာတူလိုက္တယ္။<br /><br />အိုးးးးးးးးးးးးး....၀မ္းသာလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။<br />ဒီလိုနဲ႔ သူ႕အိမ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ <br />ျခံအ၀င္၀မွာတင္စိတ္ခ်မ္းသာစရာစေတြ႔ရတယ္...ဘဲငန္းရုပ္ မီးအိမ္၂ခုက အုတ္ရုိး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ...ေပၚတီကုိေအာက္မွာေတာ့ထိန္လင္းလို႔။ သူကအသင့္ပါလာတဲ့ေသာ့နဲ႔ဖြင့္...ျခံထဲကုိ၀င္....အိုးးးး..ျခံထဲမွာလဲလွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း..ေဖ့ကိုေဆာက္ခုိင္းတာဒီလိုပံုစံေပါ့လို႔လဲ ေတြးလိုက္မိေသး...အိမ္တံခါးဖြင့္၀င္ေတာ့ အေမြးပြေခြးပုေလးက ခ်ဴသံတခၽြင္ခၽြင္န႔ဲ သူ႔သခင္ကိုေျပးၾကိဳတယ္။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ ၀တုတ္ေလး။<br /><br />သူမတို႔ ၃ေယာက္ကုိ ဧည့္ခန္းမွာ ခဏထားျပီး မၾကာခင္မွာပဲ..အဘတစ္ေယာက္လက္ဆဲြေသတၱာတစ္လံုးဆဲြျပီးသူနဲ႔အတူပါလာတယ္။<br />အဲဒိေနာက္ေတာ့ အိမ္လွလွၾကီးကေနထြက္ခြာခဲ့ျပီး ကားဆီျပန္ေရာက္..ေယာက်ာၤး ၃ေယာက္သားျပဳျပင္ျပီးသကာလ..အိမ္ျပန္ဖို႔္လဲအဆင္သင့္ျဖစ္ခဲ့ျပီ။ ေက်းဇူးတင္စကားကုိတဖြဖြေျပာရင္း..အေျပာခံရတဲ့လူကလဲ မလိုပါဘူး..အားမနာပါနဲ႔ဟု ထပ္ခါထပ္ခါေျပာရင္း......ျပန္ရန္အခ်ိန္က်ခဲ့ျပီ။<br /><br />ျပန္ခါနီးႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ကြမ္းယာ၀ါးေနတဲ့အဘက ကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕နဲ႔လက္ျပတယ္။ အဲဒိဦးေလးကေတာ့ “Good Night! See You Again" တဲ့။ <br />Good Night ေတာ့ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕။ အိမ္လွလွေလးရဲ႕အျပင္အဆင္ကိုစားျမံဳ႕ျပန္ေတြးသေဘာက်ရင္း အဲဒိည စိတ္အရမ္းခ်မ္းသာအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့လို႔။။။ See You Again ေတာ့မျဖစ္ခဲ့ဘူး...ေနာက္ေသာၾကာညေတြမွာ အဲဒိဖက္ကို ကားဦးမလွည့္ျဖစ္လို႔။ ဒါေပမယ့္လဲ စကားစပ္မိလို႔ ေျပာျဖစ္ၾကရင္ သူတုိ႕ကုိေတာ့ေက်းဇူးတင္ဆဲ....အဲဒိဖက္ကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့ျပန္ရင္လဲ....သတိရဆဲ..ေက်းဇူးတင္ဆဲ။ <br /><br />ႏွင္းမွဳန္ဖြဲဖြဲေအာက္က အိမ္လွလွေလးေတြ...လက္လွမ္းျပက်န္ခဲ့တဲ့ မ်က္မွန္တပ္လူႏွစ္ေယာက္။ ကားကေလးကိုညင္သာစြာလိမ့္ထြက္ရင္းလက္ေလးေတြ<br />ေ၀ွ႔ရမ္းျပေနတဲ့ လက္သံုးစံု...တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ေ၀းက်န္ခဲ့တဲ့ <br />ဇန္န၀ါရဲ႕ႏွင္းမွဳန္ည..........................<br />(အခိ်န္ေတြၾကာခဲ့ေပမယ့္လဲ...ေက်းဇူးတင္သတိရဆဲ....ေၾသာ္...ရန္ကုန္ရဲ႕ႏွင္းမွဳန္ညကုိေတာ့ ဒီတစ္ညမွာအထူးတလည္လြမ္းဆြတ္မိျပန္ေပါ့)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5413949499739948808?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-15215248777647243362010-01-05T04:22:00.005-11:002010-01-05T06:27:07.003-11:00ညေမွာင္ရီပ်ိဳးေနျပီျဖစ္ေပမယ့္ မီးခလုတ္ကုိလက္လွမ္းဖြင့္လိုက္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနဆဲ။ အျပင္က အလင္းတခ်ိဳ႕ အခန္းထဲကို ေျပာက္တိေျပာက္က်ားထိုးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဇာခန္းဆီးစိမ္းျပာေရာင္ေလးက ေလအေ၀့မွာတလူးလူးတလြန္႔လြန္႔။ အိပ္ရာနံေဘးစာၾကည့္စားပဲြက ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္တစ္ခုကိုဆဲြယူျပီး အျမဲတမ္းေနရာအတိအက်နဲ႔မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္တဲ့ မ်က္ႏွာေနရာေလးကို အသိစိတ္မဲ့ပြတ္သပ္ေနမိတယ္။ တခါတရံေတာ့ ဒီလိုေမွာင္ေနတာေလးကေကာင္းသလိုလို။ အေတြးေတြကေတာ့အတိတ္နယ္ပယ္ထဲမွာ နယ္ခ်ဲ႕ခ်င္တိုင္းခ်ဲ႕ေနမိတယ္။ <br /><br />“ေဘးေလး.....ကိုကိုအနားမွာမရွိခဲ့ရင္ေတာင္....ကိုကို႔ကိုုယ္စားေလးေတြေပါ့” ဆိုျပီးေနာက္ဆံုး ေပးခဲ့တဲ့ သူ႔ဓာတ္ပံုပါဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္ေလးတစ္ခု။ pooh ၀က္၀ံရုပ္အၾကီးစားၾကီးတစ္ခု။ ESTEE LAUDER SENSUOUS 1.7FL.OZ. ေရေမႊးတစ္ပုလင္း။ ကိုကုိရယ္ ဘာလို႔မ်ား အနားမွာမရွိခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့စကားကိုေျပာခဲ့ရတာလဲ..လို႔အဲဒိတုန္းက ဘာလို႔မ်ားမတားျမစ္ခဲ့မိပါလိမ့္။<br /><br />ဒီလိုမီးပ်က္တဲ့ ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ ညတခ်ိဳ႕ေပါ့။ “ပ်င္းတယ္ကြာ ဒီေန႔ည ကုိရီးယားကားမဟုတ္ဘူး။တရုတ္ကားေတာ့မၾကည့္ခ်င္ဘူး။” လို႔ဆိုမိရင္ ရုပ္ရွင္မၾကိဳက္တဲ့သူကဖိုးၾကိဳင္းတုတ္။ “ေဘးေလး ျခံထဲဆင္းလာခဲ့။ ဒန္းေလးမွာထိုင္ေစာင့္ေန။ ကိုယ္အလုပ္က ေစာျပန္ခဲ့မယ္။ ဂစ္တာတီးျပမယ္ေလကြာ။ သီခ်င္းသာစဥ္းစားထား။ ၄၅မိနစ္။အိုေခ” ျပီးရင္ေတာ့ဖုန္းကုိခ်က္ျခင္းခ်။ ေစာရင္ ၅မိနစ္။ေနာက္က်၇င္ ၁၀မိနစ္အတြင္း ျခံထဲက အလင္းတခ်ိဳ႕ျဖာက်ေနတဲ့ဒန္းေလးမွာ ဂစ္တာသံနဲ႔သီခ်င္းသံတုိးညက္ညက္ေလးပ်႕ံလြင့္လာေနက်။ လမ္းထဲက ရင္းႏွီးသူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သီခ်င္းေမာင္ႏွံတဲ့။<br /><br />အမ်ားဆံုးညည္းျဖစ္တာကေတာ့ Lလြန္း၀ါရဲ႕အခ်စ္မ်က္၀န္း။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမျမင္ရေလဘဲ..တစ္ေယာက္မ်က္၀န္းကိုတစ္ေယာက္ ရွာေဖြၾကည့္ရင္းနဲ႕ ၾကည္ေတာက္ေတာက္မ်က္၀န္း ၂စံုၾကားမွာ အခ်စ္မ်က္၀န္းသီခ်င္းက ပုိလို႔သာ<br />အသက္၀င္လာေလ့ရွိတယ္။<br /><br />“ကို႔ပုခုံုးကုိမွီထားေလကြာ။” စိတ္ေက်နပ္ေအာင္မွီထားမိျပန္ေတာ့ “ဟင္..ေတာင့္ေတာင့္ၾကီး။ ေဘးက မခၽြဲတတ္ေသးဘူး။မိန္းကေလးဆိုတာ မာတိုင္းမေကာင္းဘူးကြ။ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ႏဲြ႕ႏဲြ႕ေလးမွ ကိုယ္တို႕ေယာက်ာၤးေလးေတြက ပိုသေဘာက်တတ္တာ” “<strong>သြားသြား...အဲဒါဆိုေပ်ာ့ႏြဲ႕ႏဲြ႔မိန္းကေလးေတြကိုသြားခ်စ္...ဒီက,ခပ္မာမာမကို မခ်စ္နဲ႔။ ဘာလို႔လာခ်စ္လဲ. သြား</strong>” လို႔သူမကိုစိတ္ေကာက္ေစခ်င္လို႔စတာမွန္းသိေနေပမယ့္စိတ္ေကာက္ျမဲ။ <br /><br />အဲဒိတုန္းကေဘးက စံပယ္ရံုက စံပယ္ပန္းရန႕ံေလးကသင္းပ်ံ႕လို႔။ ညေနဖက္ေရေလာင္းထားလို႔သစ္ခြစင္မွ သစ္ရြက္ေလးေတြေပၚတင္ေနတဲ့ ေရစက္လက္ေလးေတြက အလင္းေပ်ာက္တိေပ်ာက္ၾကား ၾကားမွာေငြေရာင္ေတာက္လို႔။ ႏွဳတ္ခမ္းစူေထာ္ထားျပီး ဆံပင္ရွည္ေတြျဖာက်ေနတဲ့ သူမမ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္ေလးကိုျပန္လည္ျပံဳးျမေစဖို႔ ကိုကိုက ေခ်ာ့ေမာ့ဖုိ႔ၾကိဳးစားလို႔။ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဒီခ်စ္သူ ၂ဦးကုိ ကဲြကြာသြားၾကလိမ့္မယ္လို႔ထင္မွာလဲေနာ္....<br /><br />ခုေတာ့....<br />-သူမကုိ ဂစ္တာသံျဖင့္ ေခၽြးသိပ္မည့္သူ<br />-ေခါင္းေလွ်ာ္ျပီးစ ဆံပင္ေလးကုိတယုတယ ေမႊးၾကဴမည့္သူ<br />-လက္ဖ၀ါးေလးဆဲြယူျပီးတိုင္း သူ႔လက္ကိုျပန္ေမႊးကာ “အား.........ေမႊးလိုက္တာေဘးရယ္” လို႔ေျပာမည့္သူ။<br />-လက္ပံုစံကိုေသခ်ာၾကည့္ျပီးတိုင္း “ေဘးလက္ကမႏုဘူးေနာ္..အလုပ္ၾကမ္းလဲမလုပ္ရဘဲနဲ႕။ တကယ္ေတာ့လက္ေၾကာတင္းမယ့္လက္မ်ိဳးကြ..ဒါေပမယ့္အဲလိုလက္မိ်ဳးကပင္ပန္းတယ္ကြ” လို႔မၾကာခဏေျပာမည့္သူ။<br />-မခၽြဲႏဲႊ႕တတ္သည့္သူမအတြက္ အျမဲတမ္းမွီခိုဖို႔ ပုခံုးတစ္စံုကုိ မတ္မတ္တည္ေပးခ်င္သူ.။<br />-“ကိုယ့္ရင္ခြင္မွာျငိမ္ျငိမ္ေလးမွီေနေပးေနာ္” ဟုေျပာကာ သူမမ်က္ႏွာကုိငံု႕ၾကည့္တတ္သူ။<br />-“<strong>အာ..ဘာလို႔လာၾကည့္တာလဲမေနတတ္ဘူး</strong>” ဟုဆိုကာသူမမ်က္ႏွာကို သူ႔ရင္ခြင္ၾကားပုန္းကြယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားျပန္ေတာ့ “ကဲကြာ..မၾကည့္ဘူး. မ်က္စိမွိတ္ထားမယ္”ဆိုကာ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ေမွးေမွးေလးဖြင့္ကာသူမကို စေနာက္တတ္သူ<br /><br />သူတစ္ေယာက္.........ဘယ္ေနရာမွာမ်ားေရာက္ေနခဲ့ျပီလဲ။ ေရာက္ေနတဲ့ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ပါေလစ။ အရာရာကိုေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္တတ္သူတစ္ေယာက္ေရာက္တဲ့ဘ၀မွာေတာ့ ေပ်ာ္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္ေလ။<br /><br />လတ္တေလာမွာေတာ့ သူမေဘးက mp3 ေလးကပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ သီခ်င္းသံရယ္...ခပ္လွမ္းလွမ္းကပ်ံ႕လြင့္လာတဲ့ေကာင္ငယ္ငယ္ေလးေတြတီးတဲ့ ဂစ္တာသံရယ္ ၾကားမွာ......<br />သီခ်င္းခ်စ္တဲ့ သူမကေတာ့ အလြမ္းေတြပ်႕ံလြင့္လို႔ ....မ်က္ရည္ေတြေ၀သီလို႔......အလြမ္းဒဏ္ရာရယ္ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ပါေစေတာ့လို႔သာ တမ္းတေၾကကဲြရင္း.....“ဘ၀ဆိုတာစိတ္ကူးယဥ္စရာမဟုတ္ပါဘူး ညီမရယ္ လက္ေတြ႕က်က်သာေလွ်ာက္လွမ္းပါ”ဆိုတဲ့စကားသံေတြၾကားမွာ အခ်စ္ကိုခံစားမိတဲ့ သူမ ျမဳပ္ခ်ည္တလွည့္ ေပၚခ်ည္တလွည့္ အလြမ္းဒဏ္ကုိ နင့္နင့္သည္းသည္းခံစားေနရဆဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-1521524877764724336?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-67783995785554543432009-12-30T02:05:00.003-11:002009-12-30T02:24:09.468-11:00စမ္းေရေလးေတြေအးျမေနတယ္ေမေမ...<br />ဒါေပမယ့္ ေမတို႔ေမတၱာေလာက္ေတာ့မေအးျမဘူး။<br /><br />ဂီတသံေလးက တုိးသက္ညိမ့္နဲ႔ ခ်ိဳသာလိုက္တာေမေမ...<br />ဒါေပမယ့္ ေမတုိ႔အသံေလာက္ေတာ့ နား၀င္မခ်ိဳဘူး။<br /><br />သမီးကိုသူတို႔ကခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတယ္ေမေမ...<br />ဒါေပမယ့္ေမတို႔ခ်စ္သေလာက္ေတာ့ခ်စ္ၾကလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။<br /><br />အဖိုးတန္ေရေမႊးရဲ႕ေမႊးပ်ံ႕မွဳကုိ သမီးသေဘာက်တယ္ေမေမ..<br />ဒါေပမယ့္ ေမ့ပါးကသနားခါးရနံ႔ေလာက္ သမီးမရွဳိက္ခ်င္ဘူး။<br /><br />၂၄နာရီမီးမပ်က္တဲ့တိုင္းျပည္မွာသမီးရွိတယ္ေမေမ....<br />ဒါေပမယ့္ ေမ့ေနာက္ပုန္းျပီး“၀ါး” ကနဲလွန္႔ရတဲ့မီးပ်က္ရက္ေလာက္ဖီလင္မလာဘူး။<br /><br />၁၅၀၀ အခ်ိဳ႕ေတြ႔ေနရတယ္ေမေမ...<br />ဒါေပမယ့္ေမတို႔ေပးတဲ့ ၅၂၈ေလာက္ မခို္င္ျမဲၾကဘူး။<br /><br />(ကိုယ့္ကိုေမြးဖြားသန္႔စင္ေပးျပီး လူ႔ေလာကသို႔ဆဲြေခၚခဲ့သူ မိဘႏွစ္ပါး ႏွင့္ အစစအရာရာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူ ေဒၚၾကီးတို႔ ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕မွဳအေပါင္းနဲ႔ခေညာင္း ျပီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာစြာျဖင့္ အသက္ရွည္ေစေၾကာင္း ေလးနက္စြာဆုေတာင္းမိပါသည္။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-6778399578555454343?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-76624314404803664942009-12-30T01:43:00.006-11:002009-12-30T01:58:17.615-11:00<object width="100" height="94"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/K9_Jy_zeBso&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/K9_Jy_zeBso&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><strong>တိရိစာၦန္မိခင္ပင္လွ်င္ သူ႔ရင္ေသြးအတြက္ ဒီမွ်ေပးဆပ္နာက်င္ခ်စ္ခင္ခဲ့လွ်င္.....<br />လူသားမိခင္တို႔အတြက္မူဆုိဖြယ္ရာမရိွ။</strong><br /><br />(မိခင္မ်ားေန႔အမွတ္တရ အျဖစ္ မိခင္တို႔၏ ဘ၀ကိုစာနာနားလည္ရင္း ဒီVideo ေလးကိုတင္ထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ အိမ္မလည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ဦးတင္ထားျပီးျဖစ္မျဖစ္မသိေသးပါ။တစ္စံုတစ္ေယာက္က တင္ထားခဲ့ျပီးသည္ရွိေသာ္ တိုက္ဆိုင္မွဳအတြက္ခြင့္လႊတ္ေပးေစလိုပါသည္။ေလးစားစြာျဖင့္...KPP)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-7662431440480366494?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-58361934592670645952009-12-27T01:56:00.012-11:002009-12-30T04:03:43.318-11:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/Szs8TfU-IyI/AAAAAAAAAi0/k1Dr4kDjbEM/s1600-h/DSC01554.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/Szs8TfU-IyI/AAAAAAAAAi0/k1Dr4kDjbEM/s320/DSC01554.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420992881995162402" /></a><br />မမ၀ါကို ခင္မင္မိတာကေတာ့ ၁ႏွစ္နီးပါးရွိပါျပီ။ဘေလာ့ဂ္စေရးျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပဲ..ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုတဲ့ စိတ္ေလးရဲ႕ဆဲြေခၚရာေနာက္ တစ္ေကာက္ေကာက္ပါရင္း မမ၀ါအိမ္ေလးကိုခဏခဏကိုေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာ။ မအားရင္သာတစ္ခ်က္။ အားရင္ေတာ့ အေျပးကိုသြားတာ။<br />ဒီလိုခ်စ္ခင္စရာမမ၀ါက ေမာင္ႏွမေတြကိုေပ်ာ္ေအာင္ေလးဖန္တီးေပးတတ္ေသးတာ။ ကိုယ္ေတြလိုလဲ ေနာက္တတ္ေျပာင္တတ္ေပ်ာ္တတ္ေသးတာဆိုေတာ့ အဖဲြ႕က်မိပါတယ္။သူ႔အိမ္ေထာင္ေရးကိုအေလးထားျပီး<br />မိသားစုကိုလဲတြယ္တာျပန္ေတာ့ ေလးစားမွဳအဆေလးေတြတိုးမိပါတယ္။ <br /><br /><br /> အဲဒိလိုမမက <br />ေနာင္လာမယ္႔ ၅ နွစ္မွာ....<br />၁.ဘာအလုပ္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ<br />၂.မိမိရဲ႕စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ဖက္ (သ႔ို)စိတ္ကူးထဲက အိမ္ေထာင္ေရး အေၾကာင္း<br />စတဲ့ ၂ခ်က္ကုိေမာင္ႏွမေတြကိုခ်စ္ခင္စြာနဲ႔စာေမးပဲြစစ္တယ္။ အဟီး..ခက္တာက ဘယ္သူ႔ကုိစိတ္ကူးလို႔ကူးရမယ္ သိဘူးရယ္။အဲဒိေတာ့ စာေမးပဲြက်ျပီထင့္။:D<br /><br />ေမးခြန္း ၁ အတြက္ အရင္ကေတာ့စိတ္ကူးရွိခဲ့ဖူးတယ္.။ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႕လက္ေတြ႔ေပါင္းစပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ေနာင္ ၅ႏွစ္မွာ ခရီးအေတာ္ေပါက္ေနမွာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္ရွင္။လူၾကီးေတြကေျပာမွာပဲ လုပ္ခ်င္တာာမ်ားလုပ္လိုက္။ အမ်ားၾကီးမျဖစ္ေတာင္<br />တစ္ခုေလာက္နဲ႔စထားေပါ့လို႔....။ <br />သူတို႔အရိပ္မပါဘဲ။ ကုိယ့္အရည္အခ်င္းအစြမ္းအစနဲ႔ရွာရတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႕စီးပြားေရးတစ္ခုပိုင္ရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္အဖိုးတန္လိုက္မလဲလို႔ <br />ေခါင္းေၾကာမာတဲ့ကုိယ္က ေတြးမိေသးေတာ့ ၀ါဒီကုိလဲမပယ္ႏိုင္ကြယ္။ ခက္တယ္။ ခက္တယ္။<br />ဒါ့အျပင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ကံၾကမၼာလက္သီးေတြကျခံဳခို တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသးေတာ့ စကၤာပူစီးပြားက်တာလဲၾကံဳရ။ <br />ပိုက္ဆံ၀င္တဲ့လုပ္ငန္းခြင္ကုိစြန္႔လႊတ္ျပီး ပိုက္ဆံကုန္မယ့္ေက်ာင္းကုိ မတက္ခ်င္ဘဲ လိမ္ဖယ္ဖယ္နဲ႔သြားတက္ရတာလဲၾကံဳရ။ အဲဒိေတာ့စိတ္ကူးရယ္မယဥ္ရဲသေလာက္ Plan ရယ္မခ်ရဲသေလာက္ပါပဲ။ ဒီေတာ့မမ၀ါေရ..ေသခ်ာတဲ့ ၅ႏွစ္အေၾကာင္းကုိပဲေရးပါရေစေတာ့...<br /><br /><strong>ေသခ်ာတဲ့ ၅ ႏွစ္</strong><br /><em>သကၠရာဇ္ ၂၀၁၀</em><br />လိမ္ဖယ္ဖယ္ စူပုတ္ပုတ္ ဂ်စ္တစ္တစ္နဲ႔ေက်ာင္းတက္ေနရဦးမွာ ေသခ်ာတယ္။<br /><em>သကၠရာဇ္ ၂၀၁၁</em><br />အလကားေန အခြန္ေတြပဲစြတ္ေပးေနရလို႔ အခြန္ေရွာင္တဲ့အေနနဲ႔ Student Pass ကိုင္ျပီးေတာ့ပါ့တိုင္းေတြလုပ္ေနဦးမလားစဥ္းစားတယ္။ ရွာလို႔ရသမွ် ပိုက္ပိုက္ကေတာ့ အိမ္လခေပးလိုက္ မုန္႔စားလိုက္ ရံဖန္ရံခါအလွဴလုပ္လိုက္. မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းထဲက ႏြမ္းပါးသူရွိရင္ေထာက္ပံ့လိုက္နဲ႔ ေျပာင္လုနီးပါး ျဖစ္မွာပဲ။<br /><em>သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂</em><br />လူေျပာသူေျပာမ်ားတဲ့ကမၻာပ်က္လို႔မေသရင္ေတာ့ Singapore မွာ Service Obligation ယူထားတဲ့ကုိယ္ အလုပ္စလုပ္ေနျပီေပါ့။ လူၾကီးေတြက ျပန္မရွာခို္င္းလဲ အနည္းဆံုး(စာသင္ေၾကးသီးသန္႔)စင္ကာပူေဒၚလာ ၁၃,၆၀၀ ကိုေတာ့ျပန္ရွာခ်င္ေသးတာ။ တစ္လကိုစားျပီးေသာက္ျပီး ၁၀၀၀နဲ႕တြက္။ ေက်ာင္းဖိုးရွာရင္းနဲ႕ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကုန္ျပန္ျပီ။<br /><em>သကၠရာဇ္ ၂၀၁၃</em><br />၂၀၁၃မွာေတာ့ ကိုယ့္ရည္မွန္းထားတာေလးေတြအတြက္ စရွာဖို႔သင့္ျပီထင္တာပဲ။ စရွာပါျပီတဲ့ ၂၀၁၃။၂၀၁၄။၂၀၁၅။ မမ၀ါေျပာတဲ့ ငါးႏွစ္သက္တမ္းကုန္ျပီ။ ၃ႏွစ္ထဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္လိုမွလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူးမမ၀ါေရ။ မထုိုးျဖစ္တဲ့တိုတိုထီ ေပါက္ပါေစပဲ က်ဳံးဆုေတာင္းရမလိုျဖစ္ေနျပီ။ ဟားဟား။ :D<br /><br />ဒါေပမယ့္လဲ ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္မသယ္ႏိုင္ေတာ့မယ့္အဖြားၾကီးမျဖစ္ေသးခင္အခ်ိန္ထိေတာ့ၾကိဳးစားလို႔ရေသးတာပဲေနာ္။ အဲဒိေတာ့လုပ္ခ်င္တဲ့လုပ္ငန္းေလးေတြက ---<br /><br />၁။ စကၤာပူကမျပန္ခင္ အစားအေသာက္ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြကုိ ေစ်းႏွဳန္းအသင့္အတင့္နဲ႔ေရာင္းခ်ေပးႏိုင္မယ့္ စားေသာက္ဆိုင္သန္႔သန္႔ေလးတစ္ဆိုင္ေလာက္ဖြင့္ခ်င္တယ္။ အစားေကာင္းၾကိဳက္တဲ့ကိုယ္ကသူမ်ားေတြကုိလဲ<br />ေကာင္းေကာင္းေလးစားေစခ်င္တယ္ေလ။ ၀က္သားဒုတ္ထုိးကုိေတာ့မပါမျဖစ္ေရာင္းခ်င္တယ္။ (အတၱေလးမပယ္ႏို္င္ေသးေတာ့လဲ<br />ကိုယ္ၾကိဳက္ရာဦးစားေပးေပါ့။ အဟတ္)<br /><br />၂။ ခုေနတုန္းေတာ့လူၾကီးေတြလဲသန္တုန္းျမန္တုန္း။ ကိုယ္ေတြအသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ်လူၾကီးေတြကလဲအိုမင္းမစြမ္းျဖစ္လာဦးမွာပဲ။ အဲဒိအခ်ိန္က် သားသမီးေတြကို အနားက တစ္ဖ၀ါးခြာေစလိုမွာမဟုတ္။ ကိုယ့္အခ်စ္လူၾကီးေတြကို၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ျပဳစုရင္း ရန္ကုန္မွာလုပ္ခ်င္တဲ့စီးပြားေရးက ေခတ္မီေသသပ္ျပီးလူတန္းစားမေရြး စတိုင္လ္က်က်နဲ႔၀တ္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ အ၀တ္အထည္ေတြကို<br />ခ်ဳပ္လုပ္ျဖန္႔ျဖဴးေပးႏိုင္မယ့္ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းတစ္ခု။ (ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းသင္တန္းေတာ့ဒီကျပန္ရင္တက္သြားရမယ္ :D) ျမန္မာႏို္င္ငံရဲ႕ အေျခအေန အခ်ိန္အခါနဲ႔ဒီလုပ္ငန္းမလုပ္သင့္ဘူးထင္ရင္ေတာ့ ေျပာင္းမယ့္ Topic က မီနီမားကတ္+စားေသာက္ဆုိင္ (သို႔) ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းေတြရဲ႕ပဲြရုံလုပ္ငန္းကိုလဲစိတ္၀င္စားေသးေတာ့ ပဲြရံုလုပ္ငန္းတစ္ခုခု (သို႔) စူပါမားကတ္။ ဒီ၄ခုထဲက ဘယ္အမ်ိဳးအစားလုပ္ျဖစ္သြားမယ္မသိ။ ၀ါသနာအပါဆံုးကေတာ့အထည္ခ်ဳပ္ပါပဲ။ ျဖစ္တာမျဖစ္တာကေတာ့ အေျခအေနအခ်ိန္အခါနဲ႔ကံတရားေပၚပဲမူတည္ပါေတာ့တယ္။ ၾကိဳးစားဖို႕ကကိုယ့္တာ၀န္။<br /><br />၃။ စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ဆႏၵေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ၁၅ႏွစ္သမီးထဲက အရမ္းလုပ္ခ်င္တဲ့ (တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္...ျဖစ္ခ်င္တဲ့)ဆႏၵေလးတစ္ခုရွိတယ္။ အသက္ၾကီးလာေပမယ့္ အဲဒိဆႏၵေပ်ာက္ပ်က္မသြားဘူး။ မိဘခ်င္းကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ပိုလို႔ေတာင္<br />ခုိင္မာလာေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့----တကယ့္အကူအညီအေထာက္အပံ့ေတြလိုအပ္ေနတဲ့ သားသမီးေဆြမိ်ဳးမဲ့ အဖိုးအဖြားေတြအတြက္ဖိုးဖြားနားခုိစရာ..<strong>ဘိုးဘြားရိပ္သာ </strong>ေလးတစ္ခု ေဆာက္လုပ္ျပီး<br /> ေမတၱာငတ္ေနတဲ့ အဖိုးအဖြားအရြယ္သက္ၾကီးသူေတြကို ေမတၱာဓာတ္ေပးမယ့္ ၀န္ထမ္းေလးေတြရဲ႕အားနဲ႕ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တယ္။<br /> အဲဒိဘိုးဘြားရိပ္သာေလးဟာ ဘိုးဘြားေတြအတြက္ က်န္းမာေရးကအစ..ဘာသာေရး..ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းသာေရး ဖန္တီးေပးႏိုင္မယ့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ဘက္ဂ်က္ေပၚမူတည္ျပီး ဒီကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေလးဟာ ၾကီးမားရင္လဲၾကီးမားသြားႏိုင္သလို မတတ္ႏိုင္ခဲ့ရင္လဲ တစ္ႏိုင္ေပါ့။ <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ဒီေနရာတြင္မမ၀ါ၏ ေမးခြန္း နံပါတ္ ၁ျပီး၏:D~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br />ေမးခြန္းနံပါတ္ ၂ကုိလွန္ရတာေတာ့ခပ္လန္႔လန္႔ပါ :P<br />အပ်ိဳၾကီးလုပ္ဖို႔စိတ္ထက္သန္ေနေပမယ့္ အစားကုိသာကုန္ေအာင္စားသင့္ျပီး ..စကားကိုေတာ့အကုန္မေျပာသင့္ေၾကာင္းသိထားေတာ့ ဖူးစာေရးနတ္ကုိပဲ အျပစ္လဲႊခ်မယ္ေလ။<br />ဖူးစာေရးနတ္က ၾကည္ျဖဴပိုင္တစ္ေယာက္အပ်ိဳၾကီးလုပ္ေနမွာကို ၾကည့္မရဘူး။ မ်က္စိဆံပင္ေမႊးစူးေနတယ္။ ပစ္ထည့္လို္က္မယ္ကြာ .သူ႔အသည္းကိုစိုက္ေလေအာင္....ေလဟုန္ကုိခြင္းမယ့္ျမားတစ္စင္းဆုိရင္ေတာ့..ဆိုရင္ေတာ့..အဟဲ။။<br />၁။ သံေယာဇဥ္ၾကီးျပီး ပူပန္တတ္တဲ့ ။ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူေတြအေပၚမွာ အေသးစိတ္ေလးက အစဂရုတစိုက္ျပဳမူတတ္တဲ့ကိုယ့္အတြက္ တူညီေသာစိတ္ထားႏွင့္တံု႕ျပန္ႏိုင္စြမ္းရွိသူ။(အတၱမကင္းဘူးေနာ္..ဟမ္း)<br />၂။ ကိုယ့္လိုပဲ မိဘကိုခ်စ္ခင္ေသာသူ။ သူ႔မိဘကိုယ့္မိဘမခဲြျခားဘဲ ေလးစားရိုေသစြာဆက္ဆံတတ္သူ။ အသက္ၾကီးလာမယ့္လူၾကီးမိဘေတြရဲ႕ဆႏၵကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ျဖည့္ဆည္းေပးသူ။ သူ႔ဖက္ကုိယ့္ဖက္ သမမွ်တေအာင္ ဆက္ဆံႏိုင္ေသာသူ။<br />၃။ မိသားစုအေပၚသံေယာဇဥ္ၾကီးျပီး ကို္ယ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးကို သစၥာရိွရိွနဲ႕ အေလးထားတန္ဖိုးထားသူ<br />၄။ ေယာက်ာၤးေကာင္းပီသျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္စြမ္းရိွသူ။<br />၅။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာတစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦးနားလည္မွဳက အေရးအၾကီးဆံုးလို႔ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြက ေျပာၾကေလေတာ့ သူေရာကိုယ္ေရာ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရမွာေပါ့။ <br /><br />ပညာအရမ္းၾကီးတတ္မွလို႔ေတာ့သတ္မွတ္မထားေပမယ့္။မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကိုအေကာင္းအဆိုးေ၀ဖန္ပိုင္းခ်ေပးႏိုင္ဖုို႔ လိုအပ္တဲ့သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ပညာေရးေတာ့ရွိသင့္တယ္လို႔ေတာ့ထင္ပါတယ္။ ဒါမွလဲမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္<br />စံံျပဖခင္ေကာင္းျဖစ္ႏို္င္မယ္ေလ။အေရးအၾကီးဆံုးကေတာ့ စာရိတၱနဲ႕မ်ိဳးရိုးေကာင္းဖို႔ပါပဲ။ <br /><br />ထုိ႔အတူ အရမ္းၾကီးခ်မ္းသာမွလို႔လဲ သတ္မွတ္မထားဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အိ္မ္ေထာင္တစ္ခုကိုတည္ေထာင္ျပီး အဲဒိအိမ္ေထာင္ေလးကုိသစၥာရိွရွိနဲ႔ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားအေလးထားတဲ့ ေယာက်ာၤးေကာင္းေယာက်ာၤးျမတ္တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အိမ္ေထာင္သာယာျပည့္စံုဖို႔ သူတတ္စြမ္းသေလာက္အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းမွာပဲ။ သူခ်စ္တဲ့ဇနီးန႔ဲသားသမီးေတြ တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ေနႏုိင္ဖို႔။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားဖို႔ သူတတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားမွာပဲေလ။ အဲဒိလုိပဲ..ဇနီးျဖစ္သူဟာလဲစီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္းျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားတဲ့လူေတြရွိသလုိ။ အမ်ိဳးသားနဲ႕အတူတစ္ဖက္တစ္လမ္းက စီးပြားရွာတဲ့လူေတြလဲရွိေနတာပဲ။ အဓိက,က ကိုယ့္အိမ္ေထာင္သာယာျပည့္စံုေအာင္ၾကိဳးစားအားထုတ္ခ်င္တဲ့ထက္သန္ေနတဲ့စိတ္ထားေတြရွိေနၾကျပီး တကယ္ၾကိဳးစားအားထုတ္ၾကဖို႔ပဲ အေရးၾကီးတာပါ။ <br /><br /><strong>ထင္မိတဲ့သံုးသပ္ခ်က္</strong><br />အမိ်ဳးသမီးေတြအေနနဲ႕ကုိယ္ယူထားတဲ့အမ်ိဳးသားထက္ကုိယ္က ပညာအရာေသာ္၄င္း။ စီးပြားအရာေသာ္၄င္း။ အျခားအေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုေသာ္၄င္း သာေနရင္ေတာင္(သို႔) စီးပြားေရးက အစ အရာရာ အမ်ိဳးသမီးကသာဦးေဆာင္ေနရရင္ေတာင္<br />မာန္မလႊားဘဲ အိ္မ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ခင္ပြန္းရဲ့ သူ႔ကုိယ္သူယံုၾကည္မွဳကုိ အေရာင္တင္ေပးတဲ့အေနနဲ႕ ေနရာတစ္ခုေပးျပီး ေနာက္လုိက္သူအျဖစ္နဲ႔ ရွိေနသေယာင္ေဆာင္သင့္ေဆာင္ရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကို ကိုယ္မုန္းတီးေပမယ့္ သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ေတာ့ ဒီဟန္ေဆာင္ျခင္းတစ္ရပ္ကို ခြင့္လႊတ္ထားပါတယ္။ :)<br />(အမ်ိဳးသားမ်ားအတြက္။<အထူးသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ပါ....သူခဏခဏဒါပဲညည္းျပေနလို႔:D>ကိုယ္ယူမယ့္အမ်ိဳးသမီးက ပညာေရးကေတာ့ထားပါေတာ့..စီးပြားေရးအရ ကိုယ့္ထက္ျမင့္ေနတယ္ဆိုရင္....အထက္ပါအျဖစ္မ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့....လမ္းရွိပါတယ္ကြယ္...ၾကိဳးစားရင္ဘုရားေတာင္ျဖစ္တယ္တဲ့....ကိုယ္က အိမ္ေထာင္ကုိဦးေဆာင္ရမယ့္သူျဖစ္တာေၾကာင့္ အမိ်ဳးသမီးရဲ႕အပ်ိဳဘ၀က အေျခအေနအေနမ်ိဳးတင့္ေတာင့္တင့္တယ္ထားႏိုင္ေအာင္ေတာ့ အနည္းဆံုးၾကိဳးစားလိုက္ေပါ့။)<br /><br />အမ်ိဳးသားေတြအေနနဲ႕လဲ “ဒီအိမ္ေထာင္ကုိငါရွာေကၽြးေနရတာကြ..ငါ့သေဘာ..ငါလုပ္ခ်င္တာလုပ္မယ္။ ဒီအမ်ိဳးသမီးမ်ား ဘာဂရုစိုက္စရာလိုက္လို႔။”လို႔ သေဘာမထားဘဲ။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကေလးထားဖုိ႔။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေကာင္းပီသေအာင္ၾကိဳးစားဖုိ႔။ သစၥာရိွဖို႔အေရးၾကီးလွတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။<br /><br />ကဲ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ၾကည္ျဖဴပိုင္ကေတာ့ ထီထိုးတာနဲ႔တူတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးထီကိုမထုိးရဲေသးပါဘူး။ ထီထိုးထားၾကသူတိုင္း။ ထီေပါက္ျပီးသူတိုင္း သာယာျပည့္စံုတဲ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးနားလည္ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့ အရမ္းေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းသာစ၇ာေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေလးနက္စြာ ဆႏၵျပဳဆုမြန္ေျခြရင္း ၂၀၀၉ကိုထားခဲ့လို႔ ေတာက္ပလင္းလက္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြနဲ႕ေစာင့္ၾကိဳေနမယ့္ ၂၀၁၀ကို တူတူခ်ီတက္ၾကပါစို႔ေနာ္။<br /><br />(စကားခ်ပ္။ ။ တေန႕ကမမ၀ါစီပံုးမွာသြားေအာ္ထားတာက မေန႔ကပို႔စ္တင္မယ့္အေၾကာင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ကတိပ်က္သြားပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆို..... ဒီပို႔စ္တင္ရာမွာ အခက္အခဲ ၃ၾကိမ္ ၂ခု ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ စာၾကမ္းေရးေလ့မရွိတဲ့အတြက္ စာေတြအကုန္ရိုက္ျပီးလို႔တင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကြန္နက္ရွင္က ဆက္တိုက္က်ေနတဲ့အတြက္ ေအာ္တိုေဆ့ဗ္လဲမရိွ။ပို႔စ္ကိုတင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာလဲ ကြန္နက္ရွင္က်သြားတဲ့အတြက္ အကုန္ပ်က္သြားလို႔အစကေနျပန္ရိုက္ရပါတယ္။ ဒုတိယအၾကိမ္ကေတာ့ ကြန္နက္ရွင္ေအးေဆးပဲထင္ျပီး ရိုက္ျပီးသားေတြေဆ့ဗ္မထားမိပါဘူး။ ဧည့္သည္လာတုန္းေမးလ္စစ္ဖို႔ေပးသံုးလိုက္တာ။သူကလဲမသိရွာေတာ့ website အကုန္ပိတ္သြားေလေတာ့ ဒီကေကာင္ ဟတ္ေကာ့ၾကီးျဖစ္က်န္ခဲ့ျပီး ၃ပံု၂ပံုေလာက္ျပန္ရိုက္လိုက္ရျပန္ပါတယ္။ <br />တတိယအၾကိမ္ ဒုတိယအခက္အခဲကေတာ့ မူရင္းပံုခ်န္မထားမိျခင္းပါပဲ။ ဓာတ္ပံုမွာစာတန္းရိုက္ျပီး တစ္ခါထဲတန္းေဆ့ဗ္လိုက္တာ www.kyiphyupaing.blogspot.com အစား ပံုပါစာတန္းအတိုင္းျဖစ္သြားပါတယ္။ အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ၄တန္းတုန္းကဆရာ ေပးထားတဲ့နာမည္ မယ္ရွမ္း နဲ႔ကိုယ္ဟာ အလိုက္ဖက္ဆံုးပါပဲလို႔ေတြးမိသြားပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္ :))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5836193459267064595?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-26511834474065211762009-12-25T00:16:00.011-11:002009-12-26T05:50:25.905-11:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzTBDuzRWDI/AAAAAAAAAis/97ZtdONoHeA/s1600-h/DSC01284.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzTBDuzRWDI/AAAAAAAAAis/97ZtdONoHeA/s320/DSC01284.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419168521480394802" /></a><br /><strong><a href="http://blog.netvirus.net/">ဏီ(န္)ကင္း</a></strong> ရဲ႕တဂ္ပါ။ သူတဂ္ထားတာလဲၾကာလွပါျပီ။ ပထမဆံုးတဂ္ေၾကြးေတာင္မေန႔တစ္ေန႔ကမွဆပ္ျပီးေလေတာ့ တတိယတဂ္ေၾကြးပိုင္ရွင္ ဏီ(န္)ကင္းကုိ အားလဲနာလွပါတယ္။<br />တဂ္ေၾကြးပိုင္ရွင္မ်ားအားလံုးကိုလဲမ်က္ႏွာပူလွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တဂ္ဆိုရင္ခ်က္ျခင္းကိုေကာက္ေရးျဖစ္တဲ့<br />အက်င့္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။လံုး၀မအားလပ္တဲ့အခါမ်ိဳးနဲ႕ေရွာ့ခ္ ရွိႏိုင္တဲ့ပို႔စ္မ်ိဳးမွသာၾကန္႔ၾကာေနတတ္တာပါ။<br />ဥပမာအားျဖင့္မမ၀ါတဂ္တဲ့ <a href="http://kyiphyupaing.blogspot.com/2009/09/blog-post_06.html"><strong> ဒီလို</strong></a> တဂ္မ်ိဳး/ ကိုရြာသားတဂ္တဲ့ <strong><a href="http://kyiphyupaing.blogspot.com/2009/08/blog-post_20.html">ေဟာဒီလို </a></strong>တဂ္မ်ိဳးဆိုရင္..ဟဲဟဲ..(မရိွေတာ့လဲ ေရးရခက္သေပါ့ရွင္ :P) ခုကေတာ့စိတ္နဲ႕လူ လမိုင္းမကပ္ေလေတာ့ ဏီ(န္)ကင္းကိုလဲအားနာ။မမ၀ါကိုလဲမ်က္ႏွာပူ.အားနာ။(ေၾကြးရွင္ေတြကိုး :P) ေရွ႕ကေၾကြးရွင္ျဖဴတုတ္ေလးနဲ႔ပန္းရင့္ကိုသာအေၾကြးဆပ္ျပီးလို႔အသက္ရွဴေခ်ာင္သြားတာ...ႏို႔မို႔ ဒီမ်က္ႏွာက ပူေလးပူျဖစ္ေနမွာ။ :Dခုေတာ့မမ၀ါကိုပူရမယ့္ ၁ပူပဲက်န္ေတာ့တယ္ :P ။ မွန္တာေျပာရရင္ တဂ္ဂိမ္းေလးေတြေဆာ့ရတာစိတ္၀င္စားပါတယ္။<br /><br /><strong>ၾကည္ျဖဴပိုင္ႏွင့္ေႏြဦးမိုး</strong><br />ၾကည္ျဖဴပိုင္ဆိုတဲ့နာမည္ဟာ ကိုယ္န႔ဲစိမ္းေနသလို အရင္က ခံစားခဲ့ရတယ္။သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕လာလည္ခ်င္လို႔လင့္ခ္ရိုက္ထည့္တဲ့အခါ မွားလို႔ နာမည္မွတ္ရခက္တယ္ကြ..ဘာညာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ၾကည္ျဖဴပိုင္ဆိုျပီး ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျဖစ္သြားခဲ့ရတာ..ငယ္စဥ္ထဲက ရင္းႏွီးျပီး ေနသားတက် ေပးထားတဲ့နာမည္က ေကမွဴးပိုင္ခ်ိဳ။ ခုေတာ့လည္း လာလည္ၾကတဲ့ ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါအခ်ဳိ႕.နဲ႔အသိမိတ္္ေဆြအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ပဲ ဒီနာမည္ေလးဟာ ကိုယ္နဲ႔အထာေတာ့က်ေနခဲ့ပါျပီ။ <br /><br />ေႏြဦးမိုးအိမ္ေလးကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕နားခိုေခၽြးသိပ္ရာေနရာ အိမ္ေလးတစ္ခု။ ေႏြဦးမိုးလို႔ေပးထားခဲ့တဲ့အမည္နာမေလးနဲ႔လိုက္ေအာင္ ေႏြေခါင္ေခါင္လို ပူျပင္းမွဳေတြ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ခံစားေနရခ်ိန္မွာ မိုးစက္ေလးေတြလိုပူေလာင္မွဳကိုေျဖေလွ်ာ့ေပးမယ့္ အိုေအစစ္ေလးတစ္ခု။<br /><br />ကိုယ္စာေတြေရးပါတယ္။ ေရးတတ္လို႔ေရးျခင္းမဟုတ္ဘဲ..၀ါသနာကိုမထိန္းႏိုင္လို႔ေရးျခင္းသက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။စာဖတ္တဲ့<br />၀ါသနာစတာေတာ့ ဟိုးပုစိေကြးကို လူၾကီးေတြက ေရႊေသြး။ေတဇ။မိုးေသာက္ပန္း၀ယ္ေပးတဲ့အရြယ္ထဲကစတာပါ။စာၾကည့္စားပြဲကို <br />၀င္ေပါက္ဖက္မ်က္ႏွာမူထားျပီး စာက်က္ပ်င္းတဲ့ကို္ယ္စာက်က္မက်က္လာလာအကဲခတ္တဲ့လူၾကီးေတြ ျမင္ရင္စာပဲဖတ္ေနသေယာင္လုပ္ေသးတာ(အမွန္က ဖတ္စာအုပ္ထဲမွာ ကာတြန္းစာအုပ္ၾကားညွပ္ျပီးဖတ္ေနခဲ့တာ)ဘယ္ေလာက္<br />၀ါသနာပါခဲ့လဲဆိုရင္ ေဖေဖက အိမ္ေရွ႕မွာစာအုပ္အငွားဆိုင္ဖြင့္ေပးရတဲ့အထိ။ စာအုပ္အသစ္ထြက္လို႔ ျမိဳ႕ထဲက<br />၀ယ္လာတဲ့အခါမ်ားဆို ကိုယ္အရင္ဆံုးဖတ္ခ်င္လို႔စာအုပ္ဖံုးေတာင္မခ်ဳပ္ရေသးခင္ေမာင္ပိုင္စီးတတ္ေသးတာ။<br /><br />စာေရးတဲ့၀ါသနာကေတာ့ ၇တန္းေလာက္ထဲကစပါတယ္ရွင္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေရးထားတဲ့ စာမ်ားမွာ <br />အခ်စ္ဆိုတာမ်ား သံုးမိသြားရင္ရွက္လို႔ကိုမဆံုးႏိုင္ဘူး။ခုလိုအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚတင္ဖို႔မေျပာေလနဲ႔။သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္<br />ေပးဖတ္တာမဟုတ္။အဲေလာက္ထိရွက္တာ။ခုက်ေတာ့တမ်ိဳး ဘယ္သူဖတ္ဖတ္မရွက္ေတာ့ဘူး အင္တာနက္မွာပဲ<br />တစ္ခါထဲေရးတင္္လုိက္ေတာ့တယ္ :P<br /><br />အင္ထရုိေတြမ်ားေနေလျပီ။:D<br />၂၀၀၃ အကုန္ ၂၀၀၄မွာ ဘေလာ့ဂ္စေရးခ်င္ခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာအခက္အခဲေတြေၾကာင့္မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စကၤာပူေရာက္ေတာ့ကုိယ့္ဆႏၵေတြျပည့္၀လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ျခင္းၾကီးမေရးျဖစ္ေသးဘူး။ ေျမစမ္းလိုက္ ခရမ္းပ်ိဳးလိုက္။ ေရတို္က္စားလို႔ပ်က္သြားလိုက္။ ဒီလိုပဲဂ်ာလပတ္ရမ္းေနခဲ့တယ္။ အေပါင္းအသင္းမ်ား။လူမွဳေရးမ်ားတာလဲပါတာေပါ့။ ကုသိုလ္ေရးအတြက္လဲ အခ်ိ္န္ကေပးခ်င္ေသးတာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ ၂၀၀၉ ေရာက္လာေတာ့မွကိုယ့္စိတ္ကူးေတြလက္ေတြ႔ျဖစ္လာခဲ့တယ္။<br />ပထမဆံုးကုိယ္စေရးတဲ့ “ခ်စ္ရသူမ်ားအတြက္” ဆိုတဲ့ ပို႔စ္မွာ ကြန္႔မန္႔လာေပးသူက neking တဲ့။ ကဲ..တိုက္ဆိုင္မွဳေတြရွိမေနဘူးလား။ ကိုယ္ပထမဆံုးေရးတဲ့ပို႔စ္ေလးရဲ႕ကြန္႔မန္႕ေနရာမွာ ဘဲဥကြဲသြားတဲ့အတြက္ Neking ေရ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ထုိ႔အတူပဲ မတတ္တတတ္ေလွ်ာက္ေရးတဲ့ကိုယ့္ပို႔စ္ေလးေတြမွာ ကြန္႔မန္႔ေတြလာေပးၾကတဲ့သူမ်ားေတြကုိလဲ ကိုယ့္စိတ္ကစဲြျမဲစြာေက်းဇူးတင္စြာမွတ္သားမိေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုကြန္႔မန္႔ေလးေတြက ေရးသူအတြက္အားတစ္ရပ္ေပကိုး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမိ်ဳးေၾကာင့္ရပ္ခ်င္စိတ္ေတြေပၚလုိက္။ ကြန္႔မန္႔ေလးေတြဖတ္ျပိးေရွ႕ဆက္လိုက္နဲ႕ ယိုုင္နဲ႕နဲ႔ခ်ီတက္္ေနတာ လာမယ့္ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၁ဆိုရင္ေတာ့ ေႏြဦးမိုးေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။<br /><br /><strong><em>ေႏြဦးမွာ ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ေျခြခ်။<br /> ရသေလးေတြအျဖစ္ ဖန္တီးခ်င္ခဲ့တာ။<br /> ၀မ္းစာရယ္မျပည့္သူမို႔<br /> ရွဳခ်င္စဖြယ္စာေပေလးေတာင္ မေရးထုတ္ႏိုင္ပါ။<br /> သို႔ေပမယ့္လဲ<br /> ေႏြဦးမိုးရယ္....<br /> မင္းရဲ႕ရင္ခြင္ရိပ္ကိုခုိ၀င္ရင္း<br /> ခင္မင္စရာမိတ္ေဆြသစ္ေတြ တိုးေစခဲ့တာမို႔<br /> မင္းဟာ....မင္းဟာေလ...<br /> ကိုယ့္ရဲ႕ေခၽြးသိပ္ရာနန္းေတာ္ေလးပါပဲ။<br /></em></strong><br /><br />သုတ။ရသ။ပညာ။ တစ္ခုခုကိုေပးစြမ္းႏုိင္မွ စာေရးသင့္တယ္ဆိုရင္ေတာ့..ဟုတ္ကဲ့..ကိုယ္ ဘေလာ့ေလာက,ကေန ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါး တစ္သားတည္းက်ေအာင္ထြက္ေျပးရမွာပါ။:P ဒါေပမယ့္...လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္။ မိမိကိုယ္တိုင္တည္းျဖတ္ခြင့္ အစရွိတဲ့ အခြင့္အေရးေလး ၂ရပ္နဲ႔လာလည္သူအေပါင္းကို အပ်င္းေျပေလးဖန္တီးေပးႏိုင္ရင္ကိုပဲ ေက်နပ္မိပါတယ္ရွင္။ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးမွာ~~~~~<br />၁။ တခါတရံ စိတ္ညစ္ညူးမွဳေတြကိုေျခြခ်ျဖစ္မယ္(ကိုယ့္ရဲ႕<strong><em>ထြက္ေပါက္</em></strong>အျဖစ္နဲ႔ရင္တြင္းနာသက္သာေအာင္)။ <br />၂။ ကိုယ့္ရဲ႕<strong><em>လြမ္းစရာ့ငယ္ဘ၀</em></strong>ေလးေတြကို အမွတ္တရ ခ်ေရးျဖစ္မယ္ (အျပစ္ကင္းတဲ့ငယ္ဘ၀ေလးေတြကိုအမွတ္တရ ထားခ်င္တယ္ကြယ္။)<br />၃။ အေတြးေလးေတြက ကဗ်ာျဖစ္သြားျပီဆိုရင္ေတာ့ .<strong><em>ပန္းေလညင္းကဗ်ာစုစည္းမွဳ</em></strong>အထဲကုိထည့္သြင္းထားလိုက္မယ္။ (ကဗ်ာခ်စ္တတ္သူမ်ားနဲ႔ ႏွလံုးသားခ်င္းမွ်ေ၀ခံစားခ်င္လို႔)<br />၄။ ကိုုယ္ၾကံဳေတြ႔ေလွ်ာက္လွမ္းလာရတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ကအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကိုလဲ <strong><em>ကိုယ့္ရဲ႕အမွတ္တရ</em></strong> အျဖစ္ခ်ျပခ်င္ေသးတာ(ကိုယ္ေရးကိုယ္တာလို႔သတ္မွတ္ရမွာေပါ့ရွင္)<br />၅။ တခါတေလေတာ့ အေတြးေတြကဟိုေရာက္ဒီေရာက္ဖမ္းဆုပ္လု႔ိရယ္မမိႏိုင္ဘူး။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ <em><strong>ဟိုဟိုဒီဒီ </strong></em>ေတာင္ေတာင္အီအီ ထြက္လာတဲ့အေတြးေလးေတြက အေရးေလးေတြျဖစ္သြားတတ္တယ္။ကဗ်ာျဖစ္လိုက္ စာျဖစ္လုိက္ေပါ့။<br />၆။ အိမ္ကုိလြမ္းမယ္။ .ဟိုကိုလြမ္းမယ္.ဒီကိုလြမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ <em><strong>အလြမ္းစာစု</strong></em>ေလးထဲ ခံစားခ်က္ေတြပစ္ထဲ့လိုက္ရင္ေတာ့ လြမ္းတတ္တဲ့ရင္အစံုက နင့္သည္းတဲ့ခံစားခ်က္ေတြေလ်ာ့ပါးသြားသေယာင္။<br />၇။ ရံဖန္ရံခါေပါ့ .မိဘေက်းဇူးမသိတတ္ဘဲေစာ္ကားေနသူေတြ။ မိသားစုဘ၀ကိုတန္ဖိုးမထားသူေတြကို ျမင္မိတဲ့အခါ။ အစရွိသျဖင့္...ထားေစခ်င္တယ္ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ေလး.... အဲဒိအခါမွာေတာ့ <em><strong>ေဆာင္းပါး </strong></em>ထဲမွာစာေလးေတြ<br />၀င္သြားတတ္တယ္။ <br />၈။ တဂ္ပို႔စ္ေရးခိုင္းသူအေပါင္းကိုလဲ ခင္မင္သတိရလို႔ တခုတ္တရ တဂ္တယ္လို႔ ရင္ထဲမွာမွတ္ယူျပီး။ ပုိမိုေလးနက္ခင္မင္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခင္မင္ဆံုးမိတ္ေဆြစာရင္း ထဲမွာထည့္ျပီးသကာလ.. ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္လွဳပ္ရွားစဖြယ္ ဂိမ္းကစားကြင္းတစ္ခုဖန္တီးမိတယ္။ ဒီထဲမွာ ကိုယ့္အခင္မင္ဆံုးခ်စ္မိတ္ေဆြေတြပါ၀င္တယ္ေလ။ ကစားကြင္းေလးနာမည္က <em><strong>Tag from Bst Frdz</strong></em> တဲ့။<br />၉။ စာအေရးအသားညက္ေညာမွဳနဲ႔ စာလာဖတ္သူေတြကို မဆဲြေဆာင္ႏိုင္တဲ့ကိုယ္.. ၀ါသနာပါေလေတာ့လဲ<em><strong> ၀တၳဳတို/ရွည္ </strong></em>မ်ားအျဖစ္တခါတရံေတာ့လက္ကလိလိုက္ေသးတာ။<br /><br />အဆံုးသတ္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဏီ(န္)ကင္းေရ....ကို္ယ့္ဘေလာ့ဂ္ေလးကိုခံစားခ်က္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ျမွဳပ္ႏံွေ႔ရးသားပါတယ္။ <br />ရင္ဘတ္နဲ႕ေရးသားတဲ့အခါလဲရွိရဲ႕။ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ေရးတဲ့အခါလဲရွိရဲ႕။အေတြးနဲ႔ေရးတဲ့အခါလဲရွိရဲ႕။<br />ဘယ္လိုပဲေရးေရး စာဖတ္သူကုိ အက်ိဳးျပဳေစႏိုင္မယ့္အေရးအသားမ်ိဳးမေရးသားႏုိင္ေသးေၾကာင္း နဲ႕ <br />အေရးအသားညံ့ဖ်င္းလွေၾကာင္း။ စာဖတ္သူအားလံုးကို ၀န္ခံရင္း က်ေနာ္နဲ႔က်ေနာ့ဘေလာ့ဂ္တဂ္ေလးကိုအဆံုးသတ္<br />ပါရေစေနာ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2651183447406521176?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-86377705708412987822009-12-23T02:31:00.007-11:002009-12-23T06:29:10.905-11:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzJN_V0e6WI/AAAAAAAAAik/2RN95ueaLJA/s1600-h/DSC03391.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzJN_V0e6WI/AAAAAAAAAik/2RN95ueaLJA/s320/DSC03391.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5418479052264499554" /></a><br /><br />ကိုယ့္မွာယံုၾကည္မွဳေလးေတြရွိတယ္။<br />ပထမဦးဆံုး..အနေႏၱာ အနႏၱငါးပါးကို ကိုးစားယံုၾကည္ပါတယ္။ ေကာင္းမွဳလုပ္ရင္ေကာင္းက်ိဳးခံစားရမယ္။ မေကာင္းမွဳလုပ္ရင္မေကာင္းတဲ့ ရလဒ္ေတြကုိခံစားရမယ္လို႔လဲအျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ထားတဲ့အတြက္...အနေႏၱာအနႏၱငါးပါးကိုယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔ ကိုယ္ျပဳေသာကံ၏ အက်ိဳးကိုယံုၾကည္ျခင္းကို ခ်ိတ္ဆက္ထားပါတယ္။<br /><br /><strong>ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္တရားေတာ္။</strong><br />ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ သတိထားမိတာကေတာ့..ကိုယ့္စိတ္ေတြညစ္ညဴးျပီး ဘုရားတရားကိုေမ့ေလ်ာ့ထားမိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ <br />စိတ္ညစ္စရာေတြပိုလို႔တိုးပြားသလိုခံစားရျပီး...စိတ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ေစ။။ ညစ္ညူးေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ေစ...<br />အသိနဲ႔သတိစဲြကပ္ျပီး ဘုရားတရားကို ၾကည္ညိုပြားမ်ားအားထုတ္ခ်ိန္မွာေတာ့...ကံဆိုးေတြရိွရင္ေလ်ာ့ပါးျပီး ကံေကာင္းျခင္းေတြရွိရင္လဲ ဆက္တိုက္ကိုေကာင္းေနတတ္ပါတယ္။<br />အမွတ္ရဆံုးအျဖစ္ကေတာ့ ၂၀၀၄ခုႏွစ္အတြင္းမွာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ေသေဘးတြင္းၾကီးကုိက်ေရာက္ခဲ့တာေတာင္ ဘုရားကိုစိတ္ကအျမဲမျပတ္ၾကည္ညိုပြားမ်ားေလ့ရိွျပီး ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြကုိ မျပတ္ရြတ္ဆိုေလ့ရိွခဲ့ဖူးတဲ့ကိုယ္ ..ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္ေတာင္မရခဲ့ဘဲ..လံုး၀လြတ္ေျမာက္လာလုိ႔ အံ့ၾသရတဲ့အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ (ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို အေျခအေနေပးလို႔စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေရးသားဖို႔အစီအစဥ္ရိွပါတယ္)။ အဲဒိလိုေသေဘးကလြတ္ေျမာက္ခဲ့တာက ေသေန႔မေစ့ေသးလုိ႔ပါလို႔ ၾကံဖန္ေတြးရင္ေတြးႏိုင္ေပမယ့္..ဘုရားတရားကိုသာေမ့ေလ်ာ့ရင္းနဲ႔ေသသြားတယ္ဆိုပါစို႔။ ကိုယ့္၀ိဥာဥ္ ..ခႏၶာက ခြာသြားတာေတာင္မသိလိုက္ဘဲ အပါယ္ဘံုမွာေခတၱခဏေတာ့ က်င္လည္ရဦးမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေတာ့မယ္လို႔တစ္ထစ္ခ်တြက္ရင္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ားရင္းဘ၀ကူးမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ အာရံုျပဳေနလိုက္တာ ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္ေတာင္မရခဲ့ဘဲ ရွင္သန္ေနခဲ့ေတာ့..ဗုဒၶဘာသာပီပီ ဘုရားတန္ခိုးေတာ္လို႔<strong> ကုိယ္ယံုၾကည္တယ္။</strong>ခုေတာ့ၾကီးမိုက္ၾကီးေပါ့ေလ။ အရင္ေလာက္ဘုရားတရားကိုမလုပ္ျဖစ္တာ အမွန္ပါဘဲ။ <br /><br />စိတ္အားျဖင့္ယံုၾကည္ကိုးစားမွဳ တစ္ခုထဲသာမကဘူး။ ကိုုယ္အားျဖင့္ အားကိုးယံုၾကည္မွဳေလးေတြလဲရိွပါတယ္။ လူတိုင္းကုိအားကိုးေလ့သိပ္မရိွိဘဲ မိမိကိုယ္ကုိသာအားကိုးေလ့ရိွေပမယ့္(ဒါေၾကာင့္လဲ ပင္ပန္းတဲ့ဇာတာပါတာေနမွာ) <br />မိဘ.အထူးသျဖင့္ ဖခင္ကိုေတာ့ တအားယံုၾကည္မွဳရိွပါတယ္။ ဖခင္ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့လမ္းေတြကို ခုထိေလွ်ာက္တုန္းပါပဲ။<br /><br /><strong>မိဘ။</strong><br />မွတ္မွတ္ရရ ..ကိုယ္ေက်ာင္းတက္တုန္းကေပါ့။ ေဖေဖက Electrical သမားမို႔ communication ပိုင္းကိုကိုယ့္ကိုလိုက္ေစခ်င္တယ္။<br />ကိုယ္ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြယူၾကတဲ့ ျမိဳ႕ျပဘာသာရပ္ယူခ်င္တယ္။ဒါေပမယ့္လူၾကီးေတြကိုခၽြဲေနက်အတိုင္းေဖ့ကိုပဲForm ျဖည့္ခုိင္းတယ္။ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ျဖည့္ေပးထားတဲ့ Form မွာဦးစားေပး၃ခုက Electronics ေနာက္၁ခုက ကိုယ့္သေဘာျဖည့္ဖို႔ကြက္လပ္ေလး။ ကိုယ္ကအစားသမားဆိုေတာ့ Food and Chemical ျဖည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့စိတ္တိုင္းမက်ေတာ့ဘူး။ေဖျဖည့္ေပးထားတာကို ျပန္ဖ်က္..၂ခုကို Food and Chemical က်န္တဲ့ ၂ခုကို သူငယ္ခ်င္းေတြရိွမယ့္ Civil ျဖည့္ျပီးအိပ္လိုက္တယ္။ ေဖကေတာ့သမီးငယ္သေဘာေပါ့။သူေရြးေစခ်င္တာေတာ့ elecronics. ။ေနာက္ေန႔ Form သြားတင္မယ့္ေန႔ေရာက္ေတာ့ <br />“ေဖေဖယူေစခ်င္တဲ့ေမဂ်ာေလးငါယူလိုက္ပါ့မယ္ေလ။မုန္႔ကိုငါ့ဘာသာလုပ္စားလို႔ရတာပဲ။ Civil ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔<br />ဲေက်ာင္းမွာျပန္ေတြ႔လို႔ရမွာပဲ။သူငယ္ခ်င္းအသစ္လဲရတာေပါ့။ဘာေမဂ်ာပဲယူယူစိတ္မ၀င္စားမယ့္တူတူေတာ့<br />ေဖေရြးေပးတာပဲယူလိုက္မယ္” ဆိုတဲ့အေတြး၀င္လာေတာ့. အကုန္ျပန္ဖ်က္..ေဖ့ကိုတစ္ခါျပန္ျဖည့္ခိုင္းခဲ့တာက Electronics. အဲဒိတုန္းကေတာ့ ေဖစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လို႔ လို႔ထင္ခဲ့မိတာ..ခုလိုအသက္ၾကီးမွ ျပန္စဥ္းစားမိတာကေတာ့<br /> “ေဖခိုင္းတဲ့အတိုင္းလုပ္ရင္မွားေလာက္ပါဘူးေလ။ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရြးလို႔မွားသြားရင္ဒုကၡ”လို႔ဆိုတဲ့အေတြးေလး<br />မသိစိတ္ကို၀င္လာျပီးေဖ့ကိုယံုၾကည္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေရြးခဲ့တာျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ခုအရြယ္ထိတိုင္ေအာင္လဲ..ကိုယ္စိတ္မပါေပမယ့္..လူၾကီးေတြကအားထက္သန္ေနရင္ အခ်ိန္လဲအမ်ားၾကီး ႏွစ္ျမဳပ္စရာမလိုရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့လုပ္လိုက္တယ္။တတ္ႏိုင္သေလာက္စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ၾကံေဆာင္တယ္။<br />အက်ိဳးလိုလို႔ေညာင္ေရေလာင္းတာမဟုတ္ဘဲ တကယ့္ခ်စ္စိတ္နဲ႔လူၾကီးေတြကိုစိတ္ခ်မ္းသာေစတာျဖစ္တဲ့အတြက္..ကိုယ္လဲ စိတ္ခ်မ္းသာရမယ္လို႔ <strong>ယံုၾကည္ပါတယ္ရွင္။</strong><br /><br /><strong>ဆရာသမား။</strong><br />ေနာက္တစ္ခ်က္က သင္ဆရာ။ျမင္ဆရာ။ၾကားဆရာ။ ဆရာဟူသမွ်ရွိမွသာ တတ္ေျမာက္မွဳကိုအေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ္လို႔ ကို္ယ္တစ္ထစ္ခ်<strong>ယံုၾကည္ပါတယ္။</strong> ဥပမာေလးကိုပဲၾကည့္ၾကပါစို႔ ..ကို္ယ္တို႔သာငယ္ငယ္က ဆရာ/ဆရာမေတြက ဒါကုိကၾကီးလို႔ ေခၚတယ္ဆိုျပီးသင္ခဲ့တာကို ကၾကီးဟုတ္လုိ႔လား။ ယံုပါဘူးဆိုျပီးမလိုက္နာမသင္ယူခဲ့ရင္ ကိုယ္တို႔ကၾကီးခေခြးကအစခ်ီေလတဲ့ စာေပေတြကိုဖတ္ႏိုင္ပါဦးမလား။ ပညာတတ္ေတြျဖစ္ႏုိင္ပါဦးမလား။ ငါးပိဖုတ္ရင္ေတာင္နည္းလုိသတဲ့။ ဆရာမျပနည္းမက်တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ဒီအခ်က္ကုိလက္ခံယံုၾကည္ပါတယ္။ ေဟာ..ခုပဲၾကည့္..ကိုယ္အခုပို႔စ္ေတြေရး..blogspot.com ဆိုတဲ့လင့္ခ္ေလးတစ္ခု ဖန္တီးခဲ့တယ္။.ဒါေတြက ကိုယ့္အရင္ေရွ႕ေရွ႕ကအကိုအမ ေမာင္ငယ္ႏွမငယ္ ဘေလာ့ဂါေတြဆီက ကိုယ္မသိတာရွိတာသင္ၾကားရင္း။ ျမင္လို႔ႏွစ္သက္တာရွိရင္ အတုယူရင္း။ ၾကားလို႔အၾကိဳက္ေတြ႔ရင္ ဖန္တီးဖို႔ၾကိဳးစားရင္း ဒီလိုပဲျဖစ္လာခဲ့တာပါ။ တကယ္လို႔သာ ျမင္ဆရာ..ၾကားဆရာမ်ားမရိွခဲ့ပါက စကၡဳအာရုံရေနတာလဲမဟုတ္..blogspot ကိုတီထြင္သူလဲမဟုတ္တဲ့ကိုယ္ဟာ blogger.com ရိွမွန္းေတာင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ရာက ၾကားရာက “ေၾသာ္..အင္တာနက္မွာလဲ ဘေလာ့ဂ္ဖန္တီးျပီးလြတ္လပ္စြာစာေရးလို႔ရတယ္ကိုး” လို႔သိလာရင္းစာေတြေရးျဖစ္လာတာပါ။ အဲဒိေတာ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္က blogger.com အေၾကာင္းတေစ့တေစာင္းေရးသားေဖာ္ျပဖူးတဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ရယ္..ခုလက္ရိွဘေလာ့ဂ္ေလာကမွာ ရိွေနၾကတဲ့ စီနီယာ။ ရြယ္တူ။ ဂ်ဴနီယာ အားလံုးကုိ ကို္ယ္ေလးစားပါတယ္ရွင့္။ အားလံုးဟာ ကုိယ့္ရဲ႕ဆရာေတြျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ <br /><br /><strong>မိမိကိုယ္ကို။</strong><br />ကိုယ့္ကို္ယ္ကို ရုပ္ရည္ရူပကာနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ယံုၾကည္မွဳက နည္းပါးရံုသာမက လံုး၀ကိုမရိွတာပါ။ ဒါေပမယ့္ လူမွဳေရး။ပညာေရး။<br />စီးပြားေရး။ဘာသာေရး အစရိွိသျဖင့္ က်န္တဲ့ကိစၥေတြမွာ မလုပ္ရင္သာမျဖစ္ရမယ္။ လုပ္ရင္ေတာ့ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ <strong>ဆိုတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္ ကို္ယ့္မွာ အျပည့္ရိွပါတယ္။ </strong><br /><strong><br />ေက်းဇူးရွင္ႏွင့္ျပဳေသာကံ။</strong><br />ေက်းဇူးရွင္ကိုပစ္မွားရင္ ေက်းစြပ္ရင္ ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္ဆိုတာလဲကုိယ္ယံုၾကည္မိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေက်းမစြပ္ဖူးေပမယ့္..စိတ္နဲ႔ေတြးၾကည့္မိတယ္ေလ။ ကိုယ္ေက်းဇူးမသိတတ္ဘူး။ ေစာ္ကားမယ္ဆိုစို႔ရဲ႕။ ဒါဆိုရင္ေစာ္ကားျပီဆိုကတည္းက မေကာင္းမွဳလုပ္မိျပီ။<br />မေကာင္းမွဳလုပ္ရင္မေကာင္းတဲ့အကိ်ဳးကုိဒီဘ၀မဟုတ္ေတာင္ေနာင္ဘ၀မွာေတာ့ခံစားရမွာေတာ့အေသအခ်ာေပါ့ရွင္။ ဒီေတာ့ သူမ်ားမေကာင္းၾကံ ကို္ယ္ပဲခံဆိုတဲ့ စကားပုံေလးအတိုင္း ကိုယ္ျပဳေသာကံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမယ့္ ဆိုးက်ိဳးေကာင္းက်ိဳးကို <strong>ကုိယ္ယံုၾကည္မိပါတယ္</strong>လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ေရးသားေဖာ္ျပရင္း ညီမေလး <a href="http://www.pannyink.blogspot.com/"><strong>ပန္းရင့္ </strong></a>ရဲ႕တဂ္ကိုအဆံုးသတ္ပါတယ္။ <br />(ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ႏွင့္ အမ်ားယံုၾကည္ရာ မတူညီ မအပ္စပ္ႏိုင္ေပမယ့္.. ကိုယ့္ယံုၾကည္မွဳတခ်ဳိ႔တ၀က္ကို ခ်ျပခြင့္ျပဳႏို္င္ခဲ့တဲ့အတြက္<br />ညီမငယ္ ပန္းရင့္ေရ..ေက်းဇူးပါရွင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8637770570841298782?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-62581884428728389122009-12-21T15:46:00.014-11:002009-12-22T03:24:08.813-11:00မေန႔ကေပါ့။ စီနီယာနဲ႔ အလုပ္ကိစၥအတြက္ သူ႔အလုပ္တည္ရာ Raffles Place ကိုလိုက္သြားခဲ့တယ္။ <br />ျပီးေတာ့ သူလဲ သူ႔အလုပ္မွာက်န္ခဲ့။၀င္ေပါက္မွာလမ္းခဲြျပီးေတာ့ ကိုယ္လဲေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ဘယ္သြားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ရပ္စဥ္းစားမိတယ္။ <br />အိမ္လဲမျပန္ခ်င္ဘူး။ တစ္ေယာက္ထဲပ်င္းတယ္ကြယ္။ ဒါနဲ႔ အိတ္ထဲမွာ အခ်ိန္ျပည့္နီးပါးရွိေနတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကင္မရာေလးမ်ားပါေလမလားၾကည့္လိုက္မိေတာ့..ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ အဆင္သင့္။ <br />မရိုက္ခင္ေလး။ ကမ္းစပ္္က ခံုေလးေတြေပၚမွာအမ်ားသူငါထိုင္ျပီးေငးေနတာေလးကိုၾကည့္ရင္း..ငါလဲေငး..ေဆြးစရာရွိရင္ သူတို႔လိုတစ္ခါထဲထိုင္ေဆြးဦးမွလို႔ တြက္ျပီးသကာလ ဒီခံုေလးမွာထိုင္လိုက္တယ္။ <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzA8Oo5yQUI/AAAAAAAAAhk/dmrzhjUxSPk/s1600-h/DSC03363.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 221px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzA8Oo5yQUI/AAAAAAAAAhk/dmrzhjUxSPk/s320/DSC03363.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417896573922328898" /></a><br />မ်က္လံုးကုိစင္းျပီးေတာ့ ေတြးခ်င္ရာေတြး။ ေဆြးခ်င္ရာေဆြးပစ္လိုက္တယ္။<br />ျပီးေတာ့ရိုက္ခ်င္ရာေတြေလွ်ာက္ရိုက္ပစ္လိုက္တယ္။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDR1PUu9I/AAAAAAAAAiM/gF8m9Fx7Vr4/s1600-h/DSC03384.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDR1PUu9I/AAAAAAAAAiM/gF8m9Fx7Vr4/s320/DSC03384.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417904325354896338" /></a><br />ခရစၥမတ္ေတာင္ေရာက္လုနီးျပန္ျပီေပါ့။<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDRVeh5-I/AAAAAAAAAiE/Hxwo2rxU0L8/s1600-h/DSC03380.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 294px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDRVeh5-I/AAAAAAAAAiE/Hxwo2rxU0L8/s320/DSC03380.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417904316828739554" /></a><br />ကိုယ္လဲ ဒီ၃ရုပ္ထဲက တစ္ရုပ္လို ငုတ္တုတ္ထိုင္ခ်ျပီး အေတြးနယ္ခဲ်႕ခဲ့ေသးတယ္။ <br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQw4x5bI/AAAAAAAAAh8/bjellPfb8C8/s1600-h/DSC03361.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 196px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQw4x5bI/AAAAAAAAAh8/bjellPfb8C8/s320/DSC03361.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417904307006727602" /></a><br />ဒီပံုေလးကိုရိုက္္တုန္းကေတာ့ မီးတို္င္ေလးပဲရွိတယ္။ ကိုယ္ကင္မရာခ်ိန္ထားတုန္း ဘယ္အခိ်န္ကစိ္တ္ေကာက္ျပီးလာနားလဲမသိတဲ့ ခုိမေလးရယ္... စိတ္မေကာက္ပါနဲ႔ေတာ့ကြာလို႔ေျပာေနတဲ့ ခိုထီးေလးရယ္ပါလာခဲ့မွန္းညေရာက္လို႔ပံုေတြျပန္ၾကည့္မွသိခဲ့ရေတာ့ <a href="http://kyiphyupaing.blogspot.com/2009/12/sensitive.html">SENSITIVE </a>ေလးျဖစ္လာတယ္...<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQS02vtI/AAAAAAAAAh0/9BilGsTwsDw/s1600-h/DSC03355.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 255px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQS02vtI/AAAAAAAAAh0/9BilGsTwsDw/s320/DSC03355.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417904298937204434" /></a><br />စိတ္ေလွ်ာ့ပါကေလးမရယ္။ ၾကာေတာ့လည္းျပီးသြားမွာပါလို႔ေျပာေနသေယာင္။<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQIGOOlI/AAAAAAAAAhs/GRulPaT_kv0/s1600-h/DSC03353.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 197px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBDQIGOOlI/AAAAAAAAAhs/GRulPaT_kv0/s320/DSC03353.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417904296057256530" /></a><br />ကိုယ္ကေတာ့စိတ္ရွိလက္ရွိရြက္လႊင့္ေနတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနေလရဲ႕။<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBJu0YYRBI/AAAAAAAAAic/OryfIqe3B3A/s1600-h/DSC03394.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBJu0YYRBI/AAAAAAAAAic/OryfIqe3B3A/s320/DSC03394.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417911420410414098" /></a><br />ေနကာမ်က္မွန္တပ္ရတာကို မၾကိဳက္တတ္ေပမယ့္ .စိတ္ရဲ႕ျပဴတင္းေပါက္ကိုကာကြယ္ေပးနိုင္တဲ့အတြက္ တခါတရံေတာ့ <br />လိုအပ္သေယာင္ေယာင္။<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBJupjU1dI/AAAAAAAAAiU/dTrXUOvQNjg/s1600-h/DSC03387.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 274px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SzBJupjU1dI/AAAAAAAAAiU/dTrXUOvQNjg/s320/DSC03387.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417911417503536594" /></a><br />သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ခ်ိန္းျပီး water fountain, Bugis တစ္ခြင္ စိတ္ကူးေပါက္ရာေနရာေတြသြား ေျခေထာက္ေညာင္းေအာင္ကုိသြားခဲ့တာ။ အဆံုးသတ္မွာေတာ့<br />တိုပါးရိုးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဘုရားရိွခိုး ပုတီးစိပ္.စိတ္ရွိလက္ရွိလုပ္ပစ္ခဲ့တယ္။<br />ဒါေပမယ့္ေျဖသာစရာမေတြ႔ခဲ့ပါဘူးေလ။<br />စာၾကြင္း ။ ။ ဓာတ္ပံုေတြထြက္မရိုက္ျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္ေပမယ့္ စီနီယာေၾကာင့္ မထင္မွတ္ဘဲရိုက္ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါရွင့္ <strong>စီနီယာ (NLS)</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-6258188442872838912?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-471758490333499662009-12-21T05:35:00.003-11:002009-12-21T06:05:37.260-11:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/Sy-kLo9atUI/AAAAAAAAAhU/zsClNQPH8Xs/s1600-h/DSC03361.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 245px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/Sy-kLo9atUI/AAAAAAAAAhU/zsClNQPH8Xs/s400/DSC03361.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417729396630533442" /></a><br /><br />ေလစိမ္းေလးတိုက္ရင္ေတာင္ က်ိဳးပဲ့ခ်င္သူမို႔<br />စကားကိုခပ္မာမာ လာမစေလနဲ႕<br />ကိုယ့္ကို ၾကင္နာမွဳမေပးႏိုင္ရင္ေလ......<br /><br /><br />အိုကြယ္..မလာစမ္းပါနဲ႔<br />ဟုိဖက္ခပ္ခြာခြာေနစမ္းပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-47175849033349966?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-68324023955233137912009-12-17T15:45:00.006-11:002009-12-19T19:34:56.621-11:00ကိုယ့္ကို တဂ္လာသူ ေဘာ္ဒါ <a href="http://yintakomae.blogspot.com/"><strong>ျဖဴတုတ္ေလး</strong></a> ကေတာ့ေမ့ေလ်ာ့ေနျပီထင့္။ ကိုယ္ကလဲ စိတ္ကျဗဳန္းဆို လူကလဲ ၀ုန္းကနဲ ထလုပ္ဖို႔<br />၀န္ေလးသူမဟုတ္တာေၾကာင့္ စိတ္ကသာခိုင္းလို႔ကေတာ့ အကုန္ကိုလုပ္လိုက္တာ။ စာေမးပဲြတြင္းတုန္းက စိတ္ကဘေလာ့ဂ္ေရးေစခ်င္ေတာ့ စာေမးပဲြတြင္းေတာင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ဘေလာ့ဂင္းေသးတာ။ ေဟာ..ၾကည့္..ခုလိုေက်ာင္းပိတ္လိုက္ေတာ့ အားလပ္ခ်ိန္မွာ စိတ္ရွိလက္ရွိ ဘေလာ့ဂင္းပါလား။ စိတ္ကမခိုင္းဘူး။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ကို္ယ့္စိတ္..(အင္ထရိုေတြေတာ့မ်ားေနျပီ ..ကိုယ့္စိိတ္ကိုယ္မေက်နပ္လဲ ဖ်ာလိုပဲလိပ္ျပီး သိမ္းလိုက္ေတာ့မယ္... ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့အမိ်ုဳးသားေတြဆီ ခ်ီတက္ရဦးမွာကိုး :D)<br /><br />မွန္တာ၀န္ခံရရင္ေတာ့ ျဖဴတုတ္ေလးတဂ္တဲ့ “ကိုယ္ႏွစ္သက္ေသာအမ်ိဳးသားမ်ား” ဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေခါင္းစားသြားေစတယ္။ ကိုယ့္မွာသိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိလုိ႔ပါ။ ၾကီးက်ယ္တာေတာ့မဟုတ္ပါ။ဗဟုသုတနည္းလုိ႔သာဟု မွတ္ယူေပးၾကကုန္ :D။ (ေက်းဇူးပါ ျဖဴတုတ္ေလးေရ..ခုလိုသတိတရတဂ္တာအတြက္ေရာ.. ကိုယ့္ကိုစဥ္းစားခြင့္ရသြားေစတဲ့အတြက္ေရာ :) )<br /><br /><strong>ကိုယ္ႏွစ္သက္ေသာအမ်ိဳးသားမ်ား</strong><br />ပထမ-သူ။<br />လက္ႏွစ္ဖက္ေဘးမွာခ်။ ခို္င္ခိုင္ၾကည္ၾကည္ရပ္လို႔...ကမၻာမေက်...အစခ်ီတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို မာန္ပါပါ သီဆိုရင္းနဲ႔ စိတ္ကူးထဲမွာျမင္ေယာင္မိတဲ့ ကို္ယ္ၾကားသိသမွ် သူ႔စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြ.....။အိမ္ေရာက္လို႔ညဖက္စာက်က္ခ်ိန္ေတြမွာ အကိုအမေတြဖတ္တဲ့သမိုင္းေၾကာင္းထဲက သူ႔အေၾကာင္းေတြ.....။ စိတ္၀င္စားလြန္းလို႔ သူတို႔စာက်က္ရာနား တိုးကပ္သြားၾကည့္မိတဲ့သူ႔ပံုရိပ္ေတြ......။ ငါလဲကိုၾကီးတို႔အရြယ္ေရာက္ရင္သူ႔အေၾကာင္းေတြေစ့ေစ့ငံုငံုသိရေတာ့မွာ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လင္းလက္ခဲ့တဲ့ ကို္ယ့္မ်က္လံုးေတြ....။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာကိုယ့္ရဲ႕ကေလးပီဘိသာရွိေသးတဲ့ သူငယ္တန္းဆုိတဲ့ မူလတန္းဘ၀တည္းက ကိုယ့္ရဲ႕ေလးစားအထင္ၾကီးစရာ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တာ။ သူကေတာ့ ကိုယ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့<br />သရဖူကိုဆြတ္ခူးေပးခဲ့တဲ့လြတ္လပ္ေရးဖခင္ၾကီး <strong>ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း</strong>။ <br /><br />ဒုတိယ-သူ။<br />ကိုယ္ ၁၅၀၀ကိုမသိေသးဘူး။မခံစားတတ္ေသးဘူး။(ကိုယ့္သံုးေနက်ေျပာစကားအရဆို...အငွားခံစားခ်က္နဲ႔ေပါ့ေလ)။ အဲဒိအခ်ိန္ကစလို႔ ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕မွာ ကိုယ္အျမဲေလးစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာကိုယ့္ရဲ႕တကယ့္စံျပ။တကယ့္ဟီးရိုး။ ကိုယ္တို႔ကိုစိတ္ေကာင္းထားဖို႔။ ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ကိုယ္မပ်က္ဖို႔။အသံုးနဲ႕အျဖဳန္းကိုခဲြျခားတတ္ဖို႔။ ေကာင္းျခင္းဆိုးျခင္းကိုခဲြျခားသိတတ္ဖို႔။ေကာင္းမြန္တဲ့အက်င့္အၾကံ စိတ္ဓာတ္ကိုသာေမြးျမဴတတ္ေစဖို႔ စသည္ျဖင့္ ကေလးအရြယ္ဆိုကေလးမို႔..ကေလးတစ္ေယာက္လိုက္မီတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔သြန္သင္ဆံုးမျပီး..အရြယ္ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း အရြယ္ေရာက္သူတို႔လက္ခံႏိုင္တဲ့ စကားလံုးေလးေတြနဲ႕ ကိုယ္တို႔ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ေလးေတြကို ျဖဴစင္ပြင့္လင္းရိုးသားေအာင္။။ကိုယ္ခ်င္းစာတရားထားတတ္ေအာင္ ေမြးျမဴေပးခဲ့သူ။ မိသားစုကို ခ်စ္ခင္သစၥာရိွလြန္းသူ။ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမဆိုတရားမွ်တသူ။ အနစ္နာခံတတ္သူ။ သူမ်ားအက်ိဳးကိုမတတ္ႏို္င္လွ်င္သာလက္ေလွ်ာ့ၾကည့္ေနမယ္။<br />တတ္စြမ္းလို႔ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သေလာက္သယ္ပိုးသူ။ ဘယ္ေလာက္ထိသယ္ပိုးသလဲဆို..(အရင္ကေတာ့ကြန္ကရစ္လမ္းမဟုတ္ခဲ့ေလေတာ့) ဒူးနာေနလ်က္နဲ႔ေတာင္မိုးတြင္းမွာလမ္းေရလွ်ံရင္ လမ္းသြားလမ္းလာေတြသြားရခက္္မစိုးလို႔ဆိုျပီးတားဆီးမရဘဲ သူ႔ဒူးနာေ၀ဒနာကိုလ်စ္လ်ဴရွဳလို႔ ေျမေတြသယ္..လမ္းေတြဖို႔လုပ္ဖို႔စိတ္ေစာသူ။ကိုယ့္ရဲ႕ ဟီးရိုးကို ကိုယ္ကေလးစားခ်စ္ခင္လြန္းေတာ့......ငယ္ငယ္ကလူၾကီးေတြ<br />စေနာက္ျပီးေမးေလ့ရွိရင္စိတ္ထဲရွိရာေျဖထည့္လိုက္တာပဲ။(အထူးသျဖင့္ဧည့္သည္ေတြလာရင္အဲဒိဧည့္သည္ေတြက ေမးေလ့ရွိသေပါ့။)<br /><strong>“သမီးေလးၾကီးလာရင္အပိ်ဳၾကီးလုပ္မွာလား”</strong><em> “လုပ္ဖူး” </em>(ငယ္တုန္းကအေျဖပါေနာ္ :P) <strong>ဟုတ္လား..ဒါဆိုေယာက်ာၤးယူမွာေပါ့” </strong> <em>“ဟုတ္..ေဖေဖ့လိုလူမ်ိုဳးပဲယူမွာ..ေဖေဖကအေနာ္တို႔ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္..ေမေမ့ကိုခ်စ္တယ္..ဟိုလမ္းထိပ္ကလူၾကီးလိုအရက္မေသာက္ဘူး။ ဟုိအိမ္ကလူၾကီးလိုလဲမိန္းမကိုအႏိုင္မက်င့္ဘူး။ ဟိုးဘက္အိမ္က ဦးေလးၾကီးလိုလဲ သူ႔သားသမီးေတြကို ရိုက္ဘူး” </em> ဆိုျပီး ကာယကံရွင္ေတြရိွတဲ့အိမ္ဘက္ကို ညႊန္ျပေျပာဆိုေလေတာ့ လူၾကီးေတြက “ဟဲ့ဟဲ့..ေၾသာ္ ဒီကေလးႏွယ္..တယ္ခက္ပါလားဘာေတြေျပာတယ္မသိ” လို႔ ဆူခံရေတာ့လည္း မေကာင္းဘူးထင္တယ္ဟု ေတြးမိကာ မေျပာျဖစ္ျပန္ေတာ့။ <br /><br />တတိယ-သူ။<br />ဒီလိုနဲ႔အရြယ္ေလးေရာက္လာတယ္။ ၁၅၀၀ နဲ႔ ၅၂၈ ကိုခဲြျခားတတ္လာတယ္။ ေယာက်ာၤးေကာင္းတို႔ရဲ႕စြမ္းေဆာင္ခ်က္။ မိန္းမျမတ္တို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးကိုလဲ သိတတ္လာတယ္။ အဲဒိအခါက် ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့လူဆိုတာ Ideal တစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ (ဒီေနရာမွာ ႏွစ္သက္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္ျခင္းၾကိဳက္ျခင္းကို ဆိုလိုရင္းမဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနမွာ ျမင္ေတြ႔ၾကားသိေနရတဲ့ ေယာက်ၤားမိန္းမတို႔ရဲ႕စိတ္ေနစိတ္ထား ျပဳမူပံုကို ၾကည့္ျပီး ႏွစ္သက္မွဳ။မႏွစ္သက္မွဳေတြျဖစ္လာတယ္)။တတိယ-သူ<br />မွာေတာ့ ဒီလိုိအရည္အခ်င္းေတြရွိတယ္။ ကိုယ္ထင္မိတာေလးေတြေပါ့ေနာ္။<br />၁။မိသားစုေပၚအေလးထားခ်စ္ခင္သူ<br />၂။သစၥာတရားကိုအေလးထားျပီး ေမတၱာတရားကိုသက္၀င္ယံုၾကည္သူ။<br />၃။ ျငဴစူ၀န္တိုျခင္းကင္းရွင္းသူ။<br />၄။ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးအားျဖင့္ေယာက်ာၤးေကာင္းပီသသူ။<br />၅။ အမွန္တရားကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ။<br />၆။ မိသားစုကိုကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးက်န္းမာခ်မ္းသာေအာင္ ထားရွိခ်င္ေသာစိတ္ရိွယံုသာမက ထားႏိုင္ေအာင္လည္းၾကိဳးစားသူ။<br />ဒီအခ်က္၆ခ်က္ကိုေတာ့ အေျခခံအားျဖင့္ ရွိသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒီအခ်က္၆ခ်က္နဲ႔ျပည့္စံုရင္ ပထမအားျဖင့္မိသားစုအေပၚေကာင္းက်ိဳးျပဳႏိုင္ေသာသူျဖစ္မယ္။ ဒုတိယအားျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ နဲ႔ ေဆြမိ်ဳးသားခ်င္းေတြကို<br />ုေကာင္းက်ိဳးျပဳႏိုင္မယ္။ ဒိထက္ပုိျပီး ထက္ျမက္အရည္အခ်င္းရွိသူျဖစ္ပါက အရည္အခ်င္းအလိုက္တိုင္းျပည္ကို<br />ေကာင္းက်ဳိးျပဳႏိုင္သူထိေတာင္ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္.. လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းအလိုက္အမည္နာမတပ္မေနေတာ့ဘဲ ဒီအရည္အခ်င္း ၆ခ်က္ <br />အေျခခံရိွသူတိုင္းကို ကိုယ္ျမတ္ႏိုးမိပါတယ္။<br />ဆိုတာေလးကို ျဖဴတုတ္ေလးရဲ႕တဂ္အျဖစ္စဥ္းစားေရးသားရင္း အေသးစိတ္ကိုေတာ့ မမ၀ါ ရဲ႕တဂ္မွာဆက္လက္ဖတ္ရွဳပါလို႔..ေတာင္းဆိုလ်က္..<br />အားလံုးကိုခင္တဲ့ၾကည္ျဖဴပိုင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-6832402395523313791?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-17619221072460579692009-12-17T00:02:00.003-11:002009-12-17T04:58:19.327-11:00လူတစ္ခ်ိဳ႔ဟာ တခါတေလေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါလို႔ အမည္တပ္ရမလားမသိတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိပါတယ္။ <br />အထူး သျဖင့္ မိေ၀းဖေ၀းမွာ သံေယာဇဥ္တြယ္စရာမရိွဘဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာခ်စ္ခင္ျပီး ထိန္းေက်ာင္းေနရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ အျဖစ္မ်ားတယ္လို႔ေတာ့ထင္တာပ။ဲ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ရံုး/အလုပ္/ေက်ာင္းသြားမယ္ ..ေရာက္ရင္ အလုပ္လုပ္မယ္/စာသင္မယ္။ ျပီးရင္အိမ္ျပန္မယ္ ။ေရမိုးခ်ိဳး။ စားေသာက္။ ဘုရားရွိခိုုး/စာက်က္။<br />အိပ္ယာ၀င္။ ဒီလိုနဲ႔တစ္ေနကုန္လို႔ တစ္မိုးခ်ဳပ္..ေနာက္တစ္ေန႔ကိုကူးျပန္ျပီ။ ပံုမွန္လုပ္ငန္းေတြျပန္လည္ပတ္။ ဘာမွအဓိပၸါယ္မရိွတဲ့ <br />ဘ၀ၾကီးပါလုိ႔ထင္လာတတ္ၾကတယ္။ အဲဒိအခါမွာ မြတ္သိပ္ေတာင့္တမိတာကေတာ့ ေႏြးေထြးစြာ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ေနခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာက မိသားစုရင္ခြင္ဆီ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ မွာမၾကာခဏဆိုသလိုျငီးတြားသံေလးေတြၾကားေနရျပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေရာက္ရိွေနတဲ့ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္နီးပါးကာလအတြင္းမွာ ၄ခါထက္မနည္းေတာ့ ခံစားျငီးတြားခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ <br /><br /> ခုတေလာျငီးတြားတဲ့ အဆင့္မေရာက္ေပမယ့္ လူူကအပ်င္းေရာဂါစဲြကပ္ေနသလိုလို္။ စိတ္ကလဲ ပစၥကၡအေျခအေနနဲ႔ကင္းကြာေနသလိုလို။ လူကလဲ စိတ္ေနာက္ကိုလိုက္ေနမိတယ္။ စာလဲမေရးခ်င္။ စာလဲမဖတ္ခ်င္။<br />စာလဲမက်က္ခ်င္။ ကိုယ္မႏွစ္သက္တဲ့အေျခအေနမွာက်င္လည္ေနရျပီး အရင္အေျခအေနမွျပန္မရရင္ ျမန္မာျပည္ပဲအေျပးျပန္ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ေနေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္မိဘေတြတားျမစ္တဲ့ၾကားက ထြက္ခ်င္လြန္းလို႔ကို ထြက္လာခဲ့သူမိို႔ ဒီတိုင္းၾကီးေတာ့ မျပန္ဘူးကြာလို႔ အားျပန္တင္းေနရတယ္။ တကယ္ၾကီးကိုအဲလိုျဖစ္ေနလို႔ တဂ္ပို႔စ္ပိုင္ရွင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ေဘာ္ဒါ <strong>ျဖဴတုတ္ေလး ။</strong> ညီမေလး <strong>ပန္းရင့္ေရာင္ </strong>။ ခင္မင္စြာနဲ႔တဂ္လာတဲ့ <strong>ဏီ(န္)ကင္း</strong> တို႔ကို အားနာမ်က္ႏွာပူစြာနဲ႔ပဲ စိတ္ေနာက္ကိုယ္ပါ ရြက္လႊင့္ခ်င္တိုင္းကိုလႊင့္ေနမိတာျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဒီပို႔စ္တိုေလးနဲ႔ပဲ အရင္ေတာင္းပန္ရေတာ့မွာပဲ။ <br /><br /> နက္ျဖန္ေရာက္ရင္ေတာ့အနည္းဆံုး ၁ပုဒ္ေတာ့အေၾကြးဆပ္ပါ့မယ္ရွင့္။ကတိပါ။ <br />ီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-1761922107246057969?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-20762748296292754052009-11-24T15:52:00.009-11:002009-11-24T20:35:38.428-11:00ကိုယ့္မွာ တဂ္ပို႔စ္ေၾကြး ၃ခုဆပ္ဖို႔ရွိပါေသးတယ္။ ဒါ့အျပင္စာေမးပဲြနီးမွ ကပ္တြန္းလို႔ ကပ္တြန္းမယ္ တစ္ပဲြတုိးအမည္ပုိင္သူပီပီ စာေမးပဲြေျဖဖို႔ ခုမွစက်က္ဖူးမယ့္.. တစ္ခါမွ မက်က္ဖူးတဲ့စာေၾကြးေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္။<br />တစ္ေယာက္ေသာသူကုိေၾကာက္ရသူမို႔..“ပို႔စ္သစ္မေရးမိေအာင္ထိန္းပါမယ္။ စာေမးပဲြျပီးမွပဲေရးပါမယ္ <br />ဘေလာ့ဂ္လည္းသိပ္မလည္ပါဘူး..စာက်က္ရတာျငီးတဲ့အခါေတာ့လည္မွာပဲ” လို႔ေျပာဆိုထားခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ကူူးေပါက္လာတဲ့အခါတိုင္း..မေရးဘဲလဲမေနႏိုင္ပါကြယ္..စာမဖတ္ဘဲလဲမေနႏိုင္ပါကြယ္/<br /><br />ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကိုစတည္ျပီဆုိတည္းက အမ်ားစုေသာစာေရးသူတို႔ကဲ့သို႔ ကိုယ္က စာဖတ္အားလဲမေကာင္း စာေရးသားလဲမေကာင္း. ပညာေပးႏိုင္မယ့္ စာေပ..ရသေပးႏိုင္မယ့္စာေပ..မ်ိဳးလဲမေရးႏိုင္သူမို႔.. တို႔ထိတို႔ထိ စိတ္ကူးေပါက္တိုင္း စိတ္ထဲေပၚလာတာသာခ်ေရးခဲ့တဲ့ စိတ္ထြက္ေပါက္ေနရာေလးသာျဖစ္ေနခဲ့တာ..... ဒီေတာ့ ဧည့္သည္ေတြကို ဧည့္ခံမေကာင္းခ့ဲဘူးေလကြယ္။ စာေရးသားမွဳနဲ႕ဧည့္ခံမေကာင္းေပမယ့္ ျဖဴစင္ရိုးသားျပီး ခင္မင္တဲ့စိတ္ထားေလးနဲ႔ေတာ့ လာလည္တဲ့လူတိုင္းကို ေက်းဇူးတင္ေလးစားျပီး ေႏြဦးမိုးအိမ္ေလးက ၾကည္ျဖဴပိုင္ရဲ႕ကိုယ္စားဧည့္ခံေပးေနမွာပါလို႔...ခုတေလာေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလို႔ဆိုျပီး ေမးေနၾကတဲ့ေမာင္ႏွမေတြကို ေျပာပါရေစ။ <br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ထားတာေၾကာင့္ ေနာက္ေျဖရမယ့္ဘာသာေလးကိုက်က္သင့္ေပမယ့္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုလက္ကသြားကိုင္မိတယ္။ေက်ာင္းစာအုပ္ေတာ့မဟုတ္ ကိုယ္ Eunos ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကိုသြားတုန္းက ရလာတဲ့စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ပါပဲ။ စာအုပ္ေလးနာမည္က <br />'Awakening a Kind Heart' တဲ့။ စာက်က္ဖို႔ စိတ္၀င္စားလာေအာင္ mood သြင္းတဲ့အေနနဲ႔ အျပင္စာေလးအရင္ဖတ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေလးနဲ႔ေပါ့။<br />ကိုယ္ကျပီးခဲ့တဲ့ရက္ေတြမွာ စိတ္ခံစားထားခဲ့ျပီးေလေပေနသူမို႔ ေျပရာေျပေၾကာင္း စာအုပ္ေလးဖတ္ေတာ့ ပထမ ဟိုလွန္ဒီလွန္ပါပဲ။ (ကိုယ္ကစာဆိုရင္ ေက်ာင္းစာကလဲြလို႔ အကုန္စိတ္၀င္စားတတ္သူမို႔ ဒီစာအုပ္ကေက်ာင္းစာထက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားမွဳ အဆ ၂၅၀ ေလာက္ေပးနိုင္မလားပဲ)ေနာက္ေတာ့ ဖတ္ရင္းန႔ဲ Langri Tangpa ေရးသားတဲ့ “ Training The Mind In Compassion" ဆိုတဲ့ စာသားေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကို္ယ္အရမ္း သေဘာက်သြားခ့ဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုုးေသာခ်စ္ခင္သူေမာင္ႏွမ ဘေလာ့ဂါေတြစာဖတ္ပရိသတ္ေတြနဲ႔မွ်ေ၀ခံစားခ်င္တာမို႔ မူရင္းအတုိင္းပဲကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ စကၤာပူမွေမာင္ႏွမအခ်ိဳ႔႕မွာလဲ ဒီစာအုပ္ေလးရွိျပီးျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ရွိျပီးသားဆိုရင္လဲ ကို္ယ့္ရဲ႕ေ၀မွ်မွဳေလးကို ေက်ာ္ဖတ္လိုက္ပါရွင္။ :) မူရင္းစာအုပ္ကုိ အင္္တာနက္မွာရွာေဖြေတြ႔ရွိလိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္ရွင္…..<br /><br />1.<br />With the thought of attaining enlightenment for the welfare of all beings,<br />Who are more precious than a wish-fulfilling jewel,<br />I will constantly practise holding them dear.<br />2. <br />Whenever I am with others<br />I will practise seeing myself as the lowest of all,<br />And from the very depth of my heart<br />I will respectfully hold others as supreme.<br />3. <br />In all actions I will examine my mind <br />And the moment a disturbing attitude arises <br />Endangering myself and others,<br />I will firmly confront and avert it. <br />4. <br />Whenever I meet a person of bad nature <br />Who is overwhelmed by negative energy and intense suffering,<br />I will hold such a rare one dear,<br />As if I had found a precious treasure.<br />5.<br />When others, out of jealousy,<br />Mistreat me with abuse, slander and so on,<br />I will practise accepting defeat<br />And offer the victory to them.<br />6. <br />When someone I have benefited<br />And in whom I have placed great trust<br />Hurts me very badly,<br />I will practise seeing that person as my supreme teacher.<br />7. <br />In short, I will offer directly and indirectly <br />Every benefit and happiness to all beings, my mothers.<br />I will practise in secret taking upon myself <br />All their harmful actions and sufferings.<br />8. <br />Without these practices being defiled by the stains of the eight worldly concerns,<br />By perceiving all phenomena as illusory,<br />I will practise without grasping to release all beings <br />From the bondage of the disturbing unsubdued mind and karma.<br /><br /><br />အားလံုးပဲေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ျပီး က်က္သေရမဂၤအေပါင္းနဲ႔ျပည့္စံုၾကပါေစရွင့္..:)<br />copy from 'Awakening a Kind Heart' book<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2076274829629275405?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-29699122476482837302009-11-20T14:11:00.004-11:002009-12-09T06:23:54.227-11:00၂၀၀၃ တုန္းက ကိုယ္တစ္ခါအငိုလြန္ျပီးဖ်ားခဲ့ဖူးတယ္..အခ်စ္ဆံုးအေဒၚ “ၾကီးေမၾကီး” တစ္ေယာက္ကိုယ္နဲ႔တူတူအိပ္တဲ့ေႏြးေထြးျပီး မနက္ခင္းတိုင္းမွာေနျခည္ေလးေတြျဖာလဲ့ေနေလ့ရွိတဲ့“ ျပာလဲ့လဲ့အိပ္ခန္းေလး”က ေန “အာရွေတာ္၀င္”ရဲ႕ အခန္းတစ္ခန္းက ခုတင္တစ္ခုေပၚေျပာင္းေရႊ႔ျပီး ကိုယ့္ကိုေလာကၾကီးထဲမွာ ထားခဲ့တုန္းကေပါ့။ <br /><br />မနက္ခင္းတစ္ခု...၁၀နာရီ၁၀မိနစ္ ကေနစလို႔ မရပ္မနားငိုေၾကြးေနခဲ့တာ...ေဆးရံုစတက္ျပီဆိုတည္းကတစ္အိမ္သားလံုးနဲ႔အတူငိုခဲ့ရသူမို႔ ခြန္အားကမက်န္ခ်င္ေတာ့ ယိုင္နဲ႔နဲ႕သာ..ဗုဒၵဟူးေန႔ ....ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြျဖာအက်ဆံုးေန႔..ေလာကၾကီးထဲမွာ မရွိေတာ့ဘူး...သူ႔အသံ သူ႔ပံုရိပ္ သူ႔ခႏၶာအစစ္ကိုျမင္ခြင့္မရေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အသိနဲ႕ အပူေတြေလ ပံုက်ေနလိုက္တာ....မရပ္မနားသည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးရင္းနဲ႔ ညဖက္ကိုယ့္ကိုသူမ်ားေတြသတိထားမိတာကေတာ့ ကိုယ္ အဖ်ား၀င္ေနခဲ့ျပီ။<br /><br />ေဆးခန္းကိုသြားဖို႔ေတာင္ခြန္အားလက္က်န္မရွိေတာ့တာမို႔ ကိုယ့္ကိုဂရုစိုက္ရတာတစ္ဖက္ ၾကီးေမၾကီးရဲ႕ စ်ာပနအတြက္စီစဥ္ရတာတစ္ဖက္နဲ႔ လူၾကီးေတြခမ်ာ တစ္ပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မိ်ဳးနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရရွာတယ္။ ေတာ္ေသးတာကေဆြမ်ိဳးေတာင့္တင္းသူမို႔ စ်ာပနကိစၥကို ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔လႊဲသင့္တာလႊဲ ...က်န္ေနေသးတဲ့ကိုယ့္ကိုေတာ့ စိတ္ခြန္အားေတြေပးခဲ့ရတယ္....စိတ္အားရယ္ႏုတတ္သူမို႔ ေနာက္ဆံုးလူၾကီးေတြ စိုးရိမ္မိတာက ဒီကေလးမ အငိုမလြန္ေအာင္ သတိထားမွတဲ့.....ကိုယ္အငိုလြန္ရမယ့္ကိစၥေတြဆိုသူတို႔ အသည္းအသန္ကို ေရွာင္ကြင္းေပးေစခဲ့တာ။ <br /><br />၂၀.၁၁.၂၀၀၉ (ေသာၾကာေန႔) ခုေတာ့အငိုလြန္ျပီး ဒုတိယမၸိ ကိုယ္အဖ်ား၀င္ခဲ့ျပန္ျပီ။ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြဆိုတာဘာလဲ ဆိုတာကိုလဲကိုယ္သိလာခဲ့ရျပန္ျပီ။ ကိုယ္ထင္ထားတာက ေအးအတူပူအမွ်...လက္တဲြေခၚတာမွသူငယ္ခ်င္းေကာင္း....သာမွေပါင္းတယ္ဆိုရင္ေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘူး..ထားလိုက္ပါေလ. သူငယ္ခ်င္းဆိုတာသူငယ္ခ်င္းပဲလို႔ .....ငယ္တုန္းကတစ္သက္တာမၾကံဳခဲ့ရဘူးတဲ့ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ကိုလည္း ကိုယ္ ရခဲ့ဖူးေလျပီ။။။။။။။။။။။။။။။။ကိုယ့္ကိုအငိုမလြန္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္မယ့္ မိဘလဲ အနားမွာ မရွိေလတာမုိ႔ .....ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္လဲရင္ကုိယ့္ဘာသာထူ...ကိုယ့္ဘာသာထ, ခြန္အားေတြျပန္ရေစဖို႔ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ပဲ သံုးသပ္မိတယ္ေလ...ငါ၂၀၀၃တုန္းကငိုရင္းနဲ႔ဖ်ားခဲ့ရတာ ငါ့အေပၚအသက္ေပးျပီးေတာင္ခ်စ္ႏို္င္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ဒုတိယမိခင္ ၾကီးေမၾကီးအတြက္ ......ေပးဆပ္ရတာတန္ပါတယ္။ ခုဖ်ားခဲ့ရတာက် ၾကည့္စမ္း...ငါ့အေပၚမခင္တြယ္လို႔မွ စြန္႔ခြာခ်င္တဲ့ လူေတြအတြက္....<br /><br />စာေမးပဲြၾကီးအတြင္းမွာ အခ်ိန္ေတြကုန္..ေလလြင့္သြားတဲ့အခ်ိန္က ၂ရက္...<br />၁၉ရက္ေန႔တည္းကရိပ္မိေနခဲ့လို႔ ရယ္..တျခားကိုယ္ေရးကိုယ္တာစိတ္ညစ္စရာရွိေနခဲ့လို႔ရယ္ ..ေလေပျပီးကုိယ္ စာမက်က္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ <br /><br />ခုေတာ့ေလကိုယ့္ရင္ေတြအရမ္းဆို႔နင့္ေနတယ္...ကိုယ္ေတြပူဖ်ားနာေနတယ္...ဒါေပမယ့္ကိုယ္စာေမးပဲြေျဖရဦးမယ္...စာေတြကလည္းစာေမးပဲြနီးမွေျဖရမယ့္ဘာသာစုၾကည့္သူမို႔ ခုခ်ိန္ထိကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာဘာမွမရွိေသး...ကိုယ္ဘယ္လိုစာေမးပဲြသြားေျဖရေတာ့မလဲ။ <br /><br />တရားနဲ႔လည္းေျဖၾကည့္တယ္...ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ (ေက်ာင္း..လုပ္ငန္းခြင္)မွာ ဒီလိုမ်ိဳးကိုယ္တစ္ခါမွမၾကံဳခဲ့ရဖူးဘူး...ဒါဟာဘ၀အေတြ႔အၾကံဳသစ္ေပါ့ေလ။ ကိုယ္မၾကံဳခဲ့ရေသးတဲ့ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုကို ၾကံဳေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ့သူေတြအျဖစ္လည္းေက်းဇူးေတာ့တင္သင့္တာေပ့ါေနာ္။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကိုယ္အမွတ္အေတးမထားခဲ့ပါဘူး။ကိုယ့္အေတြးထဲမွာ ဒီအေၾကာင္းသာ အခ်ိန္ျပည့္စိုးမိုးျပီးအိပ္ရာထဲလဲခဲ့ရတာမို႔ စိတ္ေလးေျပရာေျပေၾကာင္းေရးလိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့။ ခံစားထိ္န္းခ်ဳပ္လြန္းအားၾကီးရင္ ရူးသြားတတ္တယ္ေလ..ကိုယ္ရူးလို႔မျဖစ္ေသးဘူး စာေမးပဲြေျဖဖို႔ဘာသာေတြအမ်ားၾကီးက်န္ေနေသးတယ္။<br /><br />မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းဆိုေတာ့ ကူညီခဲ့ဖူးတဲ့ေက်းဇူးေတြကိုလည္းမေမ့ပါဘူး...ကိုယ္က ကိုယ္က်သြားတဲ့ေဘာပင္ေလးက်သြားလို႔ ျပန္ေကာက္ေပးရင္ေတာင္ေက်းဇူးရွင္လို႔<br />သတ္မွတ္ေနတတ္သူေလ။ဖ်ားနာေနခဲ့ရသည့္တိုင္ ကိုယ္ျပန္ေတြးမိတယ္....<br />လြန္ခဲ့တဲ့ဘ၀တစ္ေကြ႔က ငါဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ခဲ့ဖူးလို႔ ဒီဘ၀ ၀ဋ္ေၾကြးဆပ္ရတာပဲလို႔...စိတ္မခ်စြာနဲ႔ <i>ရံုးကခြင့္ယူျပီးေဆးခန္းလုိက္ပို႔မယ္ေလ</i> လို႔ဆိုလာတဲ့မမၾကီးေရွ႕မွာလဲ ကိုယ္က်န္းမာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္..ကုိယ့္က်န္းမာေရးအတြက္သူပူခဲ့ရတာမ်ားပါျပီကြယ္..အပူမေပးလိုေတာ့ပါဘူး..သူကုိယ့္အတြက္စားစရာေတြေဆးေတြစီစဥ္ေပးျပီး ရုံုးထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တလွပ္လွပ္တုန္ရင္ေနတဲ့ရင္အစံုနဲ႔ ဥေပကၡာစိတ္ေလးတစ္ခုကိုအသည္းအသန္ေတာင့္တေနမိတယ္...ကိုယ္ဟာသံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္လြန္းတယ္ကြယ္.။ <br /><br />စာေမးပဲြတြင္းမွာဘေလာ့ဂ္ေရးဖို႔မစဥ္းစားဘူးဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္...ခုေတာ့လဲစိတ္ထြက္ေပါက္ေလးတင္လိုက္မိတယ္...<br />ကိုယ့္ဆီအလည္လာရင္းစိတ္ရွဳပ္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါေနာ္။ကိုယ့္ကုိဖုန္း မၾကာခဏဆက္ျပီး အားေပးေနတဲ့ မငိုေတာ့ဖုိ႔ ျပန္ထူေထာင္ဖုိ႔ ေျပာျပီးအားေပးေနတဲ့ ကင္းမွီးေကာက္ေလးကိုလည္းကိုယ္တကယ္ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2969912247648283730?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-59847388141775622632009-10-24T12:17:00.007-11:002009-10-24T17:59:16.619-11:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SuN8SbZKRuI/AAAAAAAAAWA/2nqJxdtPbt8/s1600-h/images%5B3%5D.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span style="color: blue;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SuN8SbZKRuI/AAAAAAAAAWA/2nqJxdtPbt8/s320/images%5B3%5D.jpg" vr="true" /></span></a><br /></div><blockquote><span style="color: blue;">နာက်င္မွဳဒဏ္ရာတစ္ခုရင္၀ယ္ပိုက္မိေလျပီ........</span><br /></blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">တစ္ပါးသူေပ်ာ္ရႊင္ေရးအတြက္ကိုယ့္ရင္ကိုအပူလွိဳက္ မီးေလာင္တိုက္သြင္းသလိုခံစားေနရမွေတာ့.....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ႏွလံုးသားငယ္ဟာေလ ျပာအလူးခံရတ့ဲ ငါးရံ႕တစ္ေကာင္လို တဖ်တ္ဖ်တ္..တဆတ္ဆတ္..ေသအံ့ရယ္မူးေနမွေတာ့....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">မၾကားသလို..မျမင္သလို...မသိသလို ေနခဲ့ကာမွ သိေစေအာင္...ျမင္ေစေအာင္..ကံၾကမၼာကဖန္ခဲ့ေလမွေတာ့.......</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ေပးဆပ္ခဲ့ျခင္းရလဒ္အတြက္...ဆိုးသြမ္းသူ၀ိေသသနေတြရေနခဲ့မွေတာ့.....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ေ၀းလြင့္သူေျဖရာအတြက္...အေဆြးဖက္စကားေတြကို ကိုယ္စားနားေထာင္ေနခဲ့ရမွေတာ့...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ခ်စ္ျခင္းရယ္လို႔ထင္မွတ္ထားမိတဲ့ စိတ္ခံစားမွဳ..ယုယျခင္းေတြကိုု ..မသိလိုက္မိပါဘဲ...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">အျဖည့္ခံသူအျဖစ္,ရေနမွေတာ့.......</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">စဥ္းစားမိတယ္ကြယ္......</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ကို္ယ္“၀င္ကစြပ္” မဟုတ္ခ့ဲေလပါဘူး..လူသားစစ္စစ္ရယ္ပါ......</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ျပံဳးေပ်ာ္ေနသူေတြအတြက္ ၾကည္ႏူးမွဳေလးေတြေခၽြခ်ျပီး...<br />နာက်င္စြာနဲ႔ေလာကထဲကထြက္ခြာသြားရင္ေတာင္ေလ.........</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">.ကိုယ္ကေတာ့မင္းအတြက္...မွတ္တိုင္တစ္ခုအေနနဲ႔က်က်န္ေနခဲ့မွာမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ေၾကကြဲမွဳေ၀ဒနာေတြကို ရင္ခြင္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္ေထြးဆုပ္ျပီး..</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">အဆိပ္ျဖစ္သြားေစႏုိင္တဲ့နာက်င္မွဳေတြအတြက္..ကိုယ့္ရင္မွာတဆစ္ဆစ္ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ေလ....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ကိုယ္ကေတာ့မင္းအတြက္...အျပစ္စကားဆိုခဲ့လိမ့္မယ္မဟုတ္ပါဘူး.....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">တပါးသူဘ၀ေရွ႔ေရးအေလးေပးလို႔ ကိုယ့္အသည္းႏွလံုးကိုလက္ေဆာင္အျဖစ္ထုပ္ပိုး....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">လူတစ္စုေကာင္းက်ဳိးကုိသယ္ပိုးေစခဲ့ျပီးျပီမို႔...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ေလးမွာေလ....</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ကိုယ္တိုးတိုးေလးဆုေတာင္းခဲ့လုိက္တယ္...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">စဲြလမ္းမွဳ..သံေယာဇဥ္ၾကီးမွဳစိတ္အစဥ္ကိုျဖတ္ေတာက္ေပးပါ...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ဘ၀မွား၀င္စားမိတဲ့ “၀င္ကစြပ္ဘ၀ေလး” ေနာင္ဘ၀, မရျပ(ပါရ)ေစနဲ႔ေတာ့...</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">ဒီလုိနဲ႔ပဲ...တျဖည္းျဖည္းနဲ႔...</span><br /><br /><br /><br /></div><br />၀ိညာဥ္ေလးဟာ.....ေ၀း....ေ၀း...ေ၀းလြင့္......<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /><br />ဘ၀အသစ္ကိုျပန္စ,ေနခဲ့ျပီ.....<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div><br /></div><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yt3wDWmPssw&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yt3wDWmPssw&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><span style="color: blue;">၂၅.ေအာက္တိုဘာ.၂၀၀၉ </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: blue;">နံနက္...၇နာရီ ၇မိနစ္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5984738814177562263?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-16262971847378702652009-10-11T07:06:00.006-11:002009-10-11T15:02:42.579-11:00ခုတေလာ..ဘေလာ့ဂ္မ်ားစြာမွာေတြ႔ေနရတဲ့ တဂ္ပို႔စ္ေလးတစ္ခုကိုကဗ်ာအေရးေကာင္းတဲ့ <a href="http:///">ေဆာင္းခ်မ္းမိုး </a>က တဂ္လာလုိ႔ ေပါခ်ာခ်ာနဲ႔ပဲေရးလုိက္ပါရေစ။ <br /><br /><span style="color: #3d85c6;">1. What is your name : ၾကည္ျဖဴပိုင္</span><br /><br /><span style="color: #3d85c6;">2. A four Letter Word : ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေျပာတာပါ)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">3. A boy's Name : ေက်ာ္ၾကားသူ(ကို)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">4. A girl's Name : ၾကည္လဲ့ေနာ္ (ၾကည္နဲ႔ေနာ္လို႔ေျပာခ်င္တာ။စကားမပီလို႔ :P)</span><br /><br /><span style="color: #3d85c6;">5. An occupation : က်ားကြက္ထိုး (အဲလိုပဲက်ားကြက္မ်ားေတြ႔လုိ႕ကေတာ့ထိုင္ေဆာ့ေတာ့တာပဲ :D)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">6. A color : ေက်ာက္စိမ္းေရာင္</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">7. Something you'll wear : ကြက္တိကြက္ၾကားအက်ၤီ၀တ္</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">8. A food : ေၾကးအိုး(ခ်က္ယူလာတယ္)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">9. Something found in the bathroom : ၾကမ္းတိုက္တံ (နဲ႔)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">10. A place : ၾကမ္းျပင္ (ကိုတိုက္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနေတာ့)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">11. A reason for being late : ကားစီးဖို႔ မမီေတာ့လို႔ေျပးလာရလို႔ပါ။ (၂ မွတ္တိုင္ပဲေ၀းတာကိုိုး&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><br /><span style="color: #3d85c6;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကားစီးမေနေတာ့ဘူး)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">12. Something you'd shout : ေၾကြးေတြ၀ိုင္းေနျပီဗ်ဳိး (စာေၾကြးေတြ)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">13. A movie title : ေၾကာက္ရတဲ့ေယာကၡမ (ကိုသီဟသစ္-အရင္ကေပါ့ေလ.&nbsp;&nbsp; </span><br /><span style="color: #3d85c6;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ခုေတာ့လက္ေလွ်ာ့လုိက္ပါျပီ:P)</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">14. Something you drink : ကိုကာကိုလာေသာက္</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">15. A musical group : ကဲ..ရပ္မလားမရပ္ဘူးလား..ခဲနဲ႔ေပါက္မိေတာ့မယ္ေနာ္</span><br /><span style="color: #3d85c6;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; (ခုေတာ့မေပၚေသးဘူး..ေနာင္လာလတၱံ႕)</span><br /><br /><span style="color: #3d85c6;">16. An animal : ၾကိဳးၾကာငွက္</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">17. A street name : က်န္စစ္သားလမ္း</span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">18. A type of car :&nbsp;ကိုရိုနာ (<em>CORONA</em>)</span><br /><br /><span style="color: #3d85c6;">19. The title of a song : ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည </span><br /><span style="color: #3d85c6;"><br /></span><br /><span style="color: #3d85c6;">20. A verb : ၾကယ္ေတာက္လသာ(သည္)</span><br /><br /><strong><span style="color: blue;">ဇာတ္စင္ေပၚမွစကားမ်ား။</span></strong><br /><br /><span style="color: purple;">ၾကည္ျဖဴပိုင့္ခ်စ္မေကာင္းကင္ျပာက&nbsp;လာဆံုးမေလရဲ႕.....</span><br /><br />“ၾကည္ျဖဴပိုင္..<br />ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕<br />ေက်ာ္ၾကားသူကို<br />ၾကည္နဲ႔ေနာ္။”<br /><br /><span style="color: purple;">ၾကည္ျဖဴပိုင့္ဆီကို </span><br />က်ားကြက္ထိုး..<br />ေက်ာက္စိမ္းေရာင္<br />ကြက္တိကြက္ၾကားအက်ၤီ၀တ္<br /><span style="color: purple;">လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ ေက်ာ္ၾကားသူ အေျပးေလးေရာက္လာတယ္</span><br /><br /><span style="color: purple;">အေမာတေကာနဲ႔ေျပာတယ္။ေရာက္တာေနာက္က်တဲ့အတြက္စိတ္မဆိုးေအာင္ေပါ့။</span><br />“ၾကည္ျဖဴပိုင္ၾကိဳက္တဲ့ ေၾကးအိုးခ်က္ယူလာတယ္<br />ၾကမ္းတိုက္တံနဲ႔<br />ၾကမ္းျပင္ကိုတိုက္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနေတာ့<br />ကားစီးဖို႔ မမီေတာ့လို႔ေျပးလာရလို႔ပါ။”<br /><br /><span style="color: purple;">စိတ္ဆိုးေနတဲ့ၾကည္ျဖဴပိုင္ ျဗဲကနဲထ ေအာ္လိုက္တယ္</span><br />“ေၾကြးေတြ၀ိုင္းေနျပီဗ်ဳိး”<br /><br /><span style="color: purple;">အဲဒိအခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ဂင္းလုပ္ဖုို႔စ်ာန္မ၀င္လုိ႔ ကေလာင္တံကိုက္စဥး္စားေနရင္းကေအာ္သံေၾကာင့္လန္႔ဖ်တ္သြားတဲ့</span><br /><br />ေၾကာက္ရတဲ့ေယာကၡမ-ကိုသီဟသစ္<br /><span style="color: purple;">ေရာက္လာျပီး</span><br />“ကိုကာကိုလာေသာက္<br /><span style="color: purple;">နင္အာေျခာက္လိမ့္မယ္</span>”<br /><br /><span style="color: purple;">“အာေသာက္ခ်င္ပါဘူးေယာကၡမသြားတဲ့လန္ကာ၀ီကိုသြားခ်င္တာ..</span><br /><span style="color: purple;">ေၾကြးေတြ၀ိုင္းေနတယ္။။ေၾကြးေတြ၀ိုင္းေနတယ္..”</span><br /><span style="color: purple;">အာျဗဲၾကီးနဲ႔ထပ္ေအာ္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: purple;">ေယာကၡမနဲ႔ အတူဘေလာ့ဂင္းကိစၥေတြေဆြးေႏြးေနတဲ့ကိုရြာသားလဲ ေဒါသထြက္လာလို႔ အနားကို ဆတ္ခနဲေရာက္လာျပီး</span><br />“ကဲ..ရပ္မလားမရပ္ဘူးလား..ခဲနဲ႔ေပါက္မိေတာ့မယ္ေနာ္”<br /><br /><span style="color: purple;">“ရပ္ေစခ်င္ရင္အေနာ္ေျပာတာလုပ္ေပးေပါ့ေယာကၡမနဲ႔ ကရြာသားရဲ႕”</span><br /><span style="color: purple;">ေဆာင္းခ်မ္းမိုးကေမးတယ္။ေယာကၡမတို႔ မအားဘူး ဘာလဲေျပာ..တတ္ႏိုင္တာဆိုငါတို႔ကူမေပါ့တဲ့...</span><br /><span style="color: purple;">“ဒါဆိုေျပာမယ္”</span><br /><span style="color: purple;">ဆိုျပီးၾကည္ျဖဴပိုင္ကစေျပာတယ္</span><br /><br />“ၾကိဳးၾကာငွက္<span style="color: purple;">တစ္ေကာင္က</span>ို<br />က်န္စားသားလမ္းမွာ<br /><span style="color: purple;"><span style="color: black;">ကိုရိုနာ</span>ၾကီးကေလေသနတ္နဲ႔ပစ္ေနတယ္</span><br /><span style="color: purple;">အဲဒါ.ဒီည..</span><br />ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ညေလ..<br />ၾကယ္ေတြေတာက္ျပီးလေလးကထိန္ထိန္သာလို႔.......<br />ၾကယ္ေလးေတြၾကည့္ျပီးစားရရင္ဇိမ္ပဲ<br /><span style="color: purple;"><span style="color: black;">ကိုရိုနာ</span>ၾကီးဆီက&nbsp;facebook ကတစ္ဆင့္ေတာင္းေပး.ေနာ္”</span><br /><br /><span style="color: purple;">သူေျပာတာကိုနားမေထာင္ဘဲေျပာခ်င္ရာစြတ္ေျပာ..ေအာ္ခ်င္ရာစြတ္ေအာ္ေနတဲ့ ၾကည္ျဖဴပိုင္ကို စိတ္ကြက္သြားတဲ့</span><br />ေက်ာ္ၾကားသူ....စင္ေပၚကအဆင္း<br />ကိုယ့္ပုဆုိးစ ကိုယ္နင္းမိျပီး စင္ေပၚက<br />ကားကနဲ က်ပါေရာလား.............<br /><br /><span style="color: blue;">ျပဇာတ္ကိုမရပ္ခ်င္ရပ္ခ်င္..ကန္႔လန္႕ကာဆတ္ေတာက္ဆတ္ေတာက္ခ်ျပီး......တစ္ခန္းရပ္..အဆံုးသတ္ပါသည္။</span><br />(ဟဟ..ဘာေတြေရးမွန္းလဲသိဘူးေနာ္....လို႔ ေတြးေနျပီဟုတ္<br />ေတြးပါနဲ႕ေနာ္။ခုလိုအခ်ိန္ကုန္ခံျပီးလာဖတ္ေပးတာေက်းဇူးပါေနာ္။<br />အခ်ိန္မရေတာ့လုိ႔<br />ကျဗာကသီ<br />ကပိုကရို<br />ကဗ်စ္ကညစ္ပဲ&nbsp;ေရးလိုက္ရလို႔အားနာမိပါတယ္) :)<br /><br />ေဆာင္းခ်မ္းမိုးေရ..ဒီတဂ္ေၾကြးေလးကိုမေက်နပ္လဲေက်နပ္လိုက္ေလေတာ့...ငါသိပ္စ်ာန္မ၀င္လို႔ ျဖစ္သလိုေရးလိုက္မိသလုိျဖစ္သြားတာေဆာရီးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-1626297184737870265?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-53948869438655409272009-10-10T20:16:00.001-11:002009-10-11T07:14:49.394-11:00ညီမငယ္<a href="http://hninhaymar.blogspot.com/">ႏွင္းေဟမာ</a>ရဲ႕တဂ္ပို႔စ္ေလးပါ။သူကေတာ့ဆိုညည္းတတ္တဲ့သီခ်င္းေတြအကုန္ကို ေရးေစခ်င္ပံုပါပဲ။<br />ဒါေပမယ့္ကိုယ္ေရးရင္ေတာ့ တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္တစ္ခုလိုရွည္သြားႏိုင္တာအေသအခ်ာ။ :)ကိုယ္ဆိုေလ့ရွိတ့ဲသီခ်င္းေတြကိုdownload ခ်တင္ျပခ်င္ေပမယ့္..<br />ပတ္၀န္းက်င္ကိုအားနာလွသမို႔။နားမခံသာလို႔ခဲလာေပါက္ရင္ ခဲမေလာက္ဘေလာ့ဂ္အိမ္ဘ၀ကိုေရာက္မွာစိုးလွသမို႔..သီခ်င္းေလးတစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကိုပဲတင္ျပပါရေစရွင္။ကိုယ္ေနာက္တတ္ေျပာင္တတ္တာကို <br />intro ၀င္ျပီးသားမို႔ ေပါခ်ာခ်ာစာသားေတြကို သည္းခံျပီးဖတ္ေပးပါလုိ႔.....<br /><br /><span style="color: #444444;"><strong>မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္</strong></span><br />ကိုယ္အအိပ္မက္ပါတယ္။၀က္ေပါက္ေလး။အိပ္ပုတ္ေလး။စသည္ျဖင့္အမည္တြင္ေလာက္ေအာင္ကို အ၀နဲ႔အအိပ္ကိုမက္ပါတယ္။အစားလဲမက္တာေပါ့။ၾကိဳေျပာထားတာ:P။ဒါေပမယ့္အစားပုတ္ေလးလို႔ေတာ့အမည္မတြင္ေသးဘူး။ အစားမၾကမ္းဘူးထင္ပါရဲ့။ လမ္းေၾကာင္းေတြေသြဖယ္ကုန္ျပီ။ျပန္ဆက္မွ....<br />အအိပ္မက္ေလေတာ့...မနက္သြားရမယ့္ခရီးေတြဆို အျမဲေနာက္က်ေလ့ရွိတယ္။ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကလဲ..ေက်ာင္းဖယ္ရီဆိုေနာက္က်လိုက္တာပဲ။ျပီးရင္ေတာ့တဖုတ္ဖုတ္နဲ႔ေျပး။<br />စပယ္ယာဦးေလးၾကီးကကိုယ့္ျခင္းေတာင္းေလးလာဆဲြျပီးေရွ႕ကေျပး။<br />ကိုယ္ကလဲေက်ာပိုးအိတ္ေလးမႏိုင္မနင္းပိုးျပီးသူ႔ေနာက္ကေျပး။ တစ္ပတ္မွာ ၅ရက္ကို ၃ရက္ျဖစ္ေနက်။<br />ဒီေရာက္ေတာ့လည္းအက်င့္ျပင္မလားမွတ္တယ္။မျပင္ပါဘူး။ေျပာင္းလဲလာတာတစ္ခုကေတာ့<br />၀က္ေပါက္ျဖစ္လာတာပဲ။ ဖယ္ရီမမီေတာ့ရင္ရံုးကားေမာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးက ဆူခ်င္လို႔မနည္းတည္ထားရတဲ့ရုပ္ၾကီးနဲ႔ေစာင့္။ ကိုယ္ကလည္းလိမ့္လိမ့္လိမ့္လိမ့္နဲ႔ေျပး။<br />ျပီးရင္ေဟာဟဲစိုက္..အန္ကယ္..၁မိနစ္ပဲေနာက္က်တာ။<br />အဲဒါအန္ကယ္ေစာတာ။ကိုယ္ေနာက္က်တာမဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာေနက်။ဒါက clementi မွာေနတုန္းက။<br />boonlay ကိုေျပာင္းလာေတာ့clementi ကိုေရာက္ဖို႔ရထားစီးရျပန္ေရာ။အဲဒိမွာ အိပ္ယာထေနာက္က်ျပန္ေတာ့ ကိုယ္စီးလုိက္ခ်င္တဲ့ရထားကိုလြတ္သြားျပန္ေရာ တစ္မိနစ္ဆုိမွ တကယ့္တစ္မိနစ္ေလး..ဒီအခိ်န္မွာ ကိုယ္ဆိုမိေနက်သီခ်ငး္ေတြက မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ရဲ႔ <span style="color: red;">“တစ္မိနစ္ေနာက္က်ေနာက္က်သြားျပီ။ရထားၾကီးထြက္လို႔သြားျပီ။.........” </span><span style="color: black;">တိုးတိုးေလးေပါ့ေနာ္.အက်ယ္ၾကီးဆိုရင္ေတာ့အရူးထင္ေနရင္ဒုကၡ။ဒါလည္းထည့္စဥး္စားရေသးတယ္ေလကြယ္။</span><br /><br /><strong>သီခ်င္းမ်ဳိုးစံုနဲ႔ကိုယ္</strong><br />&nbsp;ကိုယ္ဟာသီခ်င္းမ်ားကိုၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူပါ။ သီခ်င္းတို႔ရဲ႕အလယ္မွာေနရရင္ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနသူပါ။ ဂစ္တာမတီးတတ္ဘဲလဲ။ဗဒင္သီးခ်င္းေတြနဲ႔လက္ကြက္ပါတဲ့သီခ်င္းစာအုပ္ကိုေရွ႕ခ်..ဂစ္တာတျဗန္းျဗန္းေခါက္ျပီးေတာ့လည္းသီခ်င္းတျခားတီးလံုးတျခားဆိုခဲ့ဖူူးသူပါ။ ေရခ်ိဳးရင္းလည္း ပါးစပ္ကိုအျငိမ္မထားဘဲ <strong>ဆယ့္ႏွစ္မိ်ဳး</strong> သီခ်င္းကိုဆိုညည္းေလ့ရွိသူပါ(မယံုမရွိေလနဲ႔ ဟိုတစ္ေၾကာင္း ဒီတစ္ေၾကာင္းဆိုလိုက္ေတာ့ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးမွအသာေလး)<br />အိမ္မွာကာရာအိုေကဆိုရင္လည္း..သီခ်င္းေအး။သီခ်င္းၾကမ္း။ေအာ္ဆို။အိပ္ဆို။ေအးေအးဆို။<br />၀ုန္းဒိုင္းၾကဲဆို။ျငိမ္ျငိမ္ေလးဆိုေနရာမွ ၀ုန္းဆို အက်ယ္ၾကီးမာန္ပါပါနဲ႕ထဆို..စသည္ျဖင့္သီခ်င္းမ်ိဳးစံုုကို အသံမ်ိဳးစံုနဲ႕ဆိုေလ့ရွိသူပါ။ အမ်ားဆံုးဆိုတာက စေတာ္ဘယ္ရီခ်စ္သည္းရွင္..က်ားလိုတစ္လွည့္.မလိုတစ္လွည့္ဆိုလို႔ရလို႔သေဘာက်။bedok မွာေနတုန္းကအခန္းေတြကသိပ္ကပ္တယ္။ ကုိယ္ကလည္းသီခ်င္းမဆိုရမေနႏိုင္သူဆိုေတာ့ ဟင္းခ်က္လည္းသီခ်င္းဆိုခ်က္တယ္။ ေရခ်ိဳးလည္းသီခ်င္းဆိုခ်ိဳးတယ္။ ကပ္ရပ္တိုက္ခန္းက စလံုး လင္မယားက ကိုယ့္ကိုနာမည္မသိေလေတာ့ အမွတ္အသားေလးနဲ႔ မွတ္ထားတာက <strong>သီခ်င္းအျမဲတမ္းဆိုိတဲ့ေကာင္မေလး </strong>တဲ့။<br /><br /><strong>ခုတေလာလွ်ာေတြ႔ေနတဲ့သီခ်င္းေလး</strong><br />ခုတေလာေတာ့ေမ့ကိုလြမ္းတယ္။ ငယ္္စဥ္ေမေစ်းသြားဖို႔ျပင္ေနခ်ိန္။ကိုယ္ေက်ာင္းသြားဖို႔ေမ့ေပါင္ေပၚလဲွအိပ္ခ်ျပီး ေမသနပ္ခါးလိမ္းေပးတာကိုခံေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကေပါ့.. သနပ္ခါးအေဖြးသားေမႊးျမျမမွာ တို႔ပတ္နံ႕ေလးသင္းေနတဲ့ ေမ့မ်က္ႏွာ၀င္းပပကို မ်က္လံုးတခ်က္မွာဖြင့္ၾကည့္လိုက္။“ေမကမ်က္လံုးမွိတ္ထားသမီး”လို႕ေျပာရင္ျပန္မွိတ္လိုက္။ ထို႔အတူပဲ..သူငယ္တန္းကေလးတန္းထိ..ေက်ာင္းကျပန္လာတာနဲ႕လာၾကိဳတဲ့လူလက္ထဲကေျပးထြက္..ဆိုင္မွာရွိေနတဲ့ေမ့ေပါင္ေပၚတက္.ခ်ိဳခ်ိဳစို႔ရင္းနဲ႕ ေမ့မ်က္ႏွာကိုမ်က္လံုးအျပဴးသားမ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းစိုက္ၾကည့္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးေတြကိုျမင္ေယာင္မိျပန္တယ္။ အဲဒိတုန္းကကိုယ္က ကေလးေလး။ေမက ပိ်ဳရြယ္သူ။ခုလက္ရွိမွာေတာ့ ကိုယ္ကပ်ဳိရြယ္သူ။ေမက ဇရာတို႔ရဲ႕အရိပ္အေယာင္ကိုျပသေနသူ။ <br />အုိ..ရာသီစက္၀န္းေတြကေျပာင္းလဲေနတယ္။မျမဲတဲ့သေဘာကိုေဆာင္ေနတယ္။<br />မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔ခ်စ္လြန္းတဲ့စိတ္နဲ႔ေမ့ကိုအရင္ကလိုလန္းဆန္းတက္ၾကြတဲ့သူအျဖစ္နဲ႕<br />ပဲျပန္ျမင္ေနခ်င္မိတယ္။အသက္ၾကီးျပီး ဇရာတို႔ရဲ လကၡဏာ အိုျခင္း။နာျခင္း။တို႕မွ<br />ကင္းေ၀းေစခ်င္တယ္။ရူးလိုက္တာေနာ္။ကိုယ္ေတာင္ကေလးမွမဟုတ္ေတာ့ေပပဲလို႕<br />မၾကာခဏ ျပန္ဆံုးမရတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပါ။<br />ဒါေပမယ့္..ေမဘယ္ေလာက္ပဲအသက္ၾကီးလာပေစ။ေမ့မွာဘယ္ေလာက္ပဲဇရာတို႔ရဲ႕လကၡဏာေပၚလာပါေစ။ကို္ယ္ေလ..ေမ႕ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္။ခုခ်ိန္မွာေျပးေတြ႔။ဖက္ေပြ႕ျပီး အားရပါးရရွိဳက္နမ္းလိုက္ခ်င္တာက သနပ္ခါးနံ႕ေလးေမႊးပ်႕ံေနမယ့္ေမ့မ်က္ႏွာျပံဳးျမျမ။ ဘာပဲေျပာေျပာကိုယ္အလည္ျပန္မယ့္အခ်ိန္မွာေတာ့ေမ့မ်က္ႏွာကိုသနပ္ခါးအေဖြးသားလိမ္းခိုင္းျပီး အခ်ိန္ျပည့္ကိုေမႊးေမြးေပးပစ္မယ္။လြမ္းလြန္းလို႔ခုလတ္တေလာမွာေတာ့ ေအာက္ကသီခ်င္းေလးကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေက်ာ့ျပီးနားေထာင္ေနမိတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာေတာ့အက်ယ္ၾကီးေအာ္ဆိုလုိက္တယ္ကြယ္။ ညီမေလးႏွင္းေရ။ညီမတဂ္နဲ႔အမေရးသားခ်က္နဲ႔မကိုက္ညီဘူးလို႔ေတာ့နည္းနည္းထင္ပါတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ေမ့ကိုသတိရတဲ့စိတ္ေလးကိုဖြင့္အန္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ညီမေလးကိုေက်းဇူးပါေနာ္။<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/t3ksiJ2T3nk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/t3ksiJ2T3nk&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ဒါေလးေတြကေတာ့ ရရ,မရရ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ မၾကာခဏ ကိုယ္ဆိုညည္းေနက် ေတးေလးေတြေပါ့....<br /><br /><br />၁။Teriyaki Boyz ရဲ႕ Tokyo Drift (အရမ္းအရမ္းကိုၾကိဳက္)<br />&nbsp;၂။ Enrique Iglesias ရဲ႕ Somebody's me နဲ႔ Hero<br />&nbsp;၃။Akon ရ႕ဲ Sorry It Blame It On Me နဲ႔ Don't Matter <br />၄။Nukleuz Recordz ထဲက Big Boys Don't Cry- Lolly<br />&nbsp;၅။ Heather Small ရဲ႕ Proud of You <br />၆။ Smack That Remix ျမန္မာသီခ်င္းထဲကေတာ့ <br />၁။ အရဲထုပ္ (ရဲယိုရြက္နဲ႔ငါးပိရည္ကိ်ဳၾကိဳက္လို႔ :D)<br />၂။ ဒီဇင္ဘာည <br />၃။အတိုင္းထက္အလြန္<br />&nbsp;၄။အခ်စ္မ်က္၀န္း <br />၅။ဘာျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္မယ္ <br />၆။ ေကာ္ဖီေသာက္တိုင္းလြမ္းေနတယ္(တို႕ကေတာ့အစာအိမ္မေကာင္းလို႔ေကာ္ဖီ လံုး၀မၾကိဳက္)<br />&nbsp;၇။ေနညိဳရင္<br />၈။မိုးရာသီအလြမ္း <br />၉။အခ်စ္သီခ်င္း <br />၁၀။အထီးက်န္ <br />၁၁။ျပန္မဆံုျဖစ္ၾကရင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-5394886943865540927?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-23346685135246636342009-09-21T20:52:00.000-11:002009-09-21T20:52:32.540-11:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/E3u6ltOGKMA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/E3u6ltOGKMA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-2334668513524663634?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-79011608144197995682009-09-18T22:23:00.000-11:002009-09-18T22:23:45.168-11:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aDzqa_W1vdo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/aDzqa_W1vdo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-7901160814419799568?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-83589675415035784632009-09-12T05:27:00.000-11:002009-09-12T05:27:18.683-11:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iHHKUb7sGCY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/iHHKUb7sGCY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-8358967541503578463?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-69067360752140106002009-09-06T18:41:00.001-11:002009-09-06T19:00:06.356-11:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SqSTgyhvicI/AAAAAAAAAUs/tc8YWlkPa8c/s1600-h/DSC01420.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" lk="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SqSTgyhvicI/AAAAAAAAAUs/tc8YWlkPa8c/s320/DSC01420.JPG" /></a></div><br />ဒီဇင္ဘာလက်ရင္ ျပန္ဆံုၾကမယ္ေနာ္။<br />ကိုယ့္ဆီတခါတရံ လာလည္တဲ့လူေတြ။ မၾကာမၾကာလာလည္တဲ့လူေတြအားလံုးကို ငယ္ကၾကားဖူးတဲ့ဟာသေလးနဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တာ။<br /><br /><strong>ဟဲ့...ဒကာမၾကည့္လုပ္ပါဟ</strong><br />ဟိုအရင္ ဦး၀င္းဦးတုိ႔ေခတ္စားတုန္းကေပါ့။ ရြာတစ္ရြာမွာ လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စကိုရင္လူထြက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ဟာ..ဦး၀င္းဦးဆိုသိပ္ေဘာက်။ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးစစနဲ႔<br />၀င္းဦးသရုပ္ေဆာင္တာကလည္းေကာင္းသကိုး။ ဒီေတာ့ သူသေဘာက်တာလည္းမဆန္းေပဘူး။<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ေက်ာင္းသားေလးဟာ ျမိဳ႕တက္တုန္းဘယ္သူမွမသိေအာင္ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးတုေလး ၀ယ္လာတယ္ေလ။ဒါေပမယ့္ေက်ာင္းမွာက ကပိၸယက အစလူကလစ္တယ္ရယ္မရွိဘူး။ေက်ာင္းသားေလးက လည္းစမ္းသပ္တပ္ၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ လူမလစ္ေတာ့အခြင့္မသာဘူးေပါ့။သူကအရွက္လည္းၾကီးေသးတာကိုး။<br /><br />ေက်ာင္းသားေလးေစာင့္ေနတဲ့ တစ္ေန႕ကိုေရာက္လာတယ္။ အဲဒိေန႔ကဘုန္းဘုန္းက ၃ညအိပ္၄ရက္ခရီးထြက္ရတယ္။ သူလဲအရမ္းကိုေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းမွာမရွိေလေတာ့<br />&nbsp;ေ၀ယာ၀စၥလုပ္ေပးတဲ့ကပၸိယၾကီးလဲေက်ာင္းေပၚသိပ္မတက္။ ဆြမ္းကြမ္းပို႔တဲ့ ဒါယိကာ ဒါယိကာမေတြကလည္း သိပ္မလာျဖစ္ၾကေတာ့ အရမ္းကိုေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္ေန႔မနက္က်သူလဲ မွန္ေလးကိုထုတ္။ တိတ္တိတ္ေလး၀ယ္ထားတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးတုေလးထုတ္တပ္။ <br />၀င္းဦးလုိျပံဳးၾကည့္လိုက္ အိုက္တင္နဲ႔စကားေျပာလိုက္လုပ္ၾကည့္ေနတာေပါ့။<br />ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလံုးကလည္းတိတ္ဆိတ္ေနေလေတာ့ ..ေက်ာင္းသားေလးလဲ အခ်ိန္ကုန္သြားမွန္းမသိ ကုန္သြားပါေလေရာ။ေန႔လည္စာစားခ်ိန္နီးလို႔နီးမွန္းေတာင္မသိလိုက္ေတာ့ဘူးေလ။<br /><br />အဲဒိအခ်ိန္မွာ ဒကာမေလးတစ္ေယာက္က (ေျပာရရင္ ေက်ာင္းသားေလး ကိုရင္ေလးကိုရင္ဘ၀တည္းကသူ႔ကိုေလးစားတဲ့ဒကာမေလးေပါ့) သူကဘုန္းဘုန္းမရွိမွန္းမသိေတာ့ေက်ာင္းကိုဆြမ္းပို႔ဖို႔ ဆြမ္းခ်ိဳင့္ေလးနဲ႔တက္လာပါေလေရာ။ ေက်ာင္းသားေလးကလဲမွန္ထဲၾကည့္ေနရာက လူရိပ္ျမင္လို႔ လန္႔ျဖတ္ျပီး အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔ျပဴတင္းေပါက္ကခုန္ခ်မယ္ျပင္ပါေလေရာ။<br /><br />ဒကာမေလးကလဲ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကိုမသိေလေတာ့ ...“အို...ကိုရင္ေလးငါ့ျမင္တာနဲ႕ခုန္ခ်ေတာ့မွာပါလား” ဆိုတဲ့ပူပန္စိတ္နဲ႔ ဆြဲမိဆဲြရာေျပးဆြဲမိတာက ပုဆိုးစ။ ခါးပံုစကိုေျပပါေလေရာ။ေက်ာင္းသားေလးက ခုန္အခ်။ေျပးဆဲြမိတာက ပုဆိုးးစဆိုေတာ့ကာ......အဟမ္းးးးး (လည္ေခ်ာင္းရွင္းတာပါ :P) ေက်ာင္းသားေလးဒုကၡေရာက္ေတာ့သေပါ့။<br /><br />ျပတင္းေပါက္ကေန ခုန္ခ်ျပီးေလထဲမွာတ၀က္တပ်က္ျဖစ္ေနရွာတဲ့ေက်ာင္းသားေလးက <br />“ေၾသာ္...ဟဲ့ ဒကာမ..ၾကည့္လုပ္ပါဟ” (သူကကိုရင္ဘ၀နဲ႕ေနလာတာၾကာျပီဆိုေတာ့ႏွဳတ္က<br />က်ိဳးေနျပီ။သူေျပာခ်င္တာကသူ႔ကိုလႊတ္ခ်ေစခ်င္လို႔ေျပာလိုက္တာပါ။ေက်ာင္းကလည္း<br />သိပ္မျမင့္ဘူးေလ။ဒကာမေလးက စိတ္ပူတာ။) “ဘုရား.....တပည့္ေတာ္မၾကည့္ရဲပါဘူးဘုရား။ ” “နင္ကလဲၾကည့္လုပ္မွေပါ့ဟ..ငါ့ကိုလႊတ္ခ်လိုက္” ဒကာမေလးကလဲမ်က္နွာတလႊဲလႊဲနဲ႔ &nbsp;“မၾကည့္ပါရေစနဲ႔ဘုရား” တဲ့။ေကာင္းေရာ။<br /><br />အဲဒါန႔ဲေက်ာင္းေအာက္ကလူေတြလဲ ကိုရင္လူထြက္ေက်ာင္းသားေလးႏွဳတ္ခမ္းက ႏွဳတ္ခမ္းေမြး။ ေက်ာင္းသားေလးအျဖစ္ကို ျမင္သြားၾကပါေလေရာ။ အရွက္ၾကီးပါတယ္ဆိုမွ ျဖစ္ရေလ။<br /><br />(ဒီဟာသေလး&nbsp; ၾကားစက မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ျပီး ရီလို္က္ရတာ ၀ါးလံုးကြဲ။ ကိုယ္ေတြက အဲဒိအရြယ္တုန္းက စာမရလို႔ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ရိုက္တဲ့ပဲြေတာ္ၾကီးအခန္းထဲမွာဆင္ကာႏႊဲရင္ မၾကည့္ရဲသလို လက္၁၀ေခ်ာင္းကာျပီး လက္ကေလးေတြခ်ဲကားျပီးလက္ၾကားထဲကေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့အရြယ္ကိုး..ဟားဟား)<br />ခုျပန္ေရးေနရင္းက်ေတာ့ သူ႔ေနရာေလး၀င္ျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့အရြယ္ေရာက္သြားျပီ။<br /><br />မွတ္ခ်က္။&nbsp;&nbsp; ။ ငယ္တုန္းကၾကားဖူးတဲ့ဟာသေလးကို ဇာတ္ေကာင္ေျပာင္းျပီးေရးထားတာပါ။<br />လဲြတာေလးမ်ားရွိခဲ့ရင္ လြန္တာရွိ ၀ႏၲာမိပါေနာ္။ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ ၃လတာ့တာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-6906736075214010600?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-11160105864299267722009-09-06T17:13:00.002-11:002009-09-06T18:56:43.738-11:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SqR_Y309h8I/AAAAAAAAAUk/zgImSO5b84c/s1600-h/DSC01418.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" lk="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_r1RvtOt2qeU/SqR_Y309h8I/AAAAAAAAAUk/zgImSO5b84c/s320/DSC01418.JPG" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ကိုယ့္ကို အျမင္ကတ္ရတဲ့အေၾကာင္းတဲ့</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ညီမေလးပန္းရင့္နဲ႔ ၀က္၀ံေလးက တဂ္လာတယ္။ ကုန္ၾကမ္းစုရင္းနဲ႔နည္းနည္းၾကာသြားတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူအမ်ားစုဆီက စစ္တမ္းမေကာက္လိုက္ရဘဲ ရင္းႏွီးသူ ၅ေယာက္ေလာက္ကိုပဲ ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရွိဘူးတဲ့။ အျမင္ကတ္ၾကဘူးတဲ့။ ကဲ.....ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မတုန္း။ၾကီးေတာ္တို႔ေရ။ ဘြားၾကည္ျဖဴေတာ့ေရးစရာ အရွိေတာ့ဘူး ဒြတ္ခေပါ့။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ကဲ...မမၾကီး ခဏခဏေျပာတဲ့ စကားေလးေတြနဲ႔ပဲေရးမယ္ကြာ။ ဘာရမလဲ။ (၀က္၀ံကေလးေရ..ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္က ပေဟဠိကို ေဘာနပ္စ္ေျဖေပးမယ္။ ခ်စ္သူက မမရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာမမၾကီးပါပဲ)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><strong>ကိုယ့္ကိုဘာေၾကာင့္အျမင္ကတ္</strong></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၁။<span style="color: red;">စာက်က္မလားမက်က္ဘူးလား</span> ။ ။ က်က္ခ်င္ဘူး (<span style="color: blue;">နင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္း</span>)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၂<span style="color: red;">။ေရာ့ ေရာ့ ဒါေလးစားၾကည့္ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။</span> ။ အာ..မစားခ်င္ပါဘူးဆိုမွဟာ..ဒီမွာဗိုက္ၾကီးတင္းေနတာကို ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲမသိဘူး (<span style="color: blue;">စားေစခ်င္လို႔ေကၽြးတာကို ငါ့ကိုျပန္ေျပာတယ္။ အျမင္ကတ္ဖို႕ေကာင္းလိုက္တာ)</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၃<span style="color: red;">။နင္စာေတာ့မလုပ္ဘဲ။ကိုယ့္ေမဂ်ာမဟုတ္ေတာ့ဘာမွမကၽြမ္းက်င္ေတာ့ၾကိဳးစားရမွာကို မၾကိဳးစားဘဲ အလကားေန ဒီစာေတြပဲထိုင္ေရးေနတယ္။ နင့္ကိုငါလူၾကီးေတြနဲ႔ဖုန္းဆက္ျပီး တိုင္ေျပာမယ္။</span>&nbsp;&nbsp; ။ နင္ေနာ္။ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ။ ဒီမွာစိတ္ညစ္ရတဲ့ၾကားထဲ။ေခါင္းရွဳပ္ရတဲ့ၾကားထဲ။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။အား...စိတ္ညစ္္တယ္။ေခါင္းမူးတယ္။စိတ္ညစ္တယ္။ေခါင္းမူးတယ္ (<span style="color: blue;">ေအး...စာက်က္ခိုင္းရင္ဒီလိုပဲေခါင္းမူး.စိတ္ညစ္..အဲဒါသာထိုင္လုပ္လို႔ေျပာရင္မ်က္ႏွာက ထီေပါက္တဲ့အတိုင္း...နင့္ကိုၾကည့္မရတာၾကာျပီ။ေျပာေပါင္းလဲမ်ားျပီ။ အခ်ိဳးမျပင္ဘူး။ အျမင္ကတ္လိုက္တာ)</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၄<span style="color: red;">။ဟယ္..ၾကည့္စမ္းၾကည့္စမ္း.။စာက်က္တာလားအဲဒါစာက်က္တာလား။ဂ်ီေမးလ္ၾကီးဖြင့္။</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><span style="color: red;">ဘေလာ့ဂ္ထိုင္ဖတ္...အဲဒါလားစာလုပ္ေနတာ။</span>&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။အမယ္မယ္..လုပ္ေနတာမေတြ႕ဘူးလား။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ဒါကခဏေလးဖြင့္တာဆိုပီး ေအာက္ခ်ထားတဲ့ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ၀က္ဆိုဒ္ကို ဘတ္ဆိုေကာက္တင္ေတာ့.... {အမွန္ေတာ့ ကိုယ္သင္ခန္းစာ၀က္ဆုိဒ္ေလးဗန္းျပျပီး အဲလိုလုပ္ေနခဲ့တာၾကာပါျပီ။ကံမေကာင္းခ်င္ေတာ့ တေန႕ကသူမိသြားတယ္}(<span style="color: blue;">အင္း..နင္ေတာ့သြားျပီ ပရိုဂရမ္လဲမသင္ခဲ့ရဘူး။သခ်ာၤေတြလဲေ၀းလို႔ေမ့ျပီဆိုျပီး နင္ဒီလိုဆက္ျပီး ေ၀ေလေလလုပ္ႏိုင္ေသးတာငါအရမ္းအံ့ၾသတယ္။နင္ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနျပီ။ နင့္ကိုငါလံုး၀ၾကည့္မရေတာ့ဘူးေနာ္။ခုပိတ္)</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၅။ ငါက သိပ္လိမၼာတာ..ေမေမတို႔ေမြးရက်ိဳးနပ္တဲ့ သမီးလိမၼာတံုးေလး..ဟိဟိ လုိ႔ဆိုခဲ့ရင္။ ။ (<span style="color: blue;">ဒါလားလိမၼာတာ တခါတခါက် ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႕ျပန္မေျပာနားမေထာင္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ျပီး..အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္းတာမ်ား</span>)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">၆။ <span style="color: blue;"><span style="color: red;">ေဟ့..ငါနဲ႔အတူ အျပင္ခဏလိုက္ခဲ့။ (၀ါ) NTUC လိုက္ခဲ့ (၀ါ) Jorong Point လိုက္ခဲ့ ၀ယ္စရာရွိလို႔။</span> ။</span> ကိုယ့္ဖာသာသြားပါလား။ ငါလည္းသြားခ်င္တစ္ေယာက္တည္းသြားတာပဲ။လာမေခၚနဲ႔။လိုက္ဖူး။</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">(<span style="color: blue;">ေတာ္ေတာ္အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္းပါလားဟင္။ ငါ့အလွည့္က်ေတာ့လိုက္ရတယ္</span>) ေျပာခ်င္ရာေျပာကိုယ္ကေတာ့လုိက္ခ်င္မွထ လိုက္တယ္။အဟိ</div><br /><br /><strong>တျခားလူေတြအျမင္ကတ္ႏို္င္တာက</strong><br />၁။မ်က္ႏွာေျပာင္စပ္စပ္ေနျပီး အခံရခက္ေအာင္အစသန္လို႔<br /><br />၂။တခါတေလ အကုန္လံုးက ၀ိုင္းစိတ္၀င္စားေပမယ့္ ကိုယ္ကဒီေလာက္ၾကီးမဟုတ္လို႔ (နာမည္ၾကီးလူၾကိဳက္မ်ားဆို နည္းနည္းေ၀းေ၀းေရွာင္တယ္...ေ၀ဒနာမခံႏိုင္လို႔ {ဟုတ္တယ္ေလကိုယ္ခင္သေလာက္မွ သူမခင္ရင္ ကိုယ့္မွာေ၀ဒနာေတြခံစားျပီး ေၾကကဲြေနရရင္ဘယ့္ႏွယ္လုပ္..အဟိ})<br /><br />၃။တခါတရံအျမင္ကတ္ၾကည့္မရရင္ ဟန္ေဆာင္ျပီး ၾကည့္လို႔ရသေယာင္မေနဘဲ<br />ၾကည့္မရရင္ ၾကည့္မရတဲ့ အတိုင္း ဆက္ဆံတတ္လို႔။<br /><br />၄။ဒုတ္ထိုးအုိးေပါက္ေျပာတတ္လို႔<br /><br />၅။ၾကြားလြန္လြန္းတဲ့လူေတြ လာၾကြားလြန္းရင္ “အင္း”ေတာင္မေထာက္ခံေတာ့ဘဲ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔ (တတ္ႏို္င္သေရြ႕ကေတာ့နားေထာင္ေပးပါတယ္။အမီးမလြန္ပါဘူး။ဟဲဟဲ။)<br /><br />ကဲ...ခ်စ္ေသာအေပါင္းအသင္းၾကီးေဒၚေလးတို႔ေရ။။။။ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးစဥ္းစားရသေလာက္ကုန္ၾကမ္းရွာျပီး အေၾကြးဆပ္ပါတယ္။ ေက်နပ္ၾကပါရွင္ :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3151689659669892287-1116010586429926772?l=kyiphyupaing.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကည္ျဖဴပိုင္http://www.blogger.com/profile/11471460606252605703noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3151689659669892287.post-47483537596449870922009-09-06T15:53:00.006-11:002009-09-12T05:12:32.974-11:00လက္ရိွအျမီးမေပါက္ေသးတဲ့ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ <a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">မမ၀ါ</a>က တဂ္လာပါတယ္။ စည္းကမ္းခ်က္ကေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ရမယ္တဲ့။ ဒါဆိုဒါမွ ၾကိဳက္တတ္တဲ့မမ၀ါ ကခိုင္းေတာ့ ကိုယ္ကလဲ ဒါဆိုဒါပဲ။ :D အဲဒိေတာ့ Remix Lan Kyote ဇာတ္ကေလးျဖစ္တဲ့<br />ရင္၀ွက္ပန္းေလးအေၾကာင္းေရးလိုက္ပါရေစ။<br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/z2_wrD8K8qs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/z2_wrD8K8qs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />သံေယာဇဥ္အေျခခံတဲ့&nbsp;ႏွလံုးသားေတြေႏြးေထြးေစမယ့္ စကားစုေလးေတြဟာ ႏွလံုးသားရဲ႕တစ္ေနရမွာ အမွတ္တရရိွေနဆဲ.. ဒါကိုရင္ထဲကဒုိင္ယာရီလို႔မ်ား အမည္ေပးခဲ့ရင္ လြန္အံ့မထင္ပါေနာ္။<br /><br />ဒိုင္ယာရီေလးကေတာ့အမွတ္တရရွိေနဆဲ။ေက်ာက္သားအကၡ၇ာလိုပဲရင္ထဲမွာေတာ့စဲြျမဲလို႔။<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br /><br /><span style="color: orange;"><span style="color: #cc0000;">“မနက္ ၇:၄၅ ရွိျပီေလ..ထေတာ့အိပ္ပုတ္မေလးရဲ႕” မက္ေဆ့ဂ်္ေလး၀င္လာေတာ့မ်က္လံုးပြတ္ၾကည့္ ျပန္ႏွပ္ျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္၅မိနစ္ "Time card မွာအနီထိေတာ့မယ္ေလ..ေဟးေကာင္မေလးထေတာ့.ထေတာ့ ေနာက္က်မယ္” ဆိုတဲ့ဒုတိယ မက္ေဆ့ဂ်္ေလး၀င္လာရင္ေတာ့ကိုယ္ဆက္ႏွပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။</span> </span><span style="color: blue;">“အင္း အင္း ႏိုးျပီ ” </span><span style="color: black;">လို႔မွျပန္ပို႔ျပီး အိပ္ယာမထရင္ ဖုန္းကိုမကိုင္မခ်င္းကိုေခၚေတာ့မွာ။ အျမန္ျပင္ဆင္ ကားဂိတ္ေျပး ရုံးသြား မွင္နီမထိဖို႕အေရး တို႔အေရး။</span><br /><br /><span style="color: #cc0000;">ေန႔ခင္းထမင္းစားခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ “ထမင္းစားျပီလား”</span><span style="color: blue;">&nbsp; “စားေသးဘူး အလုပ္ေတြအားၾကီးရွဳပ္ေနတယ္”</span><br /><span style="color: #cc0000;">“ဟာ..မစားေသးလို႔ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။ စားေတာ့စားေတာ့ အလုပ္ေနာက္ျပီးမွလုပ္။ အစာအိမ္ျပန္ျဖစ္မယ္”</span><br /><span style="background-color: white; color: blue;">“အင္းအင္း စားျပီ” </span>လို႔reply မျပန္ရင္ ဖုန္းသံၾကီးထ ျမည္လာဦးမယ္။ ထမင္းအျမန္စားဖို႕အေရးတို႔အေရး။<br /><br /><span style="color: #cc0000;">ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ “ျပန္လာျပီလား။ ေနာက္က်ရင္ကားၾကပ္တတ္တယ္ဆိုေတာ့</span><br /><span style="color: orange;"><span style="color: #cc0000;">ေနာက္မက်ေစနဲ႕ေနာ္။”</span> <span style="color: blue;">“ဟုတ္”</span> </span><span style="color: #cc0000;">ဆိုျပန္ေတာ့ “လိမၼာလိုက္တာ” တဲ့။&nbsp;</span><br /><br /><span style="color: #cc0000;">ည ၈နာရီေလာက္ေရာက္ရင္ “ေရခ်ိဳးထမင္းစားျပီးျပီလား။ ေရခ်ိဳးျပီးေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနေနာ္။ ေခါင္းေလွ်ာ္၇င္လဲေျပာင္ေအာင္သုတ္ဦး။ </span><span style="color: #cc0000;">ဆံပင္က</span><br /><span style="color: #cc0000;">အထူၾကီးဆိုေတာ့ဖ်ားမွာစိုးလို႔”</span><span style="color: blue;"> “အင္း အင္းစိတ္ခ်” </span><br /><br /><span style="color: black;"><span style="color: orange;"><span style="color: #cc0000;">ဒီလိုနဲ႕အိပ္ခ်ိန္ေလးေတြက တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ ၁၁နာရီေပါ့ ။ “အိပ္ေတာ့ေနာ္..ဂြတ္ႏိုိုက္။”</span> <span style="color: blue;">“ဟာ..အိပ္ခ်င္ပါဘူး။ မ်က္လံုးေၾကာင္တယ္”</span> <span style="color: #cc0000;">လို႔ဂ်ီက်ရင္ေတာ့ “ဒါဆိုပံုေျပာျပမယ္”</span> <span style="color: blue;">“</span><span style="color: blue;">နားေထာင္ခ်င္ဘူး ဖုန္းၾကီးကိုင္ထားခ်င္ဘူး”</span> “</span></span><span style="color: #cc0000;">အိုေက..ဒါဆိုရင္ မက္ေဆ့ဂ်္ရိုက္ေျပာမယ္” ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အစခ်ီတဲ့ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ နားေထာင္ခ်င္စဖြယ္ပံုျပင္ေလးေတြကို မက္ေဆ့ဂ်္အရွည္ၾကီးတစ္ေစာင္ျပီးတစ္ေစာင္ရိုက္ပို႔တယ္။ ၁၀ေစာင္ေလာက္ပို႔ျပီးရင္ေတာ့</span><br /><span style="color: black;"><span style="color: #cc0000;">ဆက္တိုက္စာအရွည္ၾကီးေတြရိုက္ထားရေတာ့ေညာင္းျပီေပါ့။ ညီမေလး အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးျပီလား ။ငါလက္မေတြေညာင္းလာျပီဟ။ လိမၼာတယ္ အိပ္ေတာ့ေနာ္။မနက္က်လည္းရံုးသြားရဦးမွာ။" <span style="color: blue;">"---------" </span>“ေဟး ..အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီဟုတ္..အိုေက..ေကာင္းေသာညပါညီမေလး”</span> မနက္ေရာက္ရင္ေတာ့ ႏွိဳးတတ္တဲ့မက္ေဆ့ဂ်္အသစ္ေလးေတြနဲ႕အတူကိုယ္ညက မဖတ္ျဖစ္တဲ့ မက္ေဆ့ဂ်္ေလးမ်ားက အစီအရီ။</span><br />ဘာလုပ္ေနလဲ။အလုပ္ရွဳပ္ေနလား။အလုပ္ထဲမွာအဆင္ေျပရဲ႕လားစသည္ျဖင့္တစ္ေန႕ကို မက္ေဆ့ဂ်္ ၂၀ထက္မနည္းပို႔တတ္ျပီး ေနမေကာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ ဖုန္းဆက္ျပီး ဘယ္လိုေန။ ဘယ္လိုစား။ <br />ဆရာ၀န္ျပျဖစ္ေအာင္ျပ။ လူနာလာေမးရမလားစသည္ျဖင့္ ဖခင္တစ္ေယာက္လိုစိတ္ပူစြာနဲ႕<br />ဂရုစိုက္ေနက်။ ဒီေျမက မထြက္ခြာခင္ ၂ႏွစ္တိတိျပဳေနက် ၀တၱရား။<br /><br />X^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^X<br /><br /><span style="color: purple;">“ေလးေလးေရ gd morning. ထေတာ့..ထေတာ့..၀က္ကေလးလိုအိပ္မေနနဲ႔ေတာ့..ေလးေလးေနေကာင္းလား။ကိုယ္ေတာ့</span><span style="color: purple;">meeting ေတာင္ျပီးျပီကြ။ အိပ္ပုတ္ေလး။ </span><br /><span style="color: purple;">ခါတိုင္းလိုပဲရံုးေနာက္က်ျပီလား” <span style="color: blue;">“ဟီးဟီး..ဟုတ္ပ..ေျပးတုန္းေျပးေနတယ္။ေျပးေနတယ္။</span></span><br /><span style="color: purple;"><span style="color: blue;">အသားကုန္ေျပးေနတယ္”</span> ဒါကမနက္အခ်ိန္မွန္ေတးသံသာ။အျမဲအဲလုိအခ်ိန္ေတြပဲတိုက္ဆိုင္တတ္လို႔ save messages ထဲကျပန္ယူျပီးရိုက္လိုက္ရံုပဲ။ :D</span><br /><br /><span style="color: purple;">ေန႔ခင္းက်ရင္ေတာ့ “ထမင္းစားျပီးျပီလား။ကိုယ္ေတာ့စားေနျပီ။ဒီေန႔ဘာဟင္းလဲ။အခ်ိန္မွန္စားကြ။”</span><br /><br /><span style="color: purple;">အားရင္လည္းအားသလို “ဘာေတြလုပ္” “အလုပ္ရွဳပ္ေနလား” အစရွိသည္ျဖင့္လည္း</span><br /><span style="color: purple;">မက္ေဆ့ဂ်္ေလးေတြကလာတတ္တယ္</span><br /><br /><span style="color: purple;">ညအိပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ မက္ေဆ့ဂ်္ေလးေတြက “ဂြတ္ႏိုက္ေလးေလး။။ေလးေလးႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေနာ္၀တာၾကိဳက္တယ္ဆို..ေတာ္ၾကာပိန္သြားလိ္မ့္မယ္။အိပ္ေတာ့ေလးေလး။ အိပ္မက္မမက္ပါေစနဲ႔ကြာ” <span style="color: blue;">“အမ္..ဘာလို႔တုန္း”</span> “အိပ္မက္ဆိုတာ တ၀က္တပ်က္အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အခါ။ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အခါမက္တာတဲ႔ ေလးေလး အိပ္ေရးမ၀မွာစိုးလို႔။ အိပ္ျပီေနာ္ ဂြတ္ႏိုက္”</span><br /><br /><span style="color: purple;">သူကေတာ့ အရမ္းအလုပ္ရွဳပ္တတ္သူမို႔ အရမ္းအမ်ားၾကီးမက္ေဆ့ဂ်္မပို႔ႏိုင္။ညဖက္ ၈နာရီေလာက္က်ရင္ေတာ့ဖုန္းဆက္တတ္တယ္။ အၾကာၾကီး။ ရီစရာ ဟာသေတြေျပာျပ။ ”ေလးေလး..ရီေနျပီးေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ကိုယ္ေက်နပ္တယ္ကြ။ကဲ..ဘာအေၾကာင္းနားေထာင္ခ်င္ေသးလဲ။” <span style="color: blue;">“သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္တယ္။ဆိုျပ”</span> သူကေတာ့ဆိုျပလိုက္တာပဲ။ ျပီးရင္ေတာ့က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႕အေၾကာင္း။ အဂၤလိပ္စာတိုးတက္ေအာင္ေလ့လာဖို႔အေၾကာင္း စတာေတြနဲ႔ စကားေနာက္ဆံုးပိတ္ျပီး ညအိပ္ရာ၀င္ good night ေလးနဲ႔အိပ္ေနက်။</span><br /><br /><span style="color: purple;">ကိုယ္ေနမေကာင္းဘူးဆိုလို႔ကေတာ့ ခ်က္ျခင္းပဲ“ဟင္..ေဆးခန္းမသြားဘဲေပေနျပန္ျပီလား။ ခုလာခဲ့မယ္။ေဆးခန္းလိုက္ပို႔မယ္။အစားလဲမ၀င္လို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး။ေၾကးအိုးၾကိဳက္တယ္ဆို..၀ယ္လာခဲ့မယ္” ဆိုျပီးမၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာေရာက္ေရာက္လာတတ္လို႔ ေဆးခန္းသြားရမွာေၾကာက္တဲ့ကိုယ္က ကမန္းကတန္းၾကီးကို က်န္းမာတဲ့လူေကာင္းလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီးပံုစ</span><span style="color: purple;">ံ</span><br /><span style="color: purple;">ခ်က္ျခင္းဖမ္းပစ္လိုက္ရတတ္တယ္။ကိုယ္အၾကံဥာဏ္လိုတိုင္းလဲအားကိုးတၾကီးေတာင္းေနက်။ </span><br /><br /><span style="color: black;">X^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^X</span><br /><br /><span style="background-color: white; color: black;">တခါတေလက်ျပန္ေတာ့ အျမဲဂရုစိုက္ခံရတဲ့အေျခအေနမ်ုဳိး(ဂရုမစိုက္လို႔လဲမရဘူးေလ။ ဂရုမစိုက္ဘူးထင္ရင္စိတ္က ေကာက္ပစ္လိုက္ေရာ..အဟဲ) မွာက်င့္သားရေနေတာ့ ကိုယ့္ကိုစကားမာမာေလးမ်ားေျပာလိုက္ရင္..ဒုတ္နဲ႔ရိုက္တာထက္နာက်င္တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့လူေတြက ဆူဖို႔ေအာ္ဖို႔ေငါက္ဖို႔ရိုက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ပန္းနဲ႔ေပါက္လဲ နာခ်င္တယ္။ စိတ္ႏုလိုက္တာရယ္လုိ႔ေတာ့မထင္ပါနဲ႔။ တကယ္ကိုခံစားတတ္လြယ္သူပါ။ က်န္တဲ့ေနရာသာစိတ္မာရင္မာမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ စိတ္ကေလးက ဂြမ္းဆီထိတာထက္ေတာင္ႏူးညံ့ခ်င္ေသးတာ။</span><br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br /><span style="color: #741b47;">ေျပာတယ္ေလ..“ေနာ္ေနာ့္အကုိ” တဲ့။ ျပီးရင္က်ေတာ့ညီမဆိုျပီး ဂရုလဲသိပ္မစိုက္ဘူး။ကိုယ္စိုက္ရတာက ပိုမ်ားေနတယ္။ သူေနမေကာင္းဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုေန။ ဘယ္လိုစား။ဂရုစိုက္ေနာ္။ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာရတာက ကိုယ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေနမေကာင္းလို႔ ရွိရင္ေတာ့ “ဘာလို႔ေဆးခန္းမသြားတာလဲ။သြားေလ။ ျပီးရင္အနားယူလိုက္” ဒီေလာက္ပဲ။ တခါတေလေတာ့ <span style="color: blue;">“အျမင္ကတ္တယ္”</span> လို႔ေျပာမိတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: #741b47;">သူ႔ဆီစမ,ဆက္..မက္ေဆ့ဂ်္စ,မပို႔ရင္ သူကေတာ့ ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား&nbsp;ဘာလုပ္လဲ မရွိဘူး။&nbsp;အဲလိုလဲၾကီးက က်ယ္ေသးတာ။(သူ႔ရည္းစားကိုေတာ့ သူစဆက္မွာေပါ့။ သိေပါင္)။ အဲေတာ့ <span style="color: blue;">“ၾကီးက်ယ္လိုက္တာ ဦးၾကီးက်ယ္ရယ္”</span> လို႔ေျပာပစ္လိုက္ေရာ။</span><br /><br /><span style="color: #741b47;">တခါတေလက်ရင္ေတာ့ ကိုယ္က မေသာက္ဘဲနည္းနည္းရစ္တတ္တယ္။ (ဒါကလဲ ခင္တဲ့လူေတြမို႔လို႔ပါ။ ခင္တဲ့လူတိုင္းအရစ္ခံရတယ္။ မခင္လို႔ကေတာ့ လွည့္ေတာင္သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အဟိ...ေနာက္ဖက္ေရာက္ေနတဲ့ အခါက် လွည့္ၾကည့္ရမွာပ်င္းလို႔) အဲဒိက်ရင္ေတာ့ သူက “ေနာ္ေနာ္...ငါေသခ်င္တယ္။ တကယ္ငါေသခ်င္တယ္” <span style="color: blue;">“ဟင္..ဘာလို႔တုန္း”</span> “နင္က ကေလးက်ေနတာပဲဟာ။ နင္တကယ္ရစ္တယ္...ျပီးေတာ့နင္ထင္တာေတြက တကယ့္တလဲြေတြခ်ည္းပဲ...First I will cry. Later I will die” တဲ့။ အဲလိုလဲသူက ကိုယ့္ကိုအားေပးေသးတာ။</span><br /><br /><span style="color: #741b47;">သိပ္ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးကေတာ့သူတခါတရံေထြေထြထူးထူး&nbsp;ဟင္းခ်က္ျဖစ္ရင္&nbsp;</span><span style="color: #741b47;">သတိတရနဲ႕</span><br /><span style="color: #741b47;">ကိုယ့္ကိုလာစားပါလားလို႔ဖိတ္ေခၚတတ္တယ္။ အဲဒါေလးက်ေတာ့သူ႕ညီမအေပၚ</span><br /><span style="color: #741b47;">သူကေကာင္းသားေတာ့။</span><br /><br /><span style="color: #741b47;">သူဟာလည္းကိုယ္ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အၾကံဥာဏ္ေတြ။ ကိုယ္အားကိုးတၾကီးတုိင္ပင္တတ္တဲ့အခါတိုင္းေပးေနက်လူတေယာက္။</span><br /><br /><br /><span style="color: #741b47;">~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~</span><br /><br /><span style="color: blue;">သံေယာဇဥ္ဆုိတာ အခက္သားလား။ ကင္ဆာျမစ္လိုပဲတြယ္မိရင္ ျဖတ္မရတတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတာ့အဲလိုသံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြတြယ္ဖူးတယ္။</span><br /><br />တခ်ိန္မွာသူတို႔ခ်စ္သူေတြနဲ႔သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္သြားရင္ေတာ့ ကိုယ့္လိုညီမေလးတစ္ေယာက္ကိုေမ့သြားၾကမွာပါ။ ခုေတာ့ ဒုတိယအကိုေတာ္က ေဖေဖၚ၀ါရီမွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာေလ။ သတို႔သမီးအရန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ ဂ်ီက်မလို႔ စာေမးပဲြကလည္းနွီးေနေလာက္ေတာ့မျဖစ္ျပန္။ :)<br /><span style="color: blue;">ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ကိုယ္ စိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားလာလို႔ရွိရင္ သူတို႔ကို�